Zamiast podsumowania

Zamiast drętwego podsumowania roku, chciałbym przytoczyć coś z zamierzchłej przeszłości. Zresztą trochę á propos.

Działo się to w niesławnym, XX wieku. Komuna już była upadła, Jarek znalazł właśnie pracę, a do wojska brali, po długiej, blisko 10-letniej przerwie, pierwszy rocznik studenciaków. Wzięli i Jarka, buciorami przerywając świetnie rozwijającą się karierę.

W trakcie służby, zwanej długoterminowym przeszkoleniem wojskowym każdy ze świeżo zaciągniętych studenciaków miał zaszczyt pełnić rolę oficera dyżurnego kompanii. Oficer taki nie miał wiele do roboty - sprawdzić porządki w rejonach, zliczyć stan, który telefonicznie podawało się potem oficerowi dyżurnemu jednostki i w końcu miał też z samego rana złożyć raport przybywającemu dowódcy kompanii.

Raport ten to była prawdziwa, lingwistyczna perełka. Brzmiał mniej więcej tak:

- Kompania baczność!!! Panie pułkowniku. Oficer dyżurny kompanii, starszy szeregowy podchorąży taki to a taki melduje, iż w nocy na terenie kompani nic ważnego nie wydarzyło się!" - wszystko obowiązkowo na jednym wdechu i jak z kałacha - bez zająknięcia. Żeby siary nie było przed majtkami, którzy w ilościach hurtowych, niby przypadkiem, akurat pojawiali się w okolicy i zastygali w pozycji na baczność, licząc na widowisko.

W sumie nic wielkiego. Tekst standardowy. Wystarczy poćwiczyć, ze dwa razy stanąć przed lustrem i jakoś to będzie. Gdy przyszła kolej Jarka, był gotów. Regułka wyuczona. Stany podliczone. Majtki biegają po żarcie do kantyny. Na frontach spokój. Po ogłoszeniu ciszy nocnej oficer dyżurny zapadł więc w słodkie lenistwo.

Tego dnia oficerem dyżurnym jednostki był jednak pewien kapitan. Nie wspomnę jego funkcji ale z pewnością był to oficer środowiskowy, dawnej zwany politycznym a w cywilu kaowcem. Sukinsyn zamyślił sobie, rzecz niesłychana, przyjść do nas na inspekcję.

W okolicach godziny 23:00, kiedy strudzony oficer dyżurny Zając przysnął był na chwilę, wpadł do budynku, a następnie do kilku pokoi. Pokoi w których panowie podchorążowie spożywali, jak co wieczór, różne napoje.

- Panie podchorąży, zobowiązuję pana do złożenia raportu dowódcy kompanii. Sprawdzę wykonanie tego rozkazu!" - i poszedł. A oficer dyżurny nie zmrużył już tej nocy oka, układając sobie w myślach rzeczony raport. A im bliżej było świtu, tym mniej z tego wynikało. Czas uciekał nieubłaganie, w głowie pustka, serce w gardle. Panika rosła aż do momentu kulminacyjnego. W drzwiach zamajaczyła sylwetka dowódcy.

- Kompania baczność!! - tym razem gapiów były tłumy. Wszyscy już wiedzieli, że rano będą niezłe jaja.

- Panie pułkowniku! Oficer dyżurny kompanii, starszy kapral podchorąży Jarosław Zając melduje, iż w dniu wczorajszym o godznie 23:00 oficer dyżurny jednostki podczas inspekcji plutonów stwierdził fakt spożycia alkoholu przez podchorążych!".

Oddech. I cisza. Dowódca zachowuje kamienną twarz. Chciałoby się zamknąć oczy i czekać na wyrok. Cisza się przedłuża a oczy dowódcy jakby czegoś oczekiwały.

- Poza tym nic ważnego nie wydarzyło się!!.

Salut, graba i pułkownik znika w swojej kanciapie. Nie zastrzelił.

O 9:00 zdałem służbę.

Mikołaj jest za miękki

"Kochany Mikołaju! Marzę o małej toaletce dla dziewczynek. Bardzo Cię o to proszę. Obiecuję, że będę grzeczna, będę sprzątała zabawki i pomagała Mamusi. Hania Zając"

List tej treści, przy pewnej pomocy Niani, spisany został czerwoną kredką, niby cyrograf. Zamiast podpisu jest rysunek Mikołaja bez twarzy. Uroczy.

Hania o toaletce mówiła nam już od jakichś dwóch miesięcy. Nachalnie, nieustępliwie, z pasją i czułością. Wypatrzona w reklamówe z marketu stała się prawdziwym obiektem marzeń. Tak jak to stoi w liście.

Hania nie była grzeczna (przynajmniej nic się w tym zakresie nie zmieniło w ostatnim okresie), mamie nie pomagała a o sprzątaniu słyszała tylko, że coś takiego istnieje. W Niemczech czy coś...

Toletkę dostała. I powiem wam szczerze, te dwie minuty szalonej radości, utrwalone za zdjęciu, warte są trzysta razy więcej niż największa nawet grzeczność, sobotnie wspólne porządki czy pomoc przy lepieniu pierogów.

Dlatego też drogi Mikołaju nie oczekuj, że znajdziesz tu jakieś grzeczne dzieci w przyszłym roku. Gdybyś jednak szukał szczęśliwych...

Efekt skali

- To się Haniu robi tak - kładziesz na ziemi kredkę, w poprzek kredki linijkę. Na tym końcu stawiasz ludka a tu robisz...pach!

Figurka czarodzieja, coś á la Gandalf, wzlatuje z wdziękiem pod sufit a ogniki w oczach Hani dowodzą, że pomysł na nową zabawę był udany.

- Tato, teraz ja! - Hania bez zwłoki bierze się do roboty, ale niezbyt zgrabnie jej to idzie. To jej jednak nie zniechęca.

W międzyczasie Marysia zgłasza wniosek o wyjście do łazienki, gdzie też natychmiast się udaje, ciągnąc za sobą tatę. Po kilku minutach wracają.

Na wyrzutni stają właśnie: weteran powietrznych podróży Gandalf, drweniana kaczka w koszyczku, trzy ułomki świecowych kredek, jedna cała kredka oraz szklana kulka (trochę nieposłuszna, zgodnie z regułą równi pochyłej). Za chwilę wszystko to wzlatuje w powietrze, efektowną kaskadą wracając potem na ziemię. Hania od razu przystępuje do ponownego ładowania katapulty.

W ten oto prosty sposób mała Hania udowodniła znane twierdzenie ekonomiczne, zgodnie z którym grupa jest więcej warta od prostej sumy elementów na nią się składających. Więcej jest bowiem frajdy z jednokrotnego wystrzelenia pięciu peirdułek niż z pięciu wzlotów jednego Gandalfa.

Kwestia czasu

Na czwartym chyba spotkaniu, na którym w okresie od 6 grudnia pojawił się Święty Mikołaj, Hania przeżywała prawdziwe katusze. Rzecz w tym, że Mikołaj się spóźniał. Towarzystwo głodne, skupiło się na konsumpcji, potrzeby dzieci odsuwając na dalszy plan.

- Tato! Czekam, czekam i czekam. Czekam i czekaaam. Już chyba całe dwie minuty!

Jak pisał pewien autor, czas jest najprostszą rzeczą.

Z cyklu "Wielcy Polacy i ich losy"

Dywizja Generała Maczka

Sto tysięcy licencjonowanych zboczeńców

Jak podaje prasa, jest ich legion, 100 tysięcy albo więcej. Zdają egzamin, mają swój związek i działają zgodnie z literą prawa. Ale to im nie wystarcza. Szczycą się swoją dewiacją, celebrują zboczone rytuały i przekonują świat, że są pożyteczni. Ani im do głowy przyjdzie wstyd.

W dawnych czasach miejski kat, ten od parszywej roboty, mieszkać musiał za miastem, w lesie na pagórku. I nikt mu ręki nie chciał podać a żonę miał brzydką jak noc. Był potrzebny, a jakże. I za tę potrzebną, parszywą robotę dostawał od miasta godziwą zapłątę. Dlatego też kaci nie wyginęli. I tak być powinno. Od parszywej roboty są opłacani parszywcy.

A nie, że będą mi się tu zboczeńcy tłumaczyć, że do zwierząt trzba strzelać, bo zwierząt za dużo jest i równowagi w ekosystemie brak. Może i brak i trzeba strzelać, ale do roboty takiej powinno się wynajmować sparszywiałych katów, a nie robić sobie z tego fajerwerki. Myśliwi z zabijania mają radość, adrenalinę i coś w rodzaju poczucia wyższości. Zboczeńcy.

Jeden zboczeniec rzekł onegdaj w ramach takiego jakby wytłumaczenia, że on wcale nie chce zabijać, ale żeby polować, to trzeba zabijać.

Zboczeńcy. I idioci też.