Kombinuje jak bóbr

Proces rozwoju dziecka jast dla nas, rodziców-laików, czymś zupełnie niepojętym. Dziecięca umiejętność nauki poprzez samą obserwację przerasta wyobraźnię dorosłych. Szczególnie zaś językowe manifestacje tego procesu zwalają z nóg.

Edyty nie było cztery dni i po powrocie zdębiała. Nie poznała Marysi. Ilość nowych słówek przyswojonych w tym czasie była dla niej szokująca. Poczynając od uroczego "błiszczik" a na rodzinnej mantrze "Buka, Buka, berbelucha" kończąc, nawet jeśli w wykonaniu Marysi brzmi to bardziej jak "Buka, Buka, bebebuba".

Hania wybrała się raz z tatą do sąsiada za miedzę, do którego wichura wywiała nasz namiot. Poszli, wrócili a Hania podsumowała krótko całą wyprawę: "Ja z tobą tato współpracowałam". Jakbym miał gdzie, to bym sobie usiadł. Kto ją tego słowa nauczył!? I umiejętności jego właściwego użycia? Dobrze, może usłyszała u rodziców i przyswoiła. Można to zrozumieć. Ale pewnych zwrotów się po prostu nie używa. Przykładowo: "Płacze jak łysy koń pod górę". OK. Pomyliła się trochę. Ale znaczy to również, że słyszała oba powiedzonka - i to o koniu i to o bobrze - a do tego zdaje sobie sprawę, że umęczony koń może nie tylko kombinować, ale i popaść w rozpacz. I skąd taka wiedza?

A już nie daj Boże użyć przy dziecku łaciny. Zapada w pamięć na amen. A potem trzeba oszukiwać, że mama powiedziała kurka mać. Kurka mać.

Organizacyjna kultura

W stosunkowo niedługim przedziale czasu dwóch naszych znajomych starciło posadę. Obaj kierowali samodzielnymi jednostkami polskich firm, obaj osiągali świetne wyniki, obaj żyli swoją pracą, tyrając za trzech.

Pierwszy z nich musiał zwolnić miejsce dla człowieka bez kwalifikacji za to z szerokimi jak wrota do stodoły plecami. Drugi przyjął do pracy człowieczka, który popsuł mu opinię donosami.

W Toyocie przyjęto do pracy dziewczynę jakich tysiące na rynku pracy. Dziewczę to, w obawie przed odmową zatrudnienia, ukryło przy angażu swoją chorobę - padaczkę. Wszystko się oczywiście szybko wydało, gdy na hali produkcyjnej dostała ataku. Co zrobiła Toyota? Stworzono specjalne stanowisko pracy tak, aby mogła bezpiecznie wykonywać obowiązki.

Wszystko jest kwestią kultury organizacji. Do podobnych standardów zgniły kapitalizm dochodził przez kilka pokoleń. Dla naszej kadry zarządzającej to wciąż za wysokie progi. A tutaj nie będzie niestety drogi na skróty. Co boleśnie odczuwają teraz nasi ziomkowie.

Ileż wdzięku ma ten stan

Edyta wyjechała. Jarek i dzieci zostali sami na świecie, po raz pierwszy w historii tego domu.

Sytuacja jest więc następująca:

Najbardziej stresuje się Edyta - wydzwania co 15 minut czy aby wszystko w porządku. Przeżywa bowiem katusze i cierpienia związane z wyrzutami sumienia. Po nocach śnią się jej koszmary z obrazami głodujących dzieci, zapuszczonego mieszkania i ogólnej katastrofy.

Stresuje się Niania - ma więcej pracy i pewno boi się, że dzieci będą jej płakać za mamą. Poza tym musi kontaktować się z tym gburowatym ojcem rodziny, którego normalnie nie ogląda, bo ten jest w pracy kiedy ona zaczyna i kończy dyżur.

Troszeczkę stresują się dzieci - bardziej Marysia, bo to jednak maluch jeszcze i czasami przypomina sobie o mamie, szczególnie przed spaniem. Hania za to twarda jest i wszystko rozumie. Poza tym mama nakładła jej do głowy, że nie może tęsknić, bo musi teraz pomagać tacie, bo tata to zapominalski jest i w ogóle taki życiowo niezaradny. No i teraz przejęte rolą dziecko nawet komendę do spania samo sobie wydaje, bo tata na pewno nie wie, że to już pora spania.

A rzeczony tata?

Cóż...pozwólcie, że zacytuję za niezapomnianym Ludwikiem Sempolińskim:

"Słomiany wdowiec, słomiany wdowiec, ileż wdzięku ma ten stan..."

Kampania ziemniaczana

Domowe przedszkole przygotowało program tematyczny. Wszystko o ziemniaku.

Po powrocie rodziców do domu wszędzie było tego pełno - na patelni smażyły się ziemniaczane placki, po stołach i podłodze walały się stempelki z ziemniaków, na półce stał Gapcio, ludek z ziemniaka. Nawet w słoiku zanużony ziemniak na patyku czekał na wypuszczenie pędów.

Jak relacjonuje Niania, dzieci nawet nie miały czasu na zabawę zabawkami. Nawet na chwilę nie stanęły w swoim pokoju, tak były zaaferowane ziemniaczanymi pląsami.

Trzeba wysłać jakiegoś meila do redakcji czy coś. Ziemniaków mamy w piwnicy 50 kilo, to jakoś przeżyjemy tę epidemię. Ale nie daj Panie Boże przyjdzie im w tej telewizji do głowy zrobić coś, dajmy na to, o suszonych śliwkach. Pójdziemy z torbami jak nic.

40 minut do kawy

Zapisy sekifowe na wszystkich trzech poziomach szczegółowości odbywają się przy zachowaniu zgodności między poziomami - zapisy na poziomie pierwszym i drugim bilansują się z rozliczeniem trzeciego poziomu. Rozliczenia odbywają się w ramach przydzielonych priorytetów a w obrębie tego samego priorytetu dzielone są proporcjonalnie. Rozliczenia zobowiązań na trzecim poziomie szczegółowości nie są obecnie prowadzone...

Siedząc na nudnym wykładzie uciekam myślami ku swoim dzieciakom. Wyobrażam sobie, co mogą teraz robić. Hania biega pewnie po mieszkaniu w swojej księżniczkowej sukience z bistoru i wymyśla rzeczy, których nikt nigdy jeszcze nie wymyślił. Marysia? Siedzi pewnie w kąciku tuląc misia i pilnie obserwuje starszą siostrę, żeby móc ją potem naśladować.

I pomyśleć, że w kwadrans po powrocie do domu po raz pierwszy przemknie mi przez głowę myśl: "A może by tak dzisiaj położyć dzieci spać godzinę wcześniej".

Do kawy jeszcze 35 minut.

A.W.

Pomyśleć, że w dzisiejszych czasach są jeszcze ludzie, którzy kierują swoim życiem za pomocą wróżb. Wróżby. Takie wiecie: czarny kot - nie jadę, koniunkcja Jowisza z Uranem - nie inwestuję na giełdzie, piorun uderzył w drzewo - nie idę na wybory. Można na to patrzeć ze z przymrużeniem oka. W końcu nic groźnego. Jednak trudno to zaakceptować, gdy człowiek-wróżbita kieruje też i Twoim życiem.

Trzy sarny na drodze znaczy, już mi na Tobie nie zależy.

W ciężkich dniach możesz na nas liczyć. Niezależnie od znaków na ziemi i na niebie.

Trzecia sroka

Z Marysią do niedawna było jak w bajce - grzeczna, słodka, zabawna. Pozwalała się przytulać i bawiła się lalkami. Obecnie nadal bawi się lalkami, ale o pozostałe elementy coraz trudniej. Coraz częściej objawia światu bowiem siłę swego charakteru. I zapowiada się, że będzie to niedługo prawdziwa skała, nie człowiek.

Twardość Marysi objawa się często w postaci odmowy konsumpcji. Można przekonywać, tłumaczyć, nalegać. Wszystko na nic, co najwyżej kończy się płaczem. Jedynym sposobem, któy jeszcze jako tako działa, jest odwrócenie uwagi.

W tej trudnej sztuce specjalizuje się, jakże by inaczej, Edyta. A łatwo nie jest. Robić trzeba dwie rzeczy na raz - to jest odwracać uwagę (skutecznie) i w tej samej chwili ładować kromkę chleba, ogórka czy co tam ma się pod ręką, do ust rozdziwionych z zaskoczenia. Ciężka praca.

Ostatnio jednak Shifu Edyta przeszła samą siebie w mistrzostwie. Już nie tylko odwracała uwagę, nie tylko nakarmiła. Ona jeszcze przy tym wszystkim nauczała. Sami zobaczcie.