Cykl "Wielcy Polacy"

Generał Maczek

Prosta rzecz

Po dłuższej przerwie swoje wnuczki odwiedziła babcia Natalia.

Podekscytowana Hania sprzedaje jej różne newsy z ostatnich miesięcy.
- I wiesz, babciu. S. już nie kocha A. Tak się stało.

Pomijając sam udział Hani w wydarzeniach świata dorosłych, i pomijając to, czy czteroletnie dziecko wie, co mówi, gdy opowiada o uczuciach dorosłych, pomijając to wszystko to jest to jedna z najbardziej trafnych opinii na temat tego, co wydarzyło się między A. i S.

Tak się stało.

Lepidoptera: Parnassius apollo

- Tato! To dla ciebie!
- Dziękuję! Ty to namalowałaś?
- Tak.
- Super! A co to jest?
- Motyl.
- Ach motyl!

- Tak...tylko się nie wyspał...i poszedł do doktora i doktor mu powiedział, że musi się bardziej wyspać.

- Aha...

Co się wydarzyło dwa lata temu

Dwa lata temu taty nie było w domu. Przebywał około stu kilometrów na zachód od Wałbrzycha, gdzie brał udział w stypie po przegranych zawodach (wprost katastrofie), zwanych oficjalnie konkursem wiedzy zawodowej.

Stypa jak to stypa. Wódka, zakąski i smutne buzie gości. Tata jednak nie pił nic, zręcznie markując toasty i niby słuchając towarzyskiego gwaru. Nie był tego wieczora w humorze. Nic dziwnego. Jego załoga dostała baty największe w historii, przy stole zabrakło dla niego miejsca i musiał szukać sobie krzesła, zastawy i kieliszka. Nie dostał nawet pamiątkowej plakietki.

Stypa jak to stypa. Rozkręcała się. Powoli acz nieuchronnie humory podchmielonego towarzystwa się poprawiały. Dowcipy padały coraz grubsze a w szkle pojawiło się pierwsze dno. Tata postanowił więc nieco odsapnąć psychicznie od tej sytuacji. Co to bowiem za zabawa z pijanymi. Wyszedł z piwnicy, w której odbywała się stypa i poszedł na piętro, do swojego pokoju. Tym samym wszedł w zasięg sieci komórkowej.

Pik-pik. Nadszedł sms. Wiadomość na poczcie głosowej? W środku nocy? Cóż, posłuchajmy co to za pilne wieści.

- No fajnie! - zabrzmiał pełen pretensji głos małżonki – Ty się tam bawisz a u mnie się zaczęło!!

Było trzydzieści minut po północy, 20 listopada 2004 roku. Za oknem sypnęło pierwszym śniegiem i ściął mróz.

Tacie opadły ręce. Zadzwonił do domu, ale leżąca w bólach żona nie pomogła mu w niczym. Chwilę stał jak sparaliżowany po czym odtrąbił odwrót. Wyciągnął z imprezy trójkę pasażerów swojego samochodu i przedstawiając propozycję nie do odrzucenia, zalecił pośpieszne pakowanie. Dziękując intuicji za jej niechęć do alkoholu pochwycił torbę, pożegnał nieuprzejmą obsługę i wybiegł na parking, wprost w środek nagłej zimy.

Cała czwórka przez następnych piętnaście minut pazurami skrobała zamarznięte szyby, bo kierowca zapomniał skrobaczki. Potem pomknęli do Wałbrzycha. Pasażerowie nieco bali się, że kierowca zaśnie po drodze. Nie wiedzieli, jak napakowany adrenaliną jest kierowca. W takim stanie nie zasnąłby przez najbliższych siedem lat.

Dzielny Matiz przebił się przez zaspy przełęczy na izerskim rozdrożu, pokonał oblodzony zakręt śmierci, z niewinnym uśmiechem przemknął obok policjantów z jeleniogórskiej drogówki i jak bolid formuły 1 wpadł na rogatki Wałbrzycha. Trzeba było jeszcze rozwieźć pasażerów a potem już prosto do Edyty! Zdążę!

Trzydzieści minut po trzeciej, w trzy godziny od odebrania sms-a tata stawił się na porodówce.

Marysia przyszła na świat dwa lata temu. W środku nocy.
Dwie minuty po trzeciej.

Stygmat Matuzalema

Zaczęła Edyta.
- Haniu, a ile ty masz lat?
- Cztery - Hania, podobnie jak większość dzieci, dobrze zna odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania dorosłych.
- A Marysia?
Hania robi minkę, jakby usiłowała zgadnąć albo sobie przypomnieć. Rezygnuje jednak.
- Ile mamo?
- Dwa. Marysia ma dwa latka.
No i tu się zaczyna - Hania przechodzi do ofensywy.
- A ty mamo? Ile masz lat?
- Oooo! Haniu. 35!
- A tata?
- 36.
- A ciocia Ania?
- 26.
- A dziadek?
- Dziadek ma 60 lat.
Chyba nie brzmi to zbyt poważnie ani zbyt nobliwie, bo Hania robi niedowierzającą minkę po czym stwierdza:
- Chyba nie mamo. Dziadek ma 100 lat!

Dziadka pozdrawiamy.

Kwestia przyzwyczajenia

- Haniu, jakie mamy dzisiaj święto?
- ...
- Noo, Haniu.
- ...
- Przecież wiesz...
- ...
- Święto...
- ...
- ...Niepodległości. Święto Niepodległości. Powiedz.
- ...
- Powiedz jakie dzisiaj mamy święto.
- ...
- Czemu nie chcesz powiedzieć?
- Mamo, bo się wstydzę.
- Dlaczego?! Czego ty się wstydzisz?
- Bo mamo, do nowych słów trzeba się najpierw przyzwyczaić.

Il faut mourir en brave!

Umrzeć trzeba odważnie. Te słowa księcia Poniatowskiego, wypowiedziane niedługo przed śmiercią w zimnej Elsterze, oddają nastrój naszego święta 11 listopada.

Poniatowski, bawidamek zwany czule Pepim, który w ramach zakładu przejechał nago Warszawę, podczas gdy obok obradował sejm konstytucyjny. Ten "prince charmant", lew wyłącznie salonowy, odkrywa w sobie nagle patriotę - porzuca wygodne życie, staje na czele wojsk, walczy o Księstwo Warszawskie, w pierwszym szeregu prowadząc swoich ludzi. U boku Napoleona, świadomy klęski, do końca broni przegranej sprawy. Ileż trzeba chartu ducha, ile wiary i zatracenia, by po jednej, dwóch, czterech ranach, wycofując się przed napierającym wrogiem, odrzucić ofertę poddania, odrzucić ofertę korony księstwa i półprzytomnie skoczyć do rzeki. Umrzeć trzeba odważnie gdy tylko honor pozostał do stracenia.

90% Polaków uważa się za patriotów. I niech dziennikarz nie wątpi w to z krzywym uśmieszkiem, licząc rzadkie flagi na balkonach. Owszem, na codzień jesteśmy raczej jak ten Pepi. Ale gdy wróg u bram...według innej legendy, błagany przez adiutantów o oddanie się w niewolę i ratowanie życia, Poniatowski mówi: "Bóg mi powierzył honor Polaków, Bogu go tylko oddam". Na takich tradycjach wyrośliśmy i tacy już jesteśmy. Po cóż by Polacy istnieli na świecie, jak nie po to, by ich wysyłać na pewną śmierć.

I dlatego dziś, 11 listopada, świętujmy to, że od 60 lat nie musimy już udowadniać, żeśmy Polacy. Krew z krwi takich, jak Książę Józef.

1001 ofert

Dziecko umiarkowanie rozgarniętych informatycznie rodziców, w wieku czterech lat radzi sobie z komputerem już całkiem nieźle.

Włącza, wyłącza, gra w gierki, umie nawigować w przeglądarce a na stronach dedykowanych dzieciom porusza się swobodnie, intuicyjnie wybierając właściwe komendy. Ma własną, malutką myszkę i wie, że podłączony internet to takie dwa telewizorki na dole po prawej i że często te telewizorki telekomunikacja nam psuje.

Wracając z pracy słyszę już z daleka:
- Mamo, kupisz mi to?! A to mi kupisz? Chcę to!!
Czyżby blok reklam przedświątecznych? A może znów jakaś gazetka z marketu?

Gdzie tam. To tylko Hania odkryła Allegro. Dział dla dzieci. Grupa zabawki. Podgrupa lalki i akcesoria. 3873 oferty sprzedaży. Ogląda aukcje, powiększa sobie zdjęcia przedmiotów i podekscytowana tym rogiem obfitości co rusz atakuje mamę o zakup kolejnego cuda.

Chyba wprowadzimy jakąś kontrolę rodzicielską internetu. Bo zaczyna być niebezpiecznie.

Isia też

- Mamo pić!
- Isia też.
- Haniu, kolacja!
- Isia też!
- Haniu, ubierz skarpetki.
- Isia też.
- Poczytać ci bajkę?
- Isi też.
- Niegrzeczna jesteś!
- Isia też!

Isia poradzi sobie w życiu. Nauczyła się tego przy starszej siostrze - zazdrośnicy, która wszystko jej zabiera prawem kaduka, czyli przemocą.

Kiedy dajemy dziewczynkom pić, Isia najpierw patrzy, czy aby nie dostała mniej, niż Aja. Kiedy Hania dostaje kokardkę na włosy jest awantura, jeśli drugiej takiej samej nie dostanie Isia. Sprawiedliwość musi być!

I żeby nie było, że Isia nam tu wyrasta na jakiegoś egoistę. Wszystko co dostaje, i jest tego akurat więcej niż jedna sztuka, dzieli się tym z Ają. Do tego nie wolno ruszać rzeczy Aji. Bo sprawiedliwość musi być i porządek. Takie nasze rodzinne PiS.

Pozdrawiam Was przedwyborczo.
I Isia też.