Czas

Wędrując po sklepie Marysia trafia do działu z kosmetykami. Zatrzymuje się przy półce z mydłami.

- Mamo, kup mi mydło!

Trzeba zaznaczyć, że Marysia ma w domu jedno, przywiezione z Polanicy Zdroju, z mydlarni, całkiem mało używane, glicerynowe, z wtopionym wizerunkiem zajączka. Odpowiedź mamy jest więc oczywista.

- Nie ma mowy!
- Dlaczego?
- Bo już masz!
Chwila przerwy na ripostę...
- Mamo! Ale już czas na nowe!

Tak mamo. Stare mydła są dla starych ludzi a dzieci muszą mieć zawsze po jednym nowiutkim.

Ballada kolejowa

Stoimy na parkingu. Czekamy.

Stoimy już długo, bo pociąg wiozący mamę z Krakowa bardzo się opóźnia. Mamy pecha, ponieważ zgodnie z badaniami zleconymi przez PKP to właśnie nasza kolej jest najbardziej punktualną koleją w Europie. No pech jak cholera.

Dzieci na tylnej kanapie nudzą się jak mopsy. A im bardziej się nudzą tym mocniej marudzą. Nudę zaś szczególnie źle znosi Hania. Poniżej finał kilkunastominutowej konwersacji.

- Tata! A kiedy mama przyjedzie?
- Niedługo.
- A za ile minutek?
- Kilka.
- To mniej niż godzinkę?
- Mniej.
- A gdzie jest teraz?
- Może gdzieś koło Świebodzic.
- A to daleko?
- Niedaleko.
- Dalej niż do cioci Ani?
- Bliżej.
- A teraz ile zostało minutek?
- Kilka.
- Ale mniej niż ostatnio?
- O jedną mniej.
- To już mało, prawda?
- Niedużo.
- To kiedy mama przyjedzie?
- Aaaaa!! - to było w myślach
- Haniu, obserwuj po prostu szlaban. Jak zacznie się opuszczać to znaczy, że mama już nadjeżdża.

Zadowolony z siebie wałbrzyski Salomon wypuścił z zadowoleniem kilo powietrza z płuc w nadziei na chwilę spokoju.
- Tato? A co to jest szlaban?

W tym momencie myśli poddawanego praniu mózgu taty powędrowały dziwnymi torami i zatrzymały się dopiero na niespodziewanej refleksji:
- Szlaban to jest córeczko takie pojęcie, którego znaczenie poznasz lepiej już za parę lat.

Miki coraz bliżej

Wpisując niedawno do naszej Kroniki wspomnienie Mikołajek A.D. 2008, natrafiłem wśród notatek na taką bardziej blogową refleksję. A ponieważ do 6 grudnia zostało prawie dokładnie pół roku i oznacza to, że teraz będzie już coraz bliżej niż dalej – pora wrzucić tu tę historię.

Dzieci muszą mieć nieźle wypaczone pojęcie o psychicznej kondycji pana Mikołaja. Tego roku było zresztą gorzej niż zwykle. Najpierw, zamiast normalnie, przyjść i wyciągnąć prezenty z wora, zostawił je po cichu w nocy i zwiał. Jakby się czegoś wstydził – a przecież ciągle się pokazuje publicznie w marketach, na imprezie w Filharmonii – o telewizji już nie wspominając. Do tego święty ma coś nie teges z pamięcią – zostawia prezenty raz tu, raz tam u różnych ludzi i oni potem muszą nam te paczki odnosić – a to dziadkowie, a to ciocia, a to wujek. Normalnie bez sensu. Do tego Hania już wie, skąd Mikołaj ma prezenty:

– Tato! On je kupuje w sklepie, bo na wszystkich są metki!

Jak tak dalej pójdzie, dzieci nie tyle przestaną w niego wierzyć, co stracą do świętego szacunek.