niedziela, lutego 28, 2010

Rutyna zagraża światu

Maria, śladem swojej siostry, polubiła te proste, flashowe, internetowe gierki. Gdyby jej nie ograniczać, zatonęła by pewnie w wirtualnej rzeczywistości. Jest przy tym niezła, trzeba przyznać - dokładna, cierpliwa i pomysłowa. Ale któregoś wieczoru odchodzi od komputera nabzdyczona:
- Oha - zagaduje mama - Marysia jest zła.
Cisza.
- A czemu to Marysia jest taka zła? - ciągnie dalej.
Cisza.
Na nabzdyczoną Marysię jest tylko jeden sposób. Hania
- Haniu? Czemu Marysia jest taka nabzdyczona?
Marysia nigdy nie pozwoli, żeby siostra coś za nią powiedziała.
- No dobra! Jestem zła bo mi się granie w te gierkę już znudziło!
- ???
- No a ja bardzo lubię w nią grać!!!

niedziela, lutego 21, 2010

Enka

Źle się dzieje w państwie duńskim.

Zaczęło się od koleżanki. Koleżanka przyszła po lekcje, bo w szkole jej nie było - a skończyła z Hanią przy komputerze. I pokazała jej.

Jak poszła - Hania prosiła, błagała, nalegała, męczyła. Nie było wyjścia - mama musiała założyć jej ten profil na na Naszej Klasie. Wrzuciła jedno, dwa zdjęcia. Zaprosiła kilka koleżanek ze szkoły. Wydawało się, że jest wszystko pod kontrolą. A kilka dni potem wśród znajomych znalazły się ni stąd ni zowąd jakaś Deni Lovato, Hana Montana, pan Gąbka, czeski Krecik, jakaś dziewczyna z Gliwic i zboczony właściciel konta z niewyraźnym zdjęciem dziecka w profilu, zapewne wyszukanym w internecie.

Nie było wyjścia. Trzeba było przeprowadzić kurs bezpieczeństwa w internecie. Uświadomiliśmy dziecku parę zagrożeń, konieczność ochrony hasła (Mamo, tylko Niani powiedziałam...), a przede wszystkim smutną prawdę, że w internecie nie każdy musi być tym, za kogo się podaje.

Potem mama dokonała przeglądu znajomych, wyrzuciła z listy nieznajomego "niewyraźne zdjęcie", dziewczynę z Gliwic, Deni Lovato oraz Hanę Montanę. Jak również, wykazując się godną pochwały inicjatywą - zaprosiła kilka osób. Nie uprzedzając dziecka.

Wieczór, Hania wykorzystuje właśnie ostatnie minuty z 30 przynależnych jej dziennie na internet (dobra, dobra - nie stoimy z zegarkiem w ręku...). Nagle, pomna wpajanych zasad, krzyczy:
- MAMO!!! JA NIE ZAPRASZAŁAM TEGO FACETA!! JAKIEGOŚ ANDRZEJA MUSIAŁA!!!

Andrzej Musiał. Dyrektor szkoły podstawowej na Poniatowie...

poniedziałek, lutego 15, 2010

Krótki kurs rozpoznawania aluzji

Zacznijmy od tego, że dzieci, wszystkie chyba dzieci, mają problem z rozkopywaniem. Pościeli ma się rozumieć. Nasze także. Do tego nasze dzieci mają dodatkowy problem - bo oprócz normalnego w ich wieku rozkopywania - lubią ciepełko. A odkąd mama kupiła dwa termofory z wiśniowych pestek - ciepło to noszą ze sobą w majciochach, kładąc się spać wieczorem.

Tak więc leżymy. Mama czyta jakąś bajkę, na co Hania jak zwykle przerywa:
- Mamo, a mogę się odkryć?
- Nie, bo ci będzie zimno.
- Mamo, ale mi jest gorąco!
Na to do rozmowy wtrąca się na wpół śpiący tata, zły, że czytanie bajki jak zwykle przeciąga się w nieskończoność.
- Może weź sobie drugi termofor dołóż. Będzie chłodniej.
Tutaj do rozmowy dołącza Marysia:
- Ale przecież to ja mam drugi termofor...
W jej głosie brzmi politowanie dla taty. Ta dziewczynka nie rozumie jeszcze aluzji. Nawet tych dosadnych. Za to ta druga i owszem:
- Ja wiem. To było ironicznie powiedziane!

Było, było. Mądrala jedna. Nie każdy ma ferie i może sobie spać do której mu się zamarzy.

środa, lutego 10, 2010

Górniczy trud

Wiem, że narażam się córce, która mnie kiedyś z tego rozliczy...ale nie mogłem, po prostu nie mogłem się powstrzymać. Bo Marysia nie tylko ładnie śpiewa ale na załączonym klipie również ciężko pracuje :)

piątek, lutego 05, 2010

Przepadł topos Twardowskiego

Hania czyta historię o Twardowskim. Taką uproszczoną, jak dla siedmiolatka. Chyba wszyscy znają tę opowieść, bo nie będę streszczał...zresztą Hania też już ją zna, a czyta sobie ot tak, dla wprawy.

- Ja nie mogę tego czytać, ja się boję! - wykrzykuje naraz, chowając głowę pod kołdrę.
- No ale dlaczego? - mama jest zaskoczona - przecież to się dobrze kończy...
- Ale tam jest diabeł!
- Haniu, ale diabeł-fujara. Twardowski go przechytrzy.
- Wcale nie! On umrze!
- Nie umrze - komentuje z wyższością rodzina polonistka - Tylko zamieszka na Księżycu.
- To prawie to samo!!!

Tak oto opiewany w literaturze sukces imć Twardowskiego w walce ze złym w oczach dziecka zmalał do nic nie wartego, smutnego wygnania, równego śmierci. Który mit będzie następny?