Fotoamator

Hania ogląda zdjęcia na komórce mamy. Zdjęcia w większości zrobione zostały jakiś czas temu przez Marysię podczas długiej, fotograficznej sesji. Hania nie szczędzi krytyk. Marysia znosi to spokojnie, nie reagując na zaczepki. Do czasu.

- A to? Co to ma niby być?! Co to jest?

- Co? Pokaż!

Hania podsuwa jej pod nos ekranik.

- No jak to co? U cioci. Stół albo schody!

Droga ciociu, coś jest u Ciebie najwyraźniej nie w porządku. Albo ze schodami albo ze stołem...

Wałbrzyski ranking rosołków

Hania przyznaje gwiazdki:

- Najlepszy rosół jest u babci i dziadka, potem Niani, potem cioci Beaty a potem mamy.

- No dzięki - to mama.

Szczęśliwie Hania nie wie, że rosołek Niani to tylko odgrzewana zupa przygotowywana wcześniej przez mamę. Tak więc miejsce na podium zostaje w rękach Edyty.

Znawca natury ludzkiej

Wiecie jak to jest. Dzieciom trzeba odmawiać. Odmawiać często, odmawiać konsekwentnie i odmawiać ostatecznie. Nawet jak czasem serce krwawi. Ale wiecie też - czasami łatwiej je zwodzić. W zwodzeniu dzieci przoduje zaś mama.

Wszystko ma jednak swój kres.

- Mamo! A ty jak mówisz "zobaczymy" to znaczy, że "nie"!

- Patrzcie ją. Ma osiem lat i myśli już, że mnie zna!

- Mamo! Ja miałam jeden dzień to już cię znałam...

Łatwe

- Tata - zaczyna pytanie Marysia - Wiesz przed jakim dniem powstała era?
- Nie...
- Przed naszą erą! Łatwe.

Łatwe? Łatwe.

Nonkonformistka

Marysia nie poddaje się presji tłumu. Przeciwnie. Im dziwniejsze towarzystwo, tym trudniej się z nim utożsamiać...

3 x TAK

W Polsce wybory dopiero 20 czerwca. A u nas już po.

Hania kandydowała tego roku na przewodniczącą swojej szkoły. Jak na pierwszaka dość odważnie, dlatego też w miarę możliwości wspieraliśmy ją w kampanii. Z drugiej strony z obawą czekaliśmy na wyniki, bo a nuż wygra...

Na finiszu wyborów wszyscy kandydaci - a było ich sześciu czy siedmiu, musieli przedstawić swój program. Na apelu. Przed całym forum szkoły. Hania już wcześniej miała co prawda jasno sprecyzowany przekaz, którego kwintesencją był jej plakat wyborczy z hasłem: "Chciałabym, żeby nie było mundurków". Krótkie. Konkretne. Chwytliwe. Ale to nie to samo co występ przed wszystkimi klasami.

No i okazało się, że Hania to prawdziwy polityczny zwierz - improwizując ogłosiła:

- Chciałabym, żeby w szkole nie było mundurków, żeby było bezpieczniej i w ogóle lepiej...

Pytania mamy dwa:
1. Jak to w ogóle możliwe, że nie wygrała oraz
2. Jaką minę miało pedagogiczne grono słysząc takie deklaracje?

Procesja dookoła tapczanu

Jak wiadomo w święto Bożego Ciała oraz przez cały tydzień po nim małe dziewczynki biorą udział w procesjach, sypiąc kwiatki pod nogi Jezuskowi. Jest to wśród nich bardzo prestiżowe i popularne zajęcie. Tako i w naszej rodzinie sypanie kwiatków cieszy się zasłużoną popularnością.

Jednak tego roku Hania, podczas trwającej właśnie oktawy, choruje. Pani doktor, która już najwyraźniej wyrosła i zapomniała, co znaczy procesja, kategorycznie zabroniła wypuszczać dziecko z domu, o zimnym kościele nie wspominając.

Wracamy z wizyty w przychodni:
- Mamoooo, ale ja pójdę sypać kwiatki
- Haniu...
- Mamo, ale dlaczego?!!
- A słyszałaś co mówiła pani doktor?
- No BŁAGAM CIĘ!!
- Haniu nie!
- Ale mamoooooo...
- Nie!

Smutna mina. Smutne oczy. Smutny ton głosu:

- No dobra...ale w takim razie zrobię sobie w domu sypanie!

To tata chętnie poniesie krucyfiks.

Ostatnie kuszenie Marysi

- Tato! Ale ja nie powiem tego słowa na "Ku" - Marysia rozpoczyna rozmowę zawsze tak, jakby ją właśnie kończyła.

- A dlaczego miałabyś je mówić? - pyta tata

- Bo mnie tato diabeł kusi!

- O! - tata jak zwykle ripostuje błyskotliwie

- Ale nie martw się tato. Już go strąciłam z ramienia!

To byłaby może i puenta, gdyby po chwili Marysia nie otworzyła szeroko oczu i nie zapytała z lekką paniką:

- Tato! A po której stronie siedzi diabeł a po której anioł??

- Eeee...

- Bo co jak się pomyliłam!!??

Perkele!! Co będzie jak się pomyliła!!

Reżyserka

Proszę zwrócić szczególnie uwagę, jak twórcze dziecko sprawdziło najpierw, czy tata patrzy, a dopiero potem przystąpiło do dzieła. Dopóki nie znalazłem tego nagrania, przegrywając dane z karty pamięci, zachodziłem w głowę, kto tak zapaskudził szkiełko...

Klasa średnia

Zawsze wydawało nam się, że ważne jest, żeby dzieci nasze nie zostały materialistami. Przy wielu okazjach podkreślamy im, że lepiej być niż mieć. Nie jest to łatwe. Dzieci bowiem w swej naturze dziecięcej zakodowane mają prawo posiadania - zabawek na wyłączność, mamy na wyłączność... w okresie szkolnym dochodzą zaś kwestie porównań z innymi dziećmi.

Podczas jednej z takich rozmów Hania, znająca przecież nasze poglądy, oświadcza:

- A ty wiesz, mamo, jak inne dzieci się chwalą pieniędzmi!! My mamy trochę średnio pieniędzy i się nie chwalę!

Trochę średnio pieniędzy to bardzo dobre określenie dla pracowników budżetówki.

Strach

Moim skromnym zdaniem Marysia jest w tym rysunku po prostu genialna.

Powsinoga

Jadąc z Hanią na wtorkowe zajęcia Kung-Fu pozwalamy jej siedzieć z przodu. Jeździć z przodu to przywilej. Z przodu wszystko lepiej widać. W tym i drogowe znaki.

W okolicy Białego Kamienia widać drogowskaz na Jelenią Górę. Strzałka pokazuje w lewo.

- Tato... a do Jeleniej Góry to na lewo, nie?

- Na lewo.

- A długo się jedzie do Jeleniej Góry?

- Godzinkę.

- No to ja bym tam chciała dzisiaj pojechać.

- O! A po co?
- Na przykład na pizzę...
- Wiesz, może innym razem.

Wracając mijamy z kolei drogowskaz na Wrocław.

- O! Tato. A na Wrocław to w prawo, prawda?

- Tak.

- No to ja bym chciała dzisiaj pojechać do Wrocławia.

- Hę?
- Na przykład do kina...

Dobrze, że drogowskaz na Legnicę umknął jej uwadze.

Nowa jednostka chorobowa

Przebywając w Długopolu podczas ostatniego weekendu Marysia odkryła, że przebudziły się do życia potworne bąki. Bąków Marysia boi się bardziej niż innych żywych owadów i bardziej nawet niż owadów martwych. Wszystko to od czasu, kiedy rok temu w Długopolu bąk użądlił Hanię. 

Marysia ma również jeszcze jedną traumę, związaną z przebytym na początku roku zapaleniem ucha. Bolesnym, długotrwałym, związanym z niemiłymi wizytami u laryngologa a potem w szpitalu.

- Tato. Wiesz jaka jest najgorsza choroba na świecie? - zagaja Marysia podczas spaceru po parku zdrojowym w Długopolu. Marysia jest jeszcze nieco roztrzęsiona po ostatniej ucieczce na oślep przed pospolitym trzmielem. Tata jest zaś nieco zasapany.

- No jaka?
- Zapalenie Bąka Ucha.
- Bąka Ucha?

- Zapalenie Bąka Ucha - powtarza tonem profesora, pouczającego niechlujnego studenta.

- No tak - tata świadom obu stresów pięcio i pół latka, stara się okazać zrozumienie - Zapalenie Bąka Ucha to poważna sprawa.

Marysia po powrocie pierwsze kroki kieruje w stronę Hani.

- Hanka. Wiesz jaka jest najgorsza choroba?

- Jaka?

- Zapalenie Bąka Ucha.

- Nie ma takiej choroby!! - ośmioletnia siostra wchodzi właśnie w okres realizmu dziecięcego...

- Jest! Prawda tato?

- Jest, jest. Zapalenie Bąka Ucha.

Marysia, widząc, że mimo poparcia taty nie znajdzie zrozumienia u siostry idzie do mamy, którą przechwytuje w przejściu do łazienki.

- Mamo! Wiesz jaka jest najgorsza choroba na świecie?!

- Hę?

- Zapalenie Bąka Ucha.

- ????

- Można nawet na kilka dni trafić do szpitala.

- ????

Ale Marysia już nie słucha.

- Ciocia a wiesz jaka jest najgorsza choroba. Zapalenie Bąka Ucha.

- Bąkaucha?

- Zapalenie Bąka Ucha!

- Hę?

- Można nawet na kilka dni do szpitala trafić. Gorsza od raka!

- Co ty gadasz, Marysia?!

Tylko tata powiadam wam. Tylko on jeden ma zrozumienie dla swych dzieci.

Wielkanoc

Czas Wielkiej Nocy, tajemnica Zmartwychwstania, zaduma, smutek i radość. Nastrój świąt wpływa na dzieci. Nie myślcie, że nie wpływa.

Jedziemy sobie z Marysią do babci Natalii. Marysia obok taty, na przednim siedzeniu. Podejmuje konwersację:

- Tato. A prawda, że jak wszyscy będziemy w grobie to się spotkamy.

- Oczywiście, córeczko. - odpowiada tata nieco zaskoczony tematem.

- Nasze dusze i nasze kościotrupy...

- No, ekhem... nooo

Nie wolno rozpraszać kierowcy.

- No a jak ty z mamą już umracie, to my zamieszkamy z Nianią...

Eeee. Temat rozmowy idzie w jakimś dziwnym kierunku. Nie sądzicie?

Marysia widzi chyba, że jakąś minę ma kierowca nie tęgą, bo uspokaja.

- Ale nie martw się tato, będziemy Was odwiedzać na święta.

Jasne. Ale mieszkać z Nianią.

Mama przestaje być trendy

Mama często bywa zajęta. Dba o dom, sprząta po dzieciach, po mężu sprząta. Sprząta nawet po kotach. Dba o wystrój i o nastrój. Wiele z tych zajęć wiąże się z ciągłym ruchem. W tym ze schodzeniem i wchodzeniem na piętro. I z powrotem. I znów.

Marysia obserwująca mamę uważnie, odzywa się pewnego razu:

- Mamo! Zeszłaś na dół. Potem weszłaś. Znów schodzisz. Co ty robisz?

- A co? - zaczepnie odpowiada rodzicielka.

- Bo to nie jest w modzie.

Tiaaaa.

Tata od dziesięciu już lat stosuje różne wymówki, żeby wymigać się od prac, ale żeby coś takiego...

Masakra na wybiegu

Oto jak kończą nieostrożne modelki...

Mama zwycięża

Marysia uczy się szybko. Najczęściej od starszej siostry. Literki idą jej przy tym sprawniej - pewnie to z powodu pewniejszej ręki. 

Ostatnio nauczyła się pisać imiona członków swojej rodziny. Natychmiast uznała, że umiejętność tę wykorzysta. Przez cały wieczór biegała z zeszycikiem, coś tam bazgrała, ale co, powiedzieć nie chciała. Dopiero wieczorem wyszło na jaw, że sporządziła listę. Odczytała nam ją wieczorem w łóżku:

- Marysia - trzy dobrości! Mama - cztery dobrości!! Tata - dwie dobrości!

Tata cieszy się, że w rankingu wygrał przynajmniej z Hanią, która nie miała dla Marysi ani jednej dobrości.

Rutyna zagraża światu

Maria, śladem swojej siostry, polubiła te proste, flashowe, internetowe gierki. Gdyby jej nie ograniczać, zatonęła by pewnie w wirtualnej rzeczywistości. Jest przy tym niezła, trzeba przyznać - dokładna, cierpliwa i pomysłowa. Ale któregoś wieczoru odchodzi od komputera nabzdyczona:

- Oha - zagaduje mama - Marysia jest zła.

Cisza.

- A czemu to Marysia jest taka zła? - ciągnie dalej.

Cisza.

Na nabzdyczoną Marysię jest tylko jeden sposób. Hania

- Haniu? Czemu Marysia jest taka nabzdyczona?

Marysia nigdy nie pozwoli, żeby siostra coś za nią powiedziała.

- No dobra! Jestem zła bo mi się granie w te gierkę już znudziło!

- ???

- No a ja bardzo lubię w nią grać!!!

Enka

Źle się dzieje w państwie duńskim.

Zaczęło się od koleżanki. Koleżanka przyszła po lekcje, bo w szkole jej nie było - a skończyła z Hanią przy komputerze. I pokazała jej.

Jak poszła - Hania prosiła, błagała, nalegała, męczyła. Nie było wyjścia - mama musiała założyć jej ten profil na na Naszej Klasie. Wrzuciła jedno, dwa zdjęcia. Zaprosiła kilka koleżanek ze szkoły. Wydawało się, że jest wszystko pod kontrolą. A kilka dni potem wśród znajomych znalazły się ni stąd ni zowąd jakaś Deni Lovato, Hana Montana, pan Gąbka, czeski Krecik, jakaś dziewczyna z Gliwic i zboczony właściciel konta z niewyraźnym zdjęciem dziecka w profilu, zapewne wyszukanym w internecie.

Nie było wyjścia. Trzeba było przeprowadzić kurs bezpieczeństwa w internecie. Uświadomiliśmy dziecku parę zagrożeń, konieczność ochrony hasła (Mamo, tylko Niani powiedziałam...), a przede wszystkim smutną prawdę, że w internecie nie każdy musi być tym, za kogo się podaje.

Potem mama dokonała przeglądu znajomych, wyrzuciła z listy nieznajomego "niewyraźne zdjęcie", dziewczynę z Gliwic, Deni Lovato oraz Hanę Montanę. Jak również, wykazując się godną pochwały inicjatywą - zaprosiła kilka osób. Nie uprzedzając dziecka.

Wieczór, Hania wykorzystuje właśnie ostatnie minuty z 30 przynależnych jej dziennie na internet (dobra, dobra - nie stoimy z zegarkiem w ręku...). Nagle, pomna wpajanych zasad, krzyczy:

- MAMO!!! JA NIE ZAPRASZAŁAM TEGO FACETA!! JAKIEGOŚ ANDRZEJA MUSIAŁA!!!

Andrzej Musiał. Dyrektor szkoły podstawowej na Poniatowie...

Krótki kurs rozpoznawania aluzji

Zacznijmy od tego, że dzieci, wszystkie chyba dzieci, mają problem z rozkopywaniem. Pościeli ma się rozumieć. Nasze także. Do tego nasze dzieci mają dodatkowy problem - bo oprócz normalnego w ich wieku rozkopywania - lubią ciepełko. A odkąd mama kupiła dwa termofory z wiśniowych pestek - ciepło to noszą ze sobą w majciochach, kładąc się spać wieczorem.

Tak więc leżymy. Mama czyta jakąś bajkę, na co Hania jak zwykle przerywa:

- Mamo, a mogę się odkryć?

- Nie, bo ci będzie zimno.

- Mamo, ale mi jest gorąco!

Na to do rozmowy wtrąca się na wpół śpiący tata, zły, że czytanie bajki jak zwykle przeciąga się w nieskończoność.

- Może weź sobie drugi termofor dołóż. Będzie chłodniej.

Tutaj do rozmowy dołącza Marysia:

- Ale przecież to ja mam drugi termofor...

W jej głosie brzmi politowanie dla taty. Ta dziewczynka nie rozumie jeszcze aluzji. Nawet tych dosadnych. Za to ta druga i owszem:

- Ja wiem. To było ironicznie powiedziane!

Było, było. Mądrala jedna. Nie każdy ma ferie i może sobie spać do której mu się zamarzy.

Górniczy trud

Wiem, że narażam się córce, która mnie kiedyś z tego rozliczy...ale nie mogłem, po prostu nie mogłem się powstrzymać. Bo Marysia nie tylko ładnie śpiewa ale na załączonym klipie również ciężko pracuje :)

Przepadł topos Twardowskiego

Hania czyta historię o Twardowskim. Taką uproszczoną, jak dla siedmiolatka. Chyba wszyscy znają tę opowieść, bo nie będę streszczał...zresztą Hania też już ją zna, a czyta sobie ot tak, dla wprawy.

- Ja nie mogę tego czytać, ja się boję! - wykrzykuje naraz, chowając głowę pod kołdrę.

- No ale dlaczego? - mama jest zaskoczona - przecież to się dobrze kończy...

- Ale tam jest diabeł!

- Haniu, ale diabeł-fujara. Twardowski go przechytrzy.

- Wcale nie! On umrze!

- Nie umrze - komentuje z wyższością rodzina polonistka - Tylko zamieszka na Księżycu.

- To prawie to samo!!!

Tak oto opiewany w literaturze sukces imć Twardowskiego w walce ze złym w oczach dziecka zmalał do nic nie wartego, smutnego wygnania, równego śmierci. Który mit będzie następny?

Patriotyczny Underground III

W kolejnej części naszego patriotycznego serialu Marysia robi minkę...

Niedaleko pada...

Zaczęły się obowiązki, nie ma co. Hania zaś do obowiązkowych nie należy. Przynajmniej na razie. Lekcje robi z niechęcią, tornister pakuje ospale. Tyle że czytać lubi. Są też problemy z porannym wstawaniem do szkoły. Jednym słowem niewesoło.

Mama zdenerwowana któregoś razu ciągłymi skargami córki, rzekła:

- Hanka! Przestańże wreszcie narzekać, bo tylko narzekasz i narzekasz.

Wywołana do tablicy Hanka odparła natychmiast butnie:

- Mamo. A ty też narzekasz, jak masz iść do pracy!

Ha!! Celnie!
Puenta tu: (Łk 6,39-42)

Trzej Królowie

Bo wiecie teraz są takie czasy, że w szkołach uczą o Jezusku, Narodzeniu i o innych tego typu rzeczach, od których eurokratom w Brukseli i innej lewicy włosy dęba na głowie stają. Uczą też i o święcie Trzech Króli.

Opowiada Marysia:

- I mamo, pani pytała, co my byśmy ofiarowali Jezuskowi.
- I co powiedziałaś?

- Ja bym mu dała pieluszki.

Praktyczne prawda? Nam jakoś nigdy nie przyszło do głowy, że Jezusek też robił w pory.

- O! To pięknie. A inne dzieci co mówiły?
- Różnie. Kocyk. Jedzenie. Zabawki...

- A Pani mówiła Wam, kto dał Jezuskowi dary?

- Mówiła.
- No to kto?

- To mamo byli trzej królowie: Kacper, Merchera i Baldezor.

- Hę!?!?
- Przynieśli mu ser, mleko i kożuch.

No ja nie wiem, ale ta Pani to jest chyba jakaś kocia wiara.
Panią oczywiście pozdrawiamy :-)

Noworoczne postanowienie

W Nowy Rok dziewczyny postanowiły, same z siebie, że będą same spać!

Przygotowania trwały cały boży dzień - układanie pościeli, poduszek, materaca, lalek. Ustawienie lampki nocnej. Ustalenie sygnałów alarmowych na wszelki wypadek. Hania gdzieś tak od godziny 15 co pół godziny pytała "kiedy idziemy spać"?

Czym jednak bliżej wieczora, tym bardziej dzieciom rzedły miny.

Hania na boku urabiała mamę:

- Ale jutro będziemy już spać razem, tak?

Marysia na boku urabiała tatę:

- Ale jak będzie jakiś dziwny dźwięk potwora, wiesz, to ja do Was i tak przyjdę, dobra?

Wieczorem, jak już przyszło co do czego, dzieci ułożyły się w swych nowych legowiskach. I leżały w nich chyba z całych pięć minut. Tata i tak był w szoku, że tak długo. Mama tylko z rezygnacją machnęła ręką.

Jeszcze nie czas...

Jest sroga zima

Za oknem sypie śniegiem, temperatura spadła poniżej poziomu przyzwoitości a my, trochę jak w piosence, o lecie myślimy nieśmiało. A może po prostu na przekór mrozom podajemy opowieść wakacyjną, która wcześniej nie zdążyła znaleźć sobie miejsca na łamach bloga.

Otóż spędzając wakacje w Międzyzdrojach nie można nie nadziać się na zarabiających na letnikach artystów. Artyści robią różne cuda - puszczają wielgachne bańki, grają na instrumentach albo stoją nieruchomo całymi godzinami (i to o dziwo też jest atrakcja). Ci co nie mają żadnych zdolności chodzą po plaży i sprzedają hot-dogi.

Dzieci nasze oglądały to wszystko z niezdrową fascynacją. Od drugiego dnia pobytu snuły już własne wizje wzbogacenia się. Zabawa w zarabianie stała się głównym tematem poplażowych zabaw. Hania, której w drodze nad morze nieopatrznie kupiliśmy peruwiański instrument - pogrywała nam nieustannie. Za pieniądze oczywiście. Marysia jednak grać nie umiała (ani nie miała na czym), wymyśliła więc własny sposób na biznes. Założyła nadmuchiwane koło, koronę księżniczki kupioną na straganie i oświadczyła:

- Ja będę zarabiać jako ładność!

Patriotyczny Underground II

Hania nie chciała być od Marysi gorsza i nagrała własną wersję...

Patriotyczny Underground

Nic nie widać, to prawda. Ale za to jak słychać!

Kłamstwo ostateczne

Jak wszystkim wiadomo Święty Mikołaj jest już w drodze. Tematy prezentowo-behawioralne dominują więc w codziennych rozmowach z naszymi dzieciakami.

- Mamo? a ja słyszałam w szkole, jak jedna pani mówiła, że to rodzice kupują dzieciom prezenty a nie Mikołaj przynosi...

Edyta zapowietrzyła się na krótką chwilę. Może czekała na wsparcie męża, ale ten akurat kierował samochodem, czuł się więc zwolniony z konieczności ratowania mikołajowego mitu.

- Eeee, no wiesz Haniu...TAK MÓWIŁA?

- No.

- Powiem ci prawdę. Bo tym niegrzecznym dzieciom, to rzeczywiście rodzice kupują. Bo im to by przecież Mikołaj nic nie przyniósł, prawda? A rodzice nie chcą, żeby im było przykro. Ale tym dobrym to Mikołaj przynosi.

Uwierzyła.

Pewnie ostatni już raz :-(

Lekcja anatomii

Marysia lubi czasami wzbudzić czyjś żal. Najczęściej celem tych zabiegów są rodzice. W szczególności zaś mama.

Pewnego wieczora, podczas przygotowań do zgaszenia światła, Marysia prezentuje wyjątkowo smutną minę, popartą nawet łezką w oku.

- Marysiu, co się stało? - zapytuje zaniepokojona mama.

- Wykręciłam sobie kostkę plecową!

- Co? Jak można sobie wykręcić taką kostkę?

- No nie wiem. Sama się jakoś wykręciła. Ja tylko leżałam.

Wy też uważajcie na swoje kostki plecowe.

Nowy w dzielnicy

Na dzielnicę przybył nowy. Zamieszkał u nas za płotem. A ponieważ nowy jest płci męskiej, powitać go poszły wszystkie trzy kobiety z naszej ferajny.

Wizyta przebiegła w przyjaznej atmosferze. Nowy został zapoznany, oceniony i zaszufladkowany jako niezłe ciacho.

Po powrocie tata pyta Marysię:

- I jak?

- Fajnie.

- No ale jaki jest?

- Fajny.

- Fajny, fajny. A mówił chociaż coś?

- Oj tato mówił, mówił. Ale tak wiesz, po dzidziemu.

Mówiącego po dzidziemu nowego sąsiada Błażejka pozdrawiamy.

Bo fantazja jest od tego...

Podczas wieczornych fantazji Marysia opisuje dom Zębowej Wróżki. Trzeba wam przy tym wiedzieć, że ZW cieszy się w naszej rodzinie estymą porównywalną z Mikołajem czy Zajączkiem Wielkanocnym. Z wiadomego powodu.

Dlatego też opis domu jest bogaty, pełen przymiotników i innych udziwnień. Prawdziwa bajka. Tylko zakończenie jakieś takie mało fantastyczne:

- Tak to sobie w wyobraźni swojej wyobrażam, ale moje wyobraźnie na pewno nie mają racji.

Badminton

Hania poznała tę dyscyplinę tego roku podczas pobytu w Jeziornej. Od tej pory zamęczała tatę, żeby kupił rakietki. Gdy wreszcie się doprosiła, pozostała kwestia drugiej osoby...

- Mamooo! Zagraj ze mną!

- Nie mogę!

- Ale mamo, obiecałaś.

- Ale teraz nie mogę.

- Haniu! Ja mogę z tobą pograć! - Marysia też polubiła ten sport, choć z nią, ze względu na jej mizerne umiejętności, w ogóle już nikt nie chce grać.

- Ale ja z tobą nie chcę!

- Mamooo! A Hania nie chce ze mną graaać!!

- Trudno. Jak nie przyjmie twojej propozycji, to wcale nie będzie grała.

- Hanka słyszałaś!? Albo nie będziesz wcale grała, albo przyjmujesz moją POZYCJĘ!

Zagadka godna Golluma

Jedziemy samochodem. Marysia po lewej w swoim foteliku, Hania po prawej. Dziewczyny zazwyczaj podczas jazdy wchodzą w jakąś interakcję - a to się pobiją, a to pobawią - w zależności od humoru. Tym razem Marysia zauważa, że Hania coś przeżuwa.

- Hanka. Co tam jesz?

- Nie powiem!

- Powiedz!!

- Zgadnij, to powiem!

- Powiedz!

- Zgaduj!

- No dobra...loda?

- Nie...

- Ciastko?

- Nie...

- Cukierka?

- Nie...

- Swojego zęba?

No, nie zgadła.

Krzyż Pański z ubieraniem dzieci

Wychodząc do babci Lucyny na niedzielny obiadek, rodzinka jak zwykle spóźniona. Mama, chcąc podgonić tempo, pomaga Marysi ubierać się. Marysia jednak zajęta jest innymi rzeczami i specjalnie nie chce współpracować. A ponieważ spóźniać się nie lubimy, sytuacja jest nieco nerwowa. W końcu, w okolicy butów, Edyta wybucha:

- Weź ułóż te stopy jakoś! A nie, ta leży i sztywne nogi!

Marysia spogląda na mamę z politowaniem a potem zwraca się do Hani i kpiącym tonem informuje:

- Słyszałaś? Mama powiedziała "talerzy"...

Czy to już jest łapanie za słówka?

Wspomnień czar

Kupując większy samochód w pakiecie dostaliśmy do niego firmowe radyjko a w radyjku tym zamiast odtwarzacza CD starodawny magnetofon na kaseciaki (no nie jest to najnowszy model samochodu...).

Szykując się więc teraz do wakacyjnego wyjazdu odgrzebaliśmy stary zbiór swoich nagrań, zapomniany dotąd w rupieciarni, pod stertą innych niepotrzebnych gratów.

Rany julek, ile w tym starym pudle znaleźliśmy hiciorów - wszystko dawno zapomniane, nagrane w czasach, gdy nikt nie słyszał od prawach autorskich. Piraci mieli wtedy legalne firmy, niektóre o znanych markach. I sami padali przy okazji ofiarą innych, mniej solidnych piratów. My z kolei na kolejne nagrania wydawaliśmy ostatnie, studenckie oszczędności, często rezygnując z obiadu. Albo nagrywaliśy to i owo po nocach, najczęściej z audycji w Trójce.

Wspomnienia są fajne, ale jest też i jeden problem. Edyta wybrała na wyjazd kilkanaście kaset. Jarek drugie tyle. Znalazło się nawet kilka płyt z przebojami dla dzieci. Nowy samochód może i jest dużo większy od Matiza, ale bez przesady. A wszystkie te płyty krótkie...

Jednak kasety mają dla nas jakąś sentymentalną wartość. I pomyśleć, że dwa lata temu ogłoszono koniec ery kasety magnetofonowej... dla nas stanowczo za wcześnie!

Zajęczy wieprzek

Jedziemy samochodem. Wracamy z jakiejś wycieczki i jak to w drodze powrotnej trwa rozmowa na różne luźne tematy. Hania snuje zaś marzenia:

- Ale było by fajnie, jakbyśmy wygrali sto tysięcy.

- No, ja też bym chciała tak wygrać - to mama.

Hania ma już nawet plany co do tych pieniędzy:

- Ja to bym sobie konia kupiła!
- Ja też!! - to Maria.

- Dobra, jak wygramy, to wam kupimy - mama ucina te dość niewygodne dla nas plany. Tak się jej przynajmniej wydaje.

- Ale fajnie! Będę miała konia! - to znów Maria, nieświadoma przykrych konsekwencji płynących z rachunku prawdopodobieństwa.

- Marysiu. Ale wiesz, że wygrać jest bardzo trudno?

- Wiem, wiem... - znaczy się: nie ściemniaj mamo, ja już wybrałam kolor swojego konia.

Wyłączona na chwilę z planów Hania dokonuje tymczasem dość niespodziewanej wolty:

- Albo nie! Ja wolę świnkę!

Cóż. Jak stwierdziła mama - ciągnie swój do swego.

Czas

Wędrując po sklepie Marysia trafia do działu z kosmetykami. Zatrzymuje się przy półce z mydłami.

- Mamo, kup mi mydło!

Trzeba zaznaczyć, że Marysia ma w domu jedno, przywiezione z Polanicy Zdroju, z mydlarni, całkiem mało używane, glicerynowe, z wtopionym wizerunkiem zajączka. Odpowiedź mamy jest więc oczywista.

- Nie ma mowy!
- Dlaczego?
- Bo już masz!
Chwila przerwy na ripostę...
- Mamo! Ale już czas na nowe!

Tak mamo. Stare mydła są dla starych ludzi a dzieci muszą mieć zawsze po jednym nowiutkim.

Ballada kolejowa

Stoimy na parkingu. Czekamy.

Stoimy już długo, bo pociąg wiozący mamę z Krakowa bardzo się opóźnia. Mamy pecha, ponieważ zgodnie z badaniami zleconymi przez PKP to właśnie nasza kolej jest najbardziej punktualną koleją w Europie. No pech jak cholera.

Dzieci na tylnej kanapie nudzą się jak mopsy. A im bardziej się nudzą tym mocniej marudzą. Nudę zaś szczególnie źle znosi Hania. Poniżej finał kilkunastominutowej konwersacji.

- Tata! A kiedy mama przyjedzie?
- Niedługo.
- A za ile minutek?
- Kilka.
- To mniej niż godzinkę?
- Mniej.
- A gdzie jest teraz?
- Może gdzieś koło Świebodzic.
- A to daleko?
- Niedaleko.
- Dalej niż do cioci Ani?
- Bliżej.
- A teraz ile zostało minutek?
- Kilka.
- Ale mniej niż ostatnio?
- O jedną mniej.
- To już mało, prawda?
- Niedużo.
- To kiedy mama przyjedzie?
- Aaaaa!! - to było w myślach
- Haniu, obserwuj po prostu szlaban. Jak zacznie się opuszczać to znaczy, że mama już nadjeżdża.

Zadowolony z siebie wałbrzyski Salomon wypuścił z zadowoleniem kilo powietrza z płuc w nadziei na chwilę spokoju.
- Tato? A co to jest szlaban?

W tym momencie myśli poddawanego praniu mózgu taty powędrowały dziwnymi torami i zatrzymały się dopiero na niespodziewanej refleksji:
- Szlaban to jest córeczko takie pojęcie, którego znaczenie poznasz lepiej już za parę lat.

Miki coraz bliżej

Wpisując niedawno do naszej Kroniki wspomnienie Mikołajek A.D. 2008, natrafiłem wśród notatek na taką bardziej blogową refleksję. A ponieważ do 6 grudnia zostało prawie dokładnie pół roku i oznacza to, że teraz będzie już coraz bliżej niż dalej – pora wrzucić tu tę historię.

Dzieci muszą mieć nieźle wypaczone pojęcie o psychicznej kondycji pana Mikołaja. Tego roku było zresztą gorzej niż zwykle. Najpierw, zamiast normalnie, przyjść i wyciągnąć prezenty z wora, zostawił je po cichu w nocy i zwiał. Jakby się czegoś wstydził – a przecież ciągle się pokazuje publicznie w marketach, na imprezie w Filharmonii – o telewizji już nie wspominając. Do tego święty ma coś nie teges z pamięcią – zostawia prezenty raz tu, raz tam u różnych ludzi i oni potem muszą nam te paczki odnosić – a to dziadkowie, a to ciocia, a to wujek. Normalnie bez sensu. Do tego Hania już wie, skąd Mikołaj ma prezenty:

– Tato! On je kupuje w sklepie, bo na wszystkich są metki!

Jak tak dalej pójdzie, dzieci nie tyle przestaną w niego wierzyć, co stracą do świętego szacunek.

Konkurs!

- Mammmoooo! A Hania wzięła lizaka z ziemi!!!

- Oj Maryśka! Przestań ty już skarżyć. Nic nie robisz tylko na tą Hanię donosisz!

Mama Edyta jest tego dnia wyjątkowo zmęczona i nie ma humoru do słuchania, reagowania oraz układania relacji między siostrami. To niestety obraca się przeciwko niej.

- Mamo!! Ale przecież rodzicom trzeba wszystko mówić, prawda?

Ogłaszamy niniejszym konkurs na dobrą odpowiedź. Ma być mądra, stawiająca rodziców w dobrym świetle oraz nie powodująca utraty autorytetu przy jednoczesnym zachowaniu status quo w procesach przepływu informacji w naszej rodzinie.

Ty tu urządzisz

Hasełko reklamowe z tytułu posta jest Wam pewnie znane. Jeśli nie, to dołączamy klip z YouTube. Warto odświeżyć pamięć przed dalszą lekturą.

Dziś nie będzie zabawnej historyjki. Dziś się chcemy pochwalić. Otóż spot powyższy jest zabawny, ale sytuacja rozegrana między Królem Arturem a jego mamą (no chyba, że teściową...) wydawała nam się przedstawiona w sposób, którego dzieci nie zrozumieją.

Jak nie wolno nie doceniać dzieci przekonaliśmy się któregoś wieczora. Oglądając wspólnie rzeczony filmik rodzice najpierw sapnęli z wesołością a potem ze zdziwieniem, gdy Hania rzuciła od niechcenia:

- A ja wiem, czemu on był niezadowolony. Bo ona traktuje go jak dziecko.

O żesz w mordę.

Chyba czas zacząć traktować Hanię mniej...bardziej...

Inaczej?

Panta rhei

Raczej unikaliśmy na blogu podawania przykładów jakże prześmiesznego, dziecięcego słowotwórstwa naszych dwóch pociech (tutaj wyjątek od tej reguły). Pewnie dlatego, że prześmieszne jest to zazwyczaj tylko dla rodziców rzeczonych pociech.

Jednak nic nie trwa wiecznie a Marysia ma 4 i pół roku - to jej ostatnie takie wpadki językowe. Nie możemy się więc powstrzymać i mamy nadzieję, że odwiedzający nas ludziska spoza rodziny wybaczą nam tę słabość.

Ale ad rem:

• termodor - w zdaniu "weź już ten termodor" wygłoszonym do Hani, gdy Hania trzecią godzinę z kolei postanowiła spędzić z termoforem u stóp.
• wielka łaczka - podczas czynności czyszczenia zębów po obiedzie.
• podcetykowana - opisując swój stan szczególnego niepokoju, oczekiwania i niecierpliwości.
• trzepiśnieg - kwiat wiosenny, który jako pierwszy pojawił się tego roku w naszym ogrodzie.
• stylowa - w zdaniu "stylowa strzykawka" - i wcale nie chodziło o jej wygląd, design ani nic z tych rzeczy. Chodziło o stan jej skażenia bakteriami.
• kurdupeńki - niewielkich rozmiarów przedmiot.
• dwich - dziecięca forma liczebnika dwóch.
• zgłośniaczor - zwany też, jakże nieciekawie, potencjometrem.
  
• kilke - więcej niż jeden...

Ten ostatni przykład to nasz rodzinny faworyt. Podoba nam się tak bardzo, że sami zaczynamy go używać w rozmowach między sobą. I to nawet kilke razy dziennie.

Formatowanie międzypokoleniowe

Marysia rośnie i rośnie. Nabiera charakteru. Zmienia wygląd. Bogaci się jej słownictwo.

Ano właśnie. Słownictwo.

Słownictwo zmienia się u dzieci w zastraszającym tempie, adekwatnym jednak do czasów w jakich żyjemy. Wiecie na przykład co dziś cztero (i pół) latek mówi swojej mamie, gdy ta zaczyna przynudzać?

- Mamo. Resetuję Cię! I włączam ci tryb niewidzialności.

Cóż. Po naszemu powiedzielibyśmy: daj żyć albo wrzuć na luz.

Owocowa Wieża Babel

Jakoś tak się w naszej rodzinie utarło, że dziewczyny z soków tolerują tylko ten z czarnych porzeczek. No, ewentualnie jeszcze jabłkowy, ale to tylko jak się ten pierwszy skończy.

Nikt już nie pamięta skąd i dlaczego, ale na sok z czarnych porzeczek mówimy jagodowy. Coś nam się tylko kołata w pamięci, że to z czasów, gdy Hania była jeszcze jedynaczką. Tak czy siak, kiedy mówimy o soku jagodowym, to mamy na myśli czarne porzeczki. Wszyscy w rodzinie wiedzą i znajomi też to wiedzą. A my czasem zapominamy, że inni już nie.

Stołując się w pewnej czeskiej knajpce przygranicznej zamawialiśmy kiedyś potrawy. Po polsku - bo kelnerka zdawała się rozumieć mowę Mickiewicza (choć sama mówiła po ichniemu). Gdy przyszło do napojów Jarek oczywiście rzucił beztrosko:

- A dla dzieci jagodowy sok.

Pani zamówienie przyjęła i poszła.

- Ciekawe skąd ona ma wiedzieć, że jagodowe to z czarnych porzeczek ma być picie? - rzuciła kąśliwie małżonka, gdy już przetrawiła zagadnienie.

- Eee tam. - bronił się Jarek - Nie zorientują się...

Po chwili na stoły wjechały napoje. Miny dzieci zdradziły natychmiast, że jednak się poznały. Tym bardziej, że sok był gęsty, z farfoclami i... truskawkowy.

Podsumujmy poznane dzisiaj słówka z polsko-czeskiego słownika: jahoda. Znaczy truskawka po polsku.

Wysoki jak brzoza

Dziewczyny szykują jakąś zabawę. Chyba wyścig. Hania rzuca w stronę Marysi:

- Tylko się wyluźnij!

- Chyba wyluzuj - poprawia mama polonistka

- Nie. Wyluźnij jest na start a wyluzuj na koniec - wtrąca się Ciotka Klotka, chcąc w ten nieudolny sposób stanąć po stronie kaleczących ojczystą mowę dzieci.

- Ciocia... - nieśmiało wtrąca się sama zainteresowana, czyli Marysia. - Na koniec to bym powiedziała stop.

Jakież dziecinne są te ciotki.

Mąka

W ramach retrospekcji zapodajemy dziś starą przypowieść o dzieciach i mące...czyli z tej mąki chleba nie będzie.

W roli głównej Hania A.D. 2004. Dokładnie 28 listopada. Mamy nie ma - pojawia się na końcu po uspaniu 8-dniowej Marysi.

Nieszczęścia chodzą parami

- Tato!? Kto jest ładniejszy?

Marysia przytula się do nowej laleczki, którą Zajączek przyniósł jej na Wielkanoc. Tata niby coś się tam zastanawia, coś tam mruczy, by i tak w końcu oznajmić:

- Ty, córeczko!

Córeczka uśmiecha się zalotnie. Nie zamierza przy tym zakończyć zabawy.

- A teraz sprawdzimy kto jest ładniejszy - i przykłada lalkę do wielkiej głowy taty.

- I co? Kto ładniejszy? - pyta tata.

- Lalka!!

To przez tę ospę. Normalnie bym wygrał.

W sklepiku inflacja

Mama wpadła na pomysł, że dzieci mają sobie odłożyć pieniążki na wakacyjne atrakcje - takie wiecie lody, karuzele i inne skakalnie. Ale jak tu coś odłożyć, kiedy się nie ma swoich dochodów? Proste - trzeba otworzyć sklep.

Sklep ma kasę, ladę, dwie ekspedientki. Handel dotyczy wyrobów rękodzielniczych - obecnie dominują zaś motywy świąteczne. Klientów nie ma dużo - tata, mama, Niania. Czasami ktoś jeszcze. Ale interes się kręci.

Niestety prawidłowości gospodarki nie omijają nawet tej rodzinnej działalności. Otóż w sklepiku szaleje inflacja. Dziewczyny zorientowały się bowiem szybko - że te żółte pieniążki nie rekompensują im nakładu pracy. Podniosły więc ceny. 10 - 20 grosików za produkt niedługo je jednak satysfakcjonowało. Znów podniosły ceny. Większe rzeczy kosztowały już złotóweczkę a skarbonka nabrała miłego dla duszy ciężaru.

Wczoraj pracując w ogrodzie Hania zażądała za pięknie zasadzony w doniczce kwiatek 5 złotych. Po długich targach opuściła co prawda do dwóch, ale nie o to chodzi. Chyba trzeba dzieciom przyswoić kolejne pojęcie z zakresu ekonomii - deficyt budżetowy.

Armie świata: Armia Terakubkowa (rozbite oddziały)

Inne z tej serii:

Armia Terakubkowa (w okrążeniu)

Armia Terakubkowa

Dywizja Generała Maczka

Tata jest na tak

Na mszy dla dzieci jest taki moment, gdy stojąca na środku, przed ołtarzem, zgraja maluchów wykrzykuje do mikrofonu intencje, sprawy, za które wszyscy się modlą. Dzieci co niedzielę mają podobne pomysły: za mamę, za tatę, za dziadka, za pieska itp. Oczywiście nie każdy dzieciak dopcha się do mikrofonu.

Pewnej niedzieli Hania miała szczęście i ksiądz podsunął i jej mikrofon.

Za kogo by się tu pomodlić? Rodzice byli, dziadkowie byli. Dziewczynka tuż przed nią pomodliła się za siostrę. Hmm...

- Za braciszka!

Haniu! Chyba o braciszka! O braciszka!

Jak tata nie został modelem

Marysia przez większą część wieczoru skrobie coś w kąciku. Cienkopis popiskuje, Marysia się marszczy z wysiłku, my oglądamy doktora House'a.

- Tato, przyniesiesz mi pić? - pyta nagle.

Wezwany do tablicy krzywi się z niechęcią - na pewno przegapi jakiś ważny moment w pędzącej jak galopujące suchoty akcji filmu. Ale posłusznie zwleka się z kanapy i idzie po to picie i przynosi pełny kubek.

- Masz, to dla Ciebie rysunek. Ale jakbyś mi nie przyniósł picia, to bym ci go nie dała.

No ładnie.

Na rysunku pełno różnych postaci.

- To tato jest nasz Mruczek - zaczyna opisywać Marysia.

- A to?

- To ja. A tu Hania. I mama. Wujek Mateusz i ciocia Ania. O, a tu niania.

- A tu?
- To nasz dom.
- A tu?
- To Kicia co mieszka w piwnicy. A tu dziadek.
- Dobrze. A gdzie jest tata, co?

- Hmmm. Miałeś być tu, ale za ładnie mi wyszło i zdecydowałam, że to będzie Oliwka Sówka.

Tata ma w związku z tym pytanie, czy Oliwka Sówka ćwiczy już przynoszenie wody Marysi, bo on ogłasza bojkot.

Migrena

Do pokoju wchodzi Marysia. Rękę, uniesioną w teatralnym geście, trzyma na czole. Spod palców wystają jej zaś jakieś białe farfocle.

Prawie po omacku, ostrożnymi kroki, kieruje się w stronę kanapy. Będąc już przy niej gwałtownym ruchem rzuca się całym ciężarem na plecy. Ręka cały czas przy czole.

- Tato. Zobacz, jaki mam kompromis!

Rany! Kompromis jak się patrzy.

Armie świata: Armia Terakubkowa (w okrążeniu)

Inne z tej serii:
Armia Terakubkowa
Dywizja Generała Maczka

Rozmiar ma znaczenie

Marysia lubi zasypiać ze swoimi zabawkami. Czasami z więcej niż jedną. Czasami natomiast przesadza i zgromadzona liczba zabawek nie pozostawia już dla rodziców i Hani żadnego miejsca.
Pewnego razu...

- Zwariowałaś!- irytuje się Edyta - Gdzie ja mam się położyć?!

- Ale mamooo...

- Uciekaj mi z tymi gratami!

W tym czasie tata po cichutku spycha większość gratów ze swojej części łóżka w stronę dyskutujących dziewczyn, przykrywa po uszy kołderką i zasypia. Albo udaje, że zasypia.

- Mamooo! One muszą ze mną spać!

Zdradzona przez męża postanawia zawrzeć jakiś kompromis.

- No dobra. Ewentualnie w nogach je możesz położyć.

Marysia zaczyna przekładać.
- GDZIE TY JE KŁADZIESZ!!!!
- No w nogach!
- TAM SĄ NOGI!
- Ale mamo! Moje są tu...

Święta prawda. Każdy ma takie nogi, na jakie sobie zasłużył...czy coś w tym rodzaju.

Krótka rozmowa między panem, wójtem i plebanem

W telewizji puszczają reklamę gierki. Mniejsza o to jakiej.

Tata: O!! To bardzo fajna gierka jest!

Mama: Na pewno.

Hania: Tato, ty się nie ciesz, bo mama mówiła to ironicznie...

Rili?