Zombie 
I skąd niby bierze się nasze zamiłowanie do filmów grozy?
Hania pokochała teatr dla dzieci, bo na pierwszym przedstawieniu, na jakim w życiu była, prawie popłakała się ze strachu. Edyta niby nie znosi oglądać wieczornych horrorów. Tak przynajmniej twierdzi, bo żadnego jak dotąd nie opuściła. Bardzo boimy się bać ale nas to i pociąga. Cóż to za przedziwna potrzeba ducha? Atawizm? Czy tylko zdrowy odruch organizmu,
który nie chce zapomnieć cennych instynktów, nabytych w toku ewolucji.
A wracając do horrorów. Na przełomie wieków głównym strachem, wziętym z japońskich filmów, jest blada brunetka o mokrych włosach, czasami szczękająca zębami i zawsze dziwnie powyginana. To duchy już nas nie straszą?
Zjawa zza fotela...
Uwielbiamy robić naszym dzieciom zdjęcia w różnego rodzaju nakryciach głowy. Mamy przy tym wrażenie, że na każdym takim zdjęciu są dwa razy słodsze niż zazwyczaj. Wystarczy kawałek starych gaci zarzuconych niedbale na fryzurę i zdjęcie zyskuje niepomiernie na uroku. Jaki psycholog powie nam, o co w tym chodzi. O to, że i dzieciom i nam takie przebieranki sprawiają niezłą frajdę? O to, że komicznym jest połączenie dziecięcej, figlarnej buzi z niepasującym do niej
elementem? A może po prostu to oczom rodziców brak obiektywizmu i widzą te sytuacje śmieszniejszymi, niż są w rzeczywistości? Tak czy siak nieważne, co wymyśli psycholog. Te zdjęcia należą, i należeć będą, do naszych najulubieńszych.
