Armie świata: Armia Terakubkowa

Inne z tej samej serii: "Dywizja Generała Maczka"

Hania odkrywa prawdy życia

Muszę to niestety opisać, bo za kilka lat tej reklamy nikt już nie będzie pamiętał. Jest więc sobie mrówcza księżniczka, którą cztery inne mrówki ratują z opresji. Księżniczka utknęła gdzieś wysoko w łazience - ratownicy rozciągają więc płachtę z papieru toaletowego i każą jej skakać. Po krótkim wahaniu mrówka skacze - leci, leci, leci. Następnie przebija płachtę i uroczo rozplaskuje się na kafelkach. Słyszymy głos: "Dwie warstwy to za mało?", po czym następuje reklama jedynego w swoim rodzaju papieru o trzech warstwach. Typowe.

Hania zna tę reklamę na pamięć. Kiedy tylko, jak w dniu świstaka, księżniczka znów pojawia się na krawędzi by skoczyć, Hania puentuje: "dwie warstwy to za mało". Można nawet powiedzieć, że darzy całą historyjkę jakimś rodzajem sympatii. Na tym jednak nie koniec. Otóż to ciągłe myślenie o warstwach, chyba to, doprowadziło ją do pewnych głębszych refleksji.

Po jednej z kolejnych emisji rzuciła w stronę ojca:

- Tato. Ale trzy warstwy, to też czasami za mało.

Oj tak, córeczko. Bywa, że i trzy warstwy nie wystarczą...

Solidarność czy interes?

Siedzimy we trójkę w pokoju: mama, tata i Marysia. Mama jak zwykle zajęta papierkową robotą, tata przegląda żółte gazety a Marysia, jak to Marysia, grzecznie bawi się jakimiś konikami. Hania zaś od dłuższego już czasu kombinuje coś w łazience.

- Marysiu? - pyta mama - A ty nie wiesz przypadkiem co twoja siostra tam kombinuje?

- Mamo. Moja siostra prosiła, żebym ci nie mówiła.

Hmmm. Dziwna ta nagła solidarność, bo zazwyczaj jedna siostra z drugą siostrą myślą tylko o tym, jak tu przechytrzyć przeciwnika we wzajemnym donoszeniu na siebie.

Sława to ulotna rzecz

Jak już kiedyś pisaliśmy, Hania bardzo ceni sobie występy niejakiej Hannah Montana. Lubi też przeboje niejakiej Madonny. Obie te panie siłą rzeczy przewijają się więc co jakiś czas na ekaranach w naszym domu - słychać je i widać je. Ta obecność skłoniła Hanię do pewnej konkluzji.

- Mamo. Ta Madonna śpiewa tak samo fajnie jak Hannah. Tylko Madonna jest mniej znana, prawda?

I co na to Madonna?

Melduj się!

Dzień pracy Edyty zbliżał się właśnie do uroczego końca gdy zadzwoniła komórka. Na wyświetlaczu "Niania" - znaczy się coś z dziećmi.

- Halo?
- Halo, mama!
- Hania?

- Mamo! Wracaj szybko do domu, bo mi się chce pić!

- ???
- Musisz mi przynieść pić!
- Co?! A gdzie ty w ogóle jesteś?

- Idziemy z przedszkola do domu i jak przyjdziemy, to będzie mi się chciało pić. Wracaj.

@##@!&$#%@!!!

Pewne rzeczy się nie zmieniają

Do kuchni wchodzi Marysia. Kątem oka spogląda na tatę, siedzącego przy stole. Wiecie, to takie spojrzenie typu "wcale nie patrzę ale wszystko widzę". Uśmiecha się zalotnie po czym oświadcza:

- Tato...widzę pryszcza na twoim czole.

- Nie no! Trochę szacunku dla ojca!

Marysia jakby nie usłyszała. Odwróciła się, pokręciła, zajrzała do lodówki. Wychodząc z kuchni znów rzuciła swoje tajniackie spojrzenie, tylko tym razem z drugiej mańki.

- Tato...ciągle go widzę...

Cóż. Jak pisał pewien autor -utrata przyjemnych cech młodości - jakiekolwiek by one nie były - nie zapewnia w ślad za tym utraty cech paskudnych.

Wpis niniejszy wpisuję sobie sam jako prezent urodzinowy ku własnej, słabnącej z wiekiem, pamięci.

Cicha noc

Środek nocy. Gdzieś tak między drugą a trzecią godziną słychać następującą konwersację.

- Mamo...
- Yyyy!
- Mamo...
- Eeeeyyyyhhh!

- Mamo. A co to są bydlęta?

Hania dostała rolę w przedszkolnych jasełkach.

Gdzie kucharek sześć

- Gdzie mi tu ten gaz skręcasz!!

- Co ty robisz z tymi pieczarkami?! W plasterki miały być!! W plasterki!!

- Jajko na końcu się dodaje, kobieto!! Przez ciebie mi teraz nie wyjdzie!!

- Czy ty musisz po sobie taki burdel zostawiać? Trudno zetrzeć od razu?!

- Aaaaaaa! Gdzie z tą solą!!

Hania obserwuje miotających się po kuchni rodziców, co rusz włażących sobie pod nogi, warczących, sapiących i żywo machających rękoma. W końcu rzuca z dezaprobatą:

- Wy to nie umiecie wcale współpracować jak razem gotujecie...

Sześć lat. To już ten wiek, kiedy dzieci zaczynają krytycznie oceniać rodziców?

A obiad pyszny był...

Mały doktor

Hania kaszle.
- Haniu? Kaszlesz!

- Nie kaszlę!
- Jak to nie? Przecież słyszę.
- To nie ja!
- Nie? A kto?
- Ufoludki.
- Ufoludki??? Jakie ufoludki?
- No ufoludki!!!

Choroba to ograniczenia. Każde dziecko o tym wie. Ale nie każde chce się z tym pogodzić.

6 tysięcy i coś więcej

25 lipca 2007r. zaczęliśmy korzystać z Google Analytics na tym blogu. Takie narzędzie daje wiele radości, szczególnie jak ma się tych paru gości na dzień - i to niekoniecznie stałych czytelników...

Blog, licząc od początku istnienia, zanotował niedawno dziesięciotysięczną odsłonę. Jednak to co zanotowane zostało w Google Analytics daje dużo więcej do myślenia.

Mamy tam wykazanych 6388 wizyt, z tego 1161 to prawdziwe nudy – bezpośrednio wpisany w przeglądarkę adres naszego bloga – pewnie duża część to nasze własne wizyty.

Drugim źródłem odwiedzin są tzw. strony odsyłające. I tak:

1. Nasz udział w konkursie na blog roku dał nam 2134 wizyty ze strony blogroku.pl Zresztą od tego czasu zyskaliśmy kilku wiernych czytelników, którzy już z nami zostali – widać to na wykresie – szczyt to czas konkursu – płaskie linie przed i za nim to czas przed konkursem i po konkursie. Ta płaska po konkursie jest wyraźnie wyżej…

2. 409 wizyt dała nam nasza rodzinna kronika prowadzona pod adresem hejm.vot.pl – ale część to wejścia Edyty, która nie lubi uczyć się adresów na pamięć.

3. 252 wizyty to goście z blogger.com – podróżujący na chybił-trafił po bezdrożach systemu blogów Google

4. 58 wejść z adresu poczta.interia.pl – to zapewne jakiś wierny czytelnik, odwiedzający nas z linka podanego w e-mailu od nas.

5. 47 odwiedzin zanotowaliśmy z bloga kubusioweprzygody.blogspot.com – chyba wypada zrewanżować się linkiem – co też i czynimy…

6. 36 odsłon to wizyty harcerzy z bloga druhny Naleśnik :-)

7. 16 wizyt z google.pl – tu nie bardzo wiemy – jakieś linki sponsorowane???

8. 13 wizyt z bloga celia13.blog.interia.pl – był w jednym z postów link do nas w czasie trwania konkursu

9. 10 wizyt z missja.blog.pl – tu zaskoczenie. Żeby odwiedzić blog trzeba podać hasło. No trudno.

Jest jeszcze kilkanaście innych – z każdej od 1 do 5 wejść. Nie będziemy ich tu dalej wymieniać, bo same jakieś szemrane.

Trzeci filar wizyt – ten najciekawszy – to wyszukiwarki. Prym wiedzie oczywiście Google – 2172 wizyty. Następna jest wyszukiwarka Onetu – 22 wizyty, Yahoo – 6 itd. Bez konkurencji dla Google.

I co też wpisują ludzie w polu wyszukiwania żeby trafić do nas? Analytics wyróżnia ponad 900 różnych fraz – najpopularniejszych 10 to:

1. Chodzi lisek koło drogi – to z postu "Chodzi lisek koło drogi" oraz "Chodzi lisek koło drogi cz. II"- razem 264 wizyty,

2. „jacek edyta hania i Marysia” – wszystko OK, tylko ten Jacek… - 152 wizyty,

3. „sado maho” – gdybym wiedział ilu zboczeńców przyciągnie ten tekst ("Sado Maho?") – 118 zawiedzionych poszukiwaczy,

4. „chodzi lisek” – oj nachodzi się jeszcze – patrz pkt. 1 – 75 wizyt,

5. „chodzi lisek kolo drogi” – jw. – 46 wizyt,

6. „imieniny Edyty” – tak, to popularne imię – u nas we wczesnym poście z 2005r. – 30 wizyt

7. „efekt skali” – a to akurat jedna z moich ulubionych notek – 29 wizyt,

8. „edyta imieniny” – jak w pkt. 6 – 25 wizyt,

9. „http://jogypai.blogspot.com/” – ktoś nas szukał znając już adres? – 21 wizyt,

10. „test z małego księcia” – to chyba amatorzy gotowców. Przykro mi rozczarować ale wpis o Małym Księciu nie pomoże napisać sprawdzianu…

I na koniec sama crême de la crême – 30 śmiesznych fraz, które skierowały do nas ludzi:

1. „żadna praca nie hańbi” - jasne że nie. Ktoś się chciał dowartościować?

2. „wszystko o ziemniaku” – to tylko u nas. Jeden ziemniak Hania drugi Marysia.

3. „postronki” – nie uwierzycie ale jesteśmy na trzecim miejscu na liście wyników...

4. „chodzi koło drogi” – już wiemy kto – lisek.

5. „jestem sobie przedszkolaczek” – to już nawet dzieci szukają swojej tożsamości w sieci…

6. „karna kompania” – jakiś niegrzeczny chłopiec?

7. „prezentacje pościeli” – my jesteśmy na nie.

8. „co to jest teatr” – ponoć życie to jest teatr.

9. „i kto tu rządzi” – Edyta rządzi.

10. „ludek z ziemniaka” – Edyta rządzi a ja to ludek z ziemniaka…

11. „tylko dla dorosłych” – blogi o dzieciach są tylko dla dorosłych. Każdy to wie.

12. „kompania baczność” – spocznij.

13. „mamo tato nie bij” – no wypraszamy sobie!

14. „syndrom babci” – eeee…zapomniałem...

15. „wiadomości o ssakach” – Hania ssała ponad dwa lata, Marysia krócej.

16. „chodził lisek koło drogi” – to już nie chodzi?

17. „dwa francuskie warkocze” – jakieś romansidło?

18. „gdzie mieszka Hannah Montana” – u nas. Na półce z bożkami Hani.

19. „ i kto rzdzi” – chyba bździ?

20. „Jarek na tronie” – chyba że na tym w łazience.

21. „kaszpirowski” – ręce które leczą.

22. „mapa drogowa dla Palestyny” – nie mamy z tym nic wspólnego.

23. „1 metr w skali 1:50” – zaraz, zaraz, tylko policzę…

24. „5 greckich mitów” – mało jakoś.

25. „autorytet – tata” – ja nie narzekam.

26. „babcia pali dziecko” – Jezu! Kto szuka takich haseł?

27. „bóg mi powierzył honor polaka” – pan megaloman jesteś i tyle.

28. „czary mary stara baba” – tfu! Na psa urok!

29. „czy od jedzenia jajek rosną piersi?” – no nie wiem, zapytam Edyty.

30. „głupi Jarek” – teraz to się dopiero obraziłem.

KONIEC.

Cztery mgnienia jesieni

Kolacja. Jemy sobie. Nagle Marysia udaje się pilnie do WC.
To się zdarza.
My nie przerywamy jedzenia. Jemy...jemy...jemy...

Jej ciągle nie ma. Za drzwiami łazienki cisza.

Jemy...
Jemy...
Kończymy jeść...
Wychodzi Marysia.

Z zadowoloną miną spogląda na nas, na stół opróżniony z jedzenia a następnie ni to pyta, ni to oświadcza:

- Długo, nie?

Długo. Całe cztery lata.

Najlepszego na urodziny życzy FotoBlog.

Średniowieczny system resocjalizacji

Hania wrzuciła raz do komputera płytkę z multimedialnym kursem historii dla dzieci. Długo nie schodziła na dół, więc musiał być nawet ciekawy.

Za to jak już zeszła, wypaliła z mety:

- Tata. A wiesz, jaka była najgorsza kara kiedyś?

- No nie wiem.

- Przywiązywało się linę do koni i do człowieka!

Może trzeba by wytłumaczyć dziecku, że wtedy dzieci normalnie - w tyłek dostawały. A te liny i konie to na dorosłych były. Mamy jednak jakieś niezrozumiałe opory przed uświadamianiem jej, że i dorosłych można karać...

Kwestia kardiologoiczna

Zdarza się, że Hania w ferworze dyskusji używa też i tych bardziej siłowych argumentów. Kończy się to najczęściej płaczem Marysi:

- Mamoooo!!!
- Co się stało?

- Mamoooo!!! A Hania popsuła mi seeerceeee!!

- Hę?

- Tatoooo!!! A Hania popsuła mi seeerceeeee!!

- Co ci zrobiła?

Znaczy w klatę ją walnęła. W klatę.

A z pustego...

W czasie wizyty w ZOO Hania zgubiła złotówkę. Pieniążek wysmyknął się jej z ręki w pechowym miejscu, wpadając pod kratkę przy schodach, prowadzących do budynku z wężami. Złotówkę było doskonale widać, zatrzymała się bowiem jakichś 10 cm niżej. Kratki jednak nijak nie dało się ruszyć, choć Hania próbowała i tata próbował. Była to złotówka z kieszonkowego Hani, więc niełatwo było się jej z tym pogodzić - była smutna minka i żal do świata.

Kilka godzin potem, w galerii handlowej, Hania z własnych pieniędzy kupowała sobie opaskę i kolczyki. Tata czekał zaś pod sklepem.

Nagle widać biegnącą Hanię, całą w skowronkach.

- Tato! Tatooo!! Odzyskałam swoją złotówkę!
- Hę? - tato jak zwykle popisał się refleksem.
- No złotówkę. Tę z ZOO.
- Jak to? Jak odzyskałaś?
- No kupowałam i pan w kasie mi ją oddał!!

Mamy oto receptę dla różnej maści premierów na naszą budżetową mizerię.

Krecik (wersja dla niegrzecznych dzieci)

Krecik jechał gdzieś bardzo daleko.

Nagle spotkał lisa. Udało mu się na szczęście uciec.

Potem wilk...potem udało uciec...i szybko wilk pobiegł do chaty.

Jedna chata była...w jednej chacie był wilk przebrany za baba jagę, w drugiej dobra pani.

Ale krecik nie wiedział i poszedł do tego wilka przebranego w baba jagę.

Zjadł go wilk.

PS. dla szukających bardziej optymistycznego zakończenia polecamy nasz pierwszy rodzinny podcast z oryginalną opowieścią Hani. Wystarczy wrzucić nasz blog do jakiegoś czytnika...lub walnąć myszką w tego linka.

"Krzyk" Muncha Edwarda

Mama: Haniu, powiedz Marysi, żeby założyła buty.

Hania: Załóż buty!
Marysia: Nie!

Hania: Mamooo! A ona nie chce załooożyyyć!!

Mama: To niech się ugryzie w nos!

Hania: Mama mówi, że cię ugryzie w nos!

Marysia: Nieeeeeee!!!

Model życia w skali 1:50

Wylosowany w kościele miś zamieszkał z nami na tydzień. Zgodnie z pomysłem księdza, dzieci miały się misiem opiekować, czytać mu Biblię i w ogóle misia kochać. Miś był ogromny, metr osiemdziesiąt jak nic. W nocy spał oczywiście z nami a w dzień schodził z nami do salonu.

W domu już od dłuższego czasu mieszkał z nami inny potężny pluszak - biały pies Marysi, na którym właścicielka zazwyczaj zjeżdżała ze schodów. Pies ten, choć niemały, przy misiu normalnie wymiękał.

Do Marysi dotarło wszystko po jakichś kilku dniach.

Z mozołem wtargała psa na piętro, położyła w łóżku obok misia. Po chwili tuptała już na dół.

- Tato! Tato! Zobacz, jaki ten pies się zrobił kurdupeńki!!

Zaczyna się od misia - potem kurdupeńki robi się dzielony z siostrą pokój, potem dzielony z rodzicami dom. Jednym z ostatnich bastionów jest ogród - ale przecież i on z czasem kurczy się jakoś dziwnie. A dla niektórych i rodzinne miasto też się robi za kurdupeńkie. Wszystko to kwestia proporcji.

Test Małego Księcia

W teście Małego Księcia, przeprowadzonym przez Edytę z końcem września 2008r., padły następujące odpowiedzi:
Hania: góry
Marysia: ślimak

Przyjęta skala ocen
kapelusz - niedostateczny

słoń połknięty przez węża boa - celujący

Jak oceniamy dzieci nasze wypadły tak na czwórkę. Z plusem.

Futbol, futbol!

Pewnego słonecznego, jesiennego weekendu Hania odkryła uroki kopania piłki. Zaczęło się od prostych ćwiczeń, kiedy to tata nadrzucał piłkę prosto na woleja. Strzały wychodziły jej coraz lepiej - oberwał samochód, oberwał tata a zdezorientowany kotek ukrył się w krzaczkach bukszpanu.

Umiejętności rosły szybko i pod koniec niedzieli było już na tyle dobrze, że przyszedł czas na mały meczyk. Zasady uproszczone - kopnąć przed siebie na tyle mocno, żeby ten drugi przepuścił. Pierwszego gola Hani zapamiętam na długo:

- Tato! POPUŚCIŁEŚ!!

No. Prawie.

Wrocław nie sprostał oczekiwaniom

Hania, wybierając się na cały dzień do Wrocławia obiecuje Niani:

- Nianiu! Nie martw się, tobie też przywiozę jakąś pamiątkę!

Godne pochwały, jednak dzień w metropolii mija szybko a liczne atrakcje bardzo niekorzystnie wpływają na pamięć. Ostatecznie Hania wraca do domu bez obiecanego prezentu.

- Nianiu, ale wiesz co? - wita się z opiekunką - W tym Wrocławiu było bardzo mało fajnych pamiątek...

Tak Nianiu. Ten Wrocław to w ogóle jakaś wiocha.

Załoga Marysi

W czasie porannego, niedzielnego lenistwa łóżkowego, Marysia wymyśla różne zabawy. A to bajkę każe sobie przeczytać, a to lalką pobawi. W końcu stwierdza, że będzie robić piknik.

- O! A dla kogo będzie ten piknik? Kogo zaprosisz?

- Moje koleżanki.
- Które koleżanki?
Krótka pauza...
- Asia, Pasia, Ura i Szuflada.

Kto jej te teksty pisze?

Post nr 152 - Oficerowie

W trzecią rocznicę powstania bloga nie będę nikogo zanudzał statystyką ani planami na przyszłość ani żadnymi innymi mądrościami. Ale żeby nie było jak zwykle, zamiast o dzieciach, zapodam (nie pierwszą zresztą) historyjkę pochodzącą z mych bogatych, wojskowych wspomnień.

Raz w życiu brałem udział w ćwiczeniach wojskowych – nie licząc oczywiście półrocznego „długoterminowego przeszkolenia...”. Była to jakaś próbna mobilizacja, którą generalicja ogłosiła chcąc sprawdzić sprawność procedur.

W jednostce stawiłem się jako jeden z ostatnich, niby luzak taki, co to w końcu życia wojskowego liznął. Wiarus prawie. Poobijamy się ze dwa dni i będzie miło. Szybko zmuszono mnie do weryfikacji tego poglądu.

Bardzo ważny pan oficer wywołany z ciemnej kanciapy przez dyżurnego, krzywo patrząc na marudera (wieczór był, gdy przybyłem), zasiadł za biurkiem i niechętnie otworzył wielką księgę leżącą na blacie. Sprawdził kwitek, który mu wręczyłem po czym paluchem rozpoczął wyszukiwanie. Gdy znalazł, brwi nieco mu się uniosły.

- O! Pan dowódca.
- Że co?
- Jest napisane, że jest pan dowódcą.
- Co?

Uznał mnie chyba za nieszczególnie bystrego, bo bez zbędnych wyjaśnień przeszedł do sedna sprawy.

- No to panie dowódco, w końcu się pan pojawił...

Dowódca? Że niby ja? Ale o co kaman?

Oficer osobiście poprowadził mnie do koszar, wprowadził do jednego z pomieszczeń i uprzejmie przedstawił zgromadzonemu wojsku. Zastępcy dowódcy (który przybył był wcześniej) zabrał mój pas z pistoletem i uroczyście zapiął na moim brzuchu. Następnie zainicjował oficjalne przekazanie dowodzenia. Zachowywałem się trochę jak we śnie – wychodząc ze słusznego chyba założenia, że to nie może się dziać naprawdę.

- Kolego – odezwał się zastępca po wyjściu oficera – A ile tych ćwiczeń kolega już odbył, że zrobili dowódcą?

Facet pił najwyraźniej do mojego młodego wyglądu. I rzeczywiście, ze zgromadzonego towarzystwa kolegów z szarżami, to jakiś taki najmłodszy byłem.

- Ja?! Ja pierwszy raz.

I to był błąd chyba, bo od razu cały mir u wojska straciłem. Kto by tam słuchał jakiegoś gołowąsa. Na szczęście wojsko ogólne było dość tradycyjne – takie tam pospolite ruszenie, gdzie nikt nikogo słuchać nie będzie. Nic się w tym temacie już od kilku wieków nie zmienia.

Kilka razy dzielny dowódca otrzymał OPR od wyższych rangą za leniwe wojsko, snujące się po korytarzach – generalnie jednak nie było tak źle: chłopaki się nie schlali, nie hałasowali ani nie uciekali z koszar. To, że zlewali wszystko i wszystkich zdaje się nikogo nie dziwiło.

Kulminacyjnym punktem „ćwiczeń” był uroczysty apel. Ustawili nas na placu do przeglądu, poczekaliśmy godzinkę czy dwie, aż generały rozpoczną wizytację. No i zaczęło się. Idzie sobie pan generał, ogląda rosłych wojaków, jeden w drugiego patriota. Nienagannie uszyte mundury, buty lśnią. Pan generał zadowolony. Pan generał musi porozmawiać z wojskiem. I jak myślicie, do kogo podchodzi na pogaduszki?

- Panie dowódco, jakiej specjalności są pana ludzie?

- Telefoniczno-telegraficzna panie generale – początek miałem niezły, zresztą pouczono mnie, co mam mówić.

- Hmm, a gdzie pana mapnik? - a o takich pytaniach nie uprzedzali...

- Melduję, że nie mam panie generale!

- Jak to? Nie wydano mapnika oficerowi? A lornetkę?

- Melduję, że nie wyposażono mnie w lornetkę panie generale!

- Aha.

I poszedł. Nie wiem, czy dowódca jednostki słyszał naszą konwersację. I wolę nie wiedzieć.

Wieczorem, w regionalnych wiadomościach, był reportaż o tej mobilizacji. Pokazali zwisających w oknach, zblazowanych, o zgrozo, moich podkomendnych!

- Hej!! Panowie!! A co wy tam robicie?!! – darł się redaktor

- Sztukę walimy!! Nic nie robimy i tyle!!

Moje chłopaki! Moje wojsko!

Mi nie zabracie?

W dawnych czasach, kiedy Hania nie umiała jeszcze zapinać pasów w samochodzie, traciliśmy całe godziny, czekając aż się podda. To był niemal punkt honoru - spróbować zapiąć pasy samemu. Nic jej oczywiście z tego nie wychodziło i w końcu się poddawała. Każdy wyjazd miał swoją ceremonię.

Kiedy jednak w końcu nauczyła się ich zatrzaskiwania, szybko ją to znudziło. Teraz za każdym razem przekonuje nas, że to my powinniśmy ją zapinać. My jednak, po wielu latach katorgi, ani myślimy wracać do kieratu. Mamy taki jeden, świetny argument:

- Dobra. Nie musisz zapinać. Ale jak zapłacimy mandat, to będziesz potem nam ze swoich pieniążków oddawać. 

Działa niezawodnie.

Marysia, która też już swoje pieniążki dostaje, uznała, że i jej interesy wymagają ochrony:

- Ale mi nie zabracie?!

- ??

- No bo ja jestem zapięta!!

Nie Marysiu. Tobie nie zabramy.

Tajne, specjanego znaczenia

- To jest mój pamiętnik. Nikt nie ma go przeczytać - Marysia oznajmiła to światu tonem stanowczym, prezentując swój zeszyt z bazgrołami.

Cała rodzinka, nawet Hania, kiwnęła głową ze zrozumieniem. Wiadomo - pamiętnik rzecz święta. Nie wiadomo jednak, czy Marysia nie tego się spodziewała, czy też się rozmyśliła, bo po chwili:

- Nooooo...oprócz mamyyy...i Haniii...i kotka, i pieska i...

- I... - musielibyście usłyszeć tę naiwną wiarę w głosie taty.

- ... i mnie, oczywiście.

Amnezja kontrolowana

Z okazji urodzinowej imprezy Hani, organizowanej dla koleżanek, rodzice przygotowali córce jeszcze jeden, skromny prezent. Jakoś tak w czasie przygotowań tajemnica wyszła na jaw, i jubilatka się o tym dowiedziała. Strasznie ją ta wiedza męczyła a męczone dziecko potrafi też i umęczyć rodzica.

- No to musisz teraz zdecydować Haniu - nie wytrzymała w końcu mama. - Albo dzisiaj dostaniesz prezent albo na imprezie. Ale jak teraz dostaniesz, to na imprezie już nie.

Jak można się było domyśleć, wcale to nie rozwiązało dziecięcego dylematu. W końcu po długich debatach padło iście salomonowe:

- Mamo! To ja chcę dzisiaj... a potem zapomnę i dasz mi jeszcze raz!

- Haniu... - z pewnym politowaniem rzuciła mama.
- Mamo! A ty jak byś wolała?

- Ja? - mama postawiona w sytuacji dziecka wcale nie wykazała się większą decyzyjnością.

Te dylematy trwały ładnych parę minut. Padło kilkaset słów. Summa summarum decyzja zapadła, że prezent Hania dostaje dziś. No i dostała.

- Torba - doprawdy, nie było w tym wiele entuzjazmu. - Ale ja już ją widziałam. W szafie.

- No jak to!!? - wykrzyknęła zawiedziona mama. - Jak to widziałaś? Kiedy?

Hania zrozumiała, że mleko się wylało i na jaw wyszło jej szperanie po półkach. Wybrnęła z tego jednak koncertowo:

- Mamo! Ale potem zapomniałam!

Kibicujemy naszym?

- Tato, tato! Zrób mi czilliderkowe zdjęcie!!

Zrobione!

Obowiązkowa rezerwacja miejsc

- Marysiu! Podaj Hani gąbkę do mazania, dobrze?
- Mamo! Nie mogę.
- O! A dlaczego?
- Bo mi Hania zajmie ręce.
- Słucham? Jakie ręce?
- Mamo! No twoje ręce mi zajmie.

Władcy pilota

Tata ogląda właśnie bardzo ważne wiadomości. Bardzo ważne i ciekawe. Jednocześnie w tym samym czasie w kuchni robią się gofry, których trzeba pilnować, żeby się nie spaliły. Tak więc oglądanie rzeczy ważnych i ciekawych przerywane jest co rusz wizytą przy gofrownicy.

Po jednym z powrotów w telewizorni leci Mini Mini. Hania jak gdyby nigdy nic, popatruje sobie na jakieś skaczące potworki.

- A co tu się wyprawia? Co to ma być?!
- Mini Mini.
- Jak to Mini Mini?
- A co tato? Wolisz Disney Channel?

A czort tam z wiadomościami.

Czeski film

W czasie ostatniej wakacyjnej wyprawy trafiliśmy do czeskiego sanktuarium. Byliśmy nieco zaskoczeni, bo przecież już od czasów Husa wszyscy wiedzą, że bracia Czesi innowiercy są. a ostatnio to w ogóle wszystko ateiści. Tak czy siak sanktuarium jednak zwiedziliśmy.

Pod jedną ze ścian, wśród licznych zabytków, figur, obrazów i relikwii stała też sobie szopka. Ani największa, ani najmniejsza. Ot, taka zwykła.

Dzieci nasze, które zwiedzaniem dość były znudzone, akurat szopce przyglądały się w skupieniu i to przez dłuższą chwilę. Po chwili jednak Hania podniosła na nas zawiedzione oczy:

- A dlaczego ona nie jest ruchoma?

- Taką już ktoś ją zrobił - staraliśmy się odpowiedzieć w miarę mądrze.

Po chwili namysłu Hania zapytała dość retorycznie:

- Po co robić taką nieruchomą szopkę?

Hmmm...no właśnie.

Fizyka nie mistyka

Jednym z rozlicznych efektów rocznego uczęszczania Hani do przedszkola było przyswojenie sobie pewnych nowych pojęć.

Ci, którzy liczą na kolejną opowieść o wulgaryzmach, zawiodą się jednak. Pojęciem, które zrobiło furorę w słowniku Hani jest "nieskończoność".

Wszelkie licytacje na zdolności, licytacje na przedmioty, licytacje na wydarzenia kończą się obecnie ostatecznym podsumowaniem:

- A ja mam/byłam/umiem nieskończoność!

Nieskończoność lalek będę miała. Nieskończoność rysunków wyrysowałam. Zjem cukierków nieskończoność.

Jak widać z przykładów trudne pojęcie nieskończoności ma u Hani na razie wymiar czysto fizyczny. Strach jednak pomyśleć, co będzie, gdy w jej umyśle zagości i mistyka.

Dzieci Stirlitza

Jak świat długi i szeroki, jak świat światem, jak na całym świecie tak i w Wałbrzychu dzieci uwielbiają, jak się im coś kupuje. Nieważne co. Może być drogie, może być tanie, potrzebnie-niepotrzebne, duże lub małe. Niech tylko rodzice to kupią. Bo dziecko bardzo chce!

A rodzice zazwyczaj kupić nie chcą...

Hania radzi sobie z tym w najbardziej chyba rozpowszechniony sposób - zamęczając (najczęściej mamę) na śmierć.

- Mamusiu, kupisz? Kupisz mi?? Mamusiu, proszę. Kup mi. Mamusiu. Mamusiu? Mamusiu kup! - efekt tych zaklęć jest zazwyczaj dość marny.

Marysia stosowała tę metodę - z podobną do Hani skutecznością. Ostatnio jednak, mimo, że ponad dwa lata młodsza od Hani, wprowadziła własne modyfikacje.

- Mamusiu. Nie kupimy tego, prawda?

Majstersztyk!! Po pierwsze zwróćcie uwagę na zmianę osoby - już nie "kupisz" ale "kupimy". Przecież o takich zagrywkach najwcześniej na studiach uczą! A tu szkrab trzy i pół roku mamie wodę z mózgu próbuje robić. Po drugie ta cudowna, zawarta w podtekście prośba, wyrażona zaprzeczeniem. Normalnie sam się portfel otwiera.

Przypomina się kabaretowa puenta pewnego serialu szpiegowskiego:

- Ja wiem, że on wie.
- On wie, że ja wiem, że on wie.
- Ja wiem, że on wie, że ja wiem, że on wie - itd.

A więc czy Marysia już wie, że jej mama wie, że córeczka wie, że Edyta nie ma zamiaru kupić jej szesnastego z kolei pluszowego misia?

A imię jego...

Kiedy rodzice lub rodzeństwo mają do Marysi jakieś anse, wtedy zwracają się do niej per "Maria" - bez zwyczajowego zdrobnienia.

- Maria! Chodź tu!
- Maria! Cicho bądź!
- Maria, przestań!

Maria to i Maria tamto. Rzeczona Maria, wciąż przecież trzylatek przyjmujący świat takim, jaki jest, uznała ostatnio, że pora zaprotestować. Siedzieliśmy sobie akurat w grodzie królewskim gdy padło to oświadczenie:

- Po raz ostatni wszystkim wam mówię - NIE JESTEM MARIA!!!

Zaborcy powracają!

Dzieci bawią się w przebieranki.

Hania dociera w pewnej chwili do podkolanówek Edyty - na niej wyglądają jak rajstopy.

- Zobacz mamo, jak na mnie pasują te twoje.

- No. Pasują.

- To teraz już będą moje - brak znaku zapytania w tym zdaniu jest nieprzpadkowy.

- Noooo, nie wiem...

- Mamo!! Niedługo i tak wszystkie będą moje!

Pierwszy rozbiór Polski też wyglądał niewinnie.

Człowiek demolka

Tata stłukł lampę.

Hania (w panice): Ale nie wyrzucicie jej?

Mama: No jak nie, Haniu. Przecież ona jest w kawałeczkach. Trzeba będzie kupić nową.

Hania (smutna mina): Ja na tę nowa wcale nie będę patrzeć. Bo ta nowa jest brzydsza od tej starej!!

Tak. A tata 10 minut później poszedł rąbać drewno. I przy pierwszym zamachu złamał siekierę.

Przyjemne z pożytecznym

Każdy naturalnie wie, jakie jedzenie dzieci lubią najbardziej na świecie. Słodycze. Dzieci wiedzą też, że słodycze nie są zdrowe. Wiedzą też, że zdrowe są owoce, za którymi to jednak nie przepadają... mama polonistka nazwałaby to konfliktem tragicznym.

Tak czy siak do pokoju wchodzi Hania z talerzykiem. Na widok jego zawartości Edyta reaguje właściwie automatycznie:

- Hanka! Co ty jesz?
- Cukier.

- Cukier!!?? Wiesz jakie to niezdrowe?

- Mamo! Ale to jest cukier z truskawkami!

Rzeczywiście. Jak się dobrze przyjrzeć, widać tam coś czerwonego...

Nowy członek rodziny

Ni stąd, ni zowąd, mama pojawiła się z kotkiem. Pomijając zupełny brak rozsądku u pani domu trzeba przyznać, że kotek jest milusiński. Przynajmniej póki nie urośnie. Nowy mieszkaniec miał jednak pewien feler - brak imienia.

- Mruczuś!! - oświadczyła autorytarnie Hania i kot został Mruczusiem.

W tym czasie Marysia jednak spała. Po przebudzeniu i pierwszej radości, okazało się, że kotek ma imię. Może i nienajgorsze, ale wybrane przez siostrę...

- Ja nie chcę, żeby tak miał na imię!

- A jak ty byś chciała go nazwać?

- Berhan!

- Że co?

- No Berhan!

- A co to za imię? Berhan?

- Berhan!!

Wiecie co? Jeśli miałbym wybierać, to wolę, żeby to był Berhan.

Po co ma się dzieci

Edyta lubi czasami tak się trochę z dziećmi poprzekomarzać. A że jest w tym dobra, dzieci dość często dają się wpuszczać.

- Dziewczyny. Wy mi nie jesteście potrzebne...

- ...???
- Sprzedam Was.
- Mamo...

- No po co wy mi jesteście potrzebne. Normalnie wezmę i was sprzedam.

Tu Marysia robi już podkówkę.

- Mamo nie sprzedawaj nas!

- Sprzedam.
- Mamooooo, nie sprzedasz?

- Sprzedam. Do czego wy mi jesteście potrzebne?

- Mamo. Do kochania!

Gdyby to był sitcom, w odpowiedzi na ten tekst Hani z widowni usłyszelibyśmy głośne westchnienie widzów. Ale nie. To nie sitcom i to jeszcze nie koniec.

- E tam! I tak was sprzedam.
- Nieeee!

- Sprzedam i już. Do czego wy mi jesteście potrzebne?

Marysia, widząc, że miłość się nie sprawdza, rzuca:

- Mamo! Do ubierania!

Jak mamie zabrakło języka

Należymy do tej grupy dziwaków, którzy na co dzień posługują się w miarę poprawną polszczyzną i tego samego wymagają od swoich dzieci. Czy to wina wykształcenia Edyty, czy jakiaś inna skaza - to nieważne. Ważne jest, że dzieci nasze, mimo roku spędzonego w przedszkolu, nie nabawiły się jeszcze żadnych lingwistycznych skaz.

Tym niemniej święci nie jesteśmy i czasami wymsknie nam się coś grubszego. Zresztą było już o tym...

Takoż i dzieciom naszym również czasami coś się wplecie z łaciny podwórkowej. Tym razem padło na Hanię.
- Haniu!! Co ty powiedziałaś!? - natychmiast reaguje Edyta.
- ...
- Wiesz, że to jest brzydki wyraz?
- Wiem, mamusiu.
- No i co?
- ...
- To teraz musisz wybrać sobie karę.
- Mamoooo...
- Znasz zasady. Za brzydki wyraz musi być kara.
- Mamoooo!! A ty sobie nie dajesz kary za brzydkie wyrazy!
- ...

Mamo? Mamo?? Hej, mamo?!

Tata zaciera ręce

- Mamo! Idę kupić marchewkę!
- Dobrze Haniu. Idź.
- Mamo! Idę zbierać arbuzy!
- Dobrze Haniu!
- Mamo!! Robale zjadły marchewkę!!
- Ojej!
- Mamo! Powiedz ile mam już pieniędzy...
- Dużo Haniu. Siedem tysięcy.

Tata, który właśnie wrócił z pracy, z ciekawością nasłuchuje tej wymiany zdań.

- A co ty tu robisz? Haniu?

- Tato! Nie możesz mi przeszkadzać, bo tu jest czas, który ucieka!

- Aha. - i to nie takie zdawkowe aha, ale aha pełne zrozumienia i nadziei.

Nadszedł bowiem czas gier strategicznych. Na razie Hania bawi się w farmera ale, w co tata mocno wierzy, już niedługo przyjdzie pora i na Panzer Generala.

Życie to jest teatr...

- Mamo? Pobawimy się?
- Marysiu, a w co chcesz się bawić?

- W dom, dobrze?

Edyta niechętnie odrywa się od pasjonujących niewątpliwie prezentacji maturalnych.

- Dobrze.

- Mamo. To ty będziesz mamą. Ja i Hania córkami a tata tatą, dobrze?

Rodzinka. Zabawa na całego, mówię wam.

Chodzi lisek koło drogi cz. III

MAMA: Szłam sobie przez rzeczkę, zgubiłam czerwoną wstążeczkę. Odnalazła ją Marysia.

MARYSIA: Kto? Ja?
MAMA: Tak. Ty.
MARYSIA: To nie ja.
MAMA: A kto?
MARYSIA: Odnalazł ją tata.
TATA: Kto? Ja?!

MARYSIA: Tak. Ty.

TATA: To nie ja!

MARYSIA: A kto?

TATA: Odnalazła ją Hania.

HANIA: Kto? Ja?!

MARYSIA: Tak. Ty!

HANIA: Nie ty teraz mówisz!!!

TATA: Tak. Ty.

HANIA: To nie ja!

MARYSIA: A kto?

HANIA: Maryśka!!!!

Poprzednie części opowieści:

Część I

Część II

Magia nie zadziałała

Do niedawna jeszcze z kolczykami Marysi był problem. Nie pozwalała dotknąć sobie uszu. Nie było mowy o żadnej zmianie kolczyków. Był wrzask, płacz, chowanie się pod stół itp. itd. Jeszcze zdjąć pół biedy, ale żeby potem założyć - absolutnie.

Trzeba więc było użyć podstępu.

Wieczorem Maria z Hanią położyły się spać. Doszło do kolejnej nieudanej próby nawleczenia metalu na uszne ciałko. Po krótkiej szarpaninie nastąpiła pozorowana kapitulacja.

- Dobra. Niech one sobie tutaj koło ciebie, Marysiu, leżą. Może same wskoczą?

Potem trzeba było tylko odczekać, nie zasypiając, dość długi okres czasu. I do boju. Tylko nie myślcie, że zakładanie kolczyków po ciemku, przyświecając sobie mdłym światłem komórki, to prosta rzecz. A że mąż, zdecydowany przeciwnik kolczyków u przedszkolaczków, pomagać ani myślał - nie było łatwo.

W końcu jednak Edyta dopięła swego i nowe kolczyki znalazły się na marysiowych uszach. Rano doszło na tym tle do pewnego sporu.

- Marysiu! Zobacz jakie czary mary. Kolczyki same wskoczyły na twoje uszka!

Podczas gdy Marysia ostrożnie sprawdzała prawdziwość tego newsa, głos zabrała Hania.

- Nieprawda!
- Jak to. Popatrz. To czary.
- Ja nie wierzę w czary!
- Wiesz co Hanka. Ty to już stara baba jesteś!

Szczęśliwie zajęta sobą Marysia nie słyszała tych haniowych herezji. Tak czy siak jedno z naszych dzieci definitywnie odwróciło już oczy swej duszy od krainy czarów...

Najnowsza emigracja

- Mamo?
- Słucham?
- A gdzie mieszka Hannah Montana?
- W Ameryce.
- To ja chcę tam pojechać!

Chodzi lisek koło drogi cz. II

Dziś powtórzymy opisany kiedyś pląsik (warto sobie przypomnieć przed przeczytaniem części drugiej):

MAMA: Szłam sobie przez rzeczkę, zgubiłam czerwoną wstążeczkę. Odnalazła ją Hania.

HANIA: Kto? Ja?

MAMA: Tak. Ty.

HANIA: To nie ja.

MAMA: A kto?

HANIA: Odnalazła ją Marysia.

MARYSIA: Kto? Ja?!

HANIA: Tak. Ty.
MARYSIA: To nie ja!
HANIA: A kto?
MARYSIA: Odnalazł ją Tata.
TATA: Kto? Ja?!
MARYSIA: Tak. Ty.
TATA: To nie ja.
MARYSIA: TO TY!!!

Marysia będzie kiedyś świetnym prokuratorem.

Fizyka cieczy

Marysia umie już wiele rzeczy. W tym również sama umyć ręce. Ma jednak przy tym brzydki zwyczaj, że po skończonym myciu nie zakręca wody. Na tym tle doszło do konfrontacji z mamą:

- Marysiu, umyłaś ręce?

- Tak
- Wytarłaś?
- Tak

- Marysiu, a zakręciłaś wodę?

- Nie
- To idź zakręć.

- Ale mamo. Jak zakręcam, to znowu są mokre...

Hmm. Tę lekcję nauk ścisłych tata chyba przegapił.

Na Wielkanoc

Pewnego razu Marysia wybrała na wieczór, spośród 743 innych bajek, katechizm dla dzieci.

Kończąc czytanie Edyta pyta:

- Marysiu. A dlaczego my się modlimy?

Marysia nie zastanawia się długo.

- Bo musimy.

- A dlaczego musimy? Po co się modlimy?

Tym razem przerwa trwa dłużej.

- Hmmm... bo musimy iść spać?

I nie śmiać mi się tutaj. Każdy ma własne powody do modlitwy.

Maczo

Któregoś razu rozmowa wieczorowa schodzi na temat łez.

- Kto z nas najczęściej płacze...- Hania przegląda w pamięci kilka ostatnich dni.

- Ja to tak średnio...

- Tak.

- Potem ty mamo...
- Eeeee...
- ...ale najczęściej to Marysia.

- No Marysia to się prawdziwa beksa zrobiła...

- Tak. A tata to w ogóle rzadko płacze. Bo tata to jest weselinka.

No ostatecznie może być. Choć osobiście wolałbym określenie twardziel.

Siła dedukcji

Oglądamy film. Pyta mama.

- No dobra! Przyznać się, kto puścił pierdziocha?

- Ja nie! - zaprzecza natychmiast Marysia

- Ja też nieee! - dołącza Hania

Wszyscy spoglądają na tatę.

- Ej! Ja nie!

Zapada cisza, szybko przerwana przez Marysię:

- Mamo!! To ty, tak!?

Przewrotny plan odwrócenia od siebie uwagi kończy się fiaskiem jakiś 10 minut później:

- Kupe, kupe, kupe, kupe....

- Aha!! - triumfuje oczyszczona z zarzutów Edyta.

Nikt już jednak nie podziwia jej sukcesu. Są bardziej palące sprawy.

- Tatoooo... pójdziesz ze mną?

- Któż jeśli nie ja, Marysiu.

- Tato. Ale to będzie długo trwało...

Trudno. Może jeszcze będą ten film powtarzać...

Nerwy jak postronki

O zwykłej wizycie u alergologa nie byłoby po co pisać. Ale to nie była zwykła wizyta. To była wizyta, która zakończyła się największą awanturą w nowożytnej historii wałbrzyskiej przychodni. Warto ją przedstawić ku przestrodze światu a dzieciom ku pamięci.

Wizyta u alergologa to taka wizyta, której termin znamy rok wcześniej. No, najmniej pół roku. Wyznacza go sam lekarz. Tym niemniej w dniu wizyty trzeba się zarejestrować , coby kobity z rejestracji mogły przygotować zawczasu kartotekę i coby doktor wiedział, że pacjent tam czeka pod drzwiami.

W wałbrzyskiej przychodni alergologicznej tłum od rana był jak zwykle - niepoliczalny. Dzieci smarkają, płaczą i szarpią pokłute ręce. W końcu to wszystko alergicy... Edyta zarejestrowała się jak Pan Bóg przykazał a potem, przygotowana na długie czekanie - oczekiwanie to rozpoczęła. Była cierpliwa. Pielęgniarka co rusz wyczytywała kolejne nazwiska - nie było więc typowej kolejki. Minęło 30 minut, 40, godzina. Nawet świętemu jednak zapasy cierpliwości kiedyś się kończą. A Edyta święta nie jest.

Gdy minęła godzina z dobrym hakiem a wszystkie twarze oczekujących zdążyły się już wymienić ze dwa razy, zdeko wkurzona zajrzała do lekarki:

- Pani doktor. My już długo czekamy. Czy pani ma nasze papiery?

- Oj, pani Edyto - lekarkę znamy z wizyt prywatnych - nie mam...

Ziemia sie zatrzęsła. Albo tylko tak się Edycie zdawało, gdy wściekła szła do rejestracji. Jeszcze jednak panowała nad sobą.

W rejestracji kobitki zakończyły już zapisy, panowało więc ogólne rozluźnienie obyczajów...żadna z czterech pracownic nie zwracała uwagi na czerwoną twarz w okienku. Bo i po co?

- Halo! Czy któraś z pań jeszcze pracuje?!

- O co chodzi - znacie ten niechęcią kapiący ton głosu, znany z każdej państwowej przychodni, prawda?

- Rejestrowałam dzieci półtorej godziny temu. Chciałam się dowiedzieć, kiedy będę mogła zostać przyjęta przez alergologa, bo on wciąż nie ma naszych kartotek!

- A jaki numer? - to pytanie działało wyłącznie w Auschwitz. Obecnie każdego normalnego człowieka doprowadza do krzyku.

- Ja nie wiem jaki numer!! Nazwisko mogę podać!!!

- Ale nie ma się co denerwować... - to jest kolejne zdanie, które działa zupełnie odwrotnie do intencji. Połączone z tym poprzednim doprowadza do eksplozji.

Eksplozja nastąpiła. Od tej pory Edyta już tylko krzyczała coraz głośniej. Nie bardzo zresztą pamięta co. Kobitki rozbiegły się w popłochu, a dzieci nasze zajęcze zamarły w niemym podziwie. A może w przerażeniu?

Edycie szczęśliwie nie pękła żadna żyłka w mózgu a zagubione kartoteki odnalazły się... u neurologa. Cóż, jest pewne fonetyczne podobieństwo...

Paniom z przychodni alergologicznej zalecamy szkolenie z podstaw obsługi klientów.

Dzieciom zalecamy pozbycie się alergii.

Edycie zalecamy melissę.