Kiedy cotygodniowe zakupy w markecie zaczęły nas męczyć, kiedy każda wizyta po pięciu minutach zmieniała się w koncert życzeń, a następnie w lament, że życzeń tych nie chcemy spełniać - podjęliśmy decyzję, że przestajemy zabierać dzieci ze sobą. W szczególności zaś Hanię.
Dzięki uprzejmości dziadków i cioci Ani mogliśmy w końcu w świętym spokoju pomykać między półkami.
Ale ostatniego wieczoru wszystko się skończyło:
- Mamo? Coś ostatnio dawno na zakupy nie jeździliśmy...
Drżyjcie działy z zabawkami. Hania powraca.
Kiedy cotygodniowe zakupy w markecie zaczęły nas męczyć, kiedy każda wizyta po pięciu minutach zmieniała się w koncert życzeń, a następnie w lament, że życzeń tych nie chcemy spełniać - podjęliśmy decyzję, że przestajemy zabierać dzieci ze sobą. W szczególności zaś Hanię.
Kiedy odchodzą ludzie z naszego rocznika, zaczynamy się zastanawiać - a gdyby nas to spotkało? Kiedy po ciężkiej chorobie umiera młody człowiek, jesteśmy co najmniej zakłopotani. Jak to tak? Przecież to nie tak zostało poukładane. Co powiedzieć dzieciom? Że poszedł do nieba? Niebo to dla dzieci tylko jeszcze jedna nazwa, miejsce równie obce jak szpital. A skoro dzwoniły do szpitala by porozmawiać z nieobecnym tatą, to dlaczego do nieba zadzwonić już nie można? Co powiecie dzieciom, gdy zapytają o numer telefonu do nieba?