"Krzyk" Muncha Edwarda

Mama: Haniu, powiedz Marysi, żeby założyła buty.

Hania: Załóż buty!
Marysia: Nie!

Hania: Mamooo! A ona nie chce załooożyyyć!!

Mama: To niech się ugryzie w nos!

Hania: Mama mówi, że cię ugryzie w nos!

Marysia: Nieeeeeee!!!

Model życia w skali 1:50

Wylosowany w kościele miś zamieszkał z nami na tydzień. Zgodnie z pomysłem księdza, dzieci miały się misiem opiekować, czytać mu Biblię i w ogóle misia kochać. Miś był ogromny, metr osiemdziesiąt jak nic. W nocy spał oczywiście z nami a w dzień schodził z nami do salonu.

W domu już od dłuższego czasu mieszkał z nami inny potężny pluszak - biały pies Marysi, na którym właścicielka zazwyczaj zjeżdżała ze schodów. Pies ten, choć niemały, przy misiu normalnie wymiękał.

Do Marysi dotarło wszystko po jakichś kilku dniach.

Z mozołem wtargała psa na piętro, położyła w łóżku obok misia. Po chwili tuptała już na dół.

- Tato! Tato! Zobacz, jaki ten pies się zrobił kurdupeńki!!

Zaczyna się od misia - potem kurdupeńki robi się dzielony z siostrą pokój, potem dzielony z rodzicami dom. Jednym z ostatnich bastionów jest ogród - ale przecież i on z czasem kurczy się jakoś dziwnie. A dla niektórych i rodzinne miasto też się robi za kurdupeńkie. Wszystko to kwestia proporcji.

Test Małego Księcia

W teście Małego Księcia, przeprowadzonym przez Edytę z końcem września 2008r., padły następujące odpowiedzi:
Hania: góry
Marysia: ślimak

Przyjęta skala ocen
kapelusz - niedostateczny

słoń połknięty przez węża boa - celujący

Jak oceniamy dzieci nasze wypadły tak na czwórkę. Z plusem.

Futbol, futbol!

Pewnego słonecznego, jesiennego weekendu Hania odkryła uroki kopania piłki. Zaczęło się od prostych ćwiczeń, kiedy to tata nadrzucał piłkę prosto na woleja. Strzały wychodziły jej coraz lepiej - oberwał samochód, oberwał tata a zdezorientowany kotek ukrył się w krzaczkach bukszpanu.

Umiejętności rosły szybko i pod koniec niedzieli było już na tyle dobrze, że przyszedł czas na mały meczyk. Zasady uproszczone - kopnąć przed siebie na tyle mocno, żeby ten drugi przepuścił. Pierwszego gola Hani zapamiętam na długo:

- Tato! POPUŚCIŁEŚ!!

No. Prawie.

Wrocław nie sprostał oczekiwaniom

Hania, wybierając się na cały dzień do Wrocławia obiecuje Niani:

- Nianiu! Nie martw się, tobie też przywiozę jakąś pamiątkę!

Godne pochwały, jednak dzień w metropolii mija szybko a liczne atrakcje bardzo niekorzystnie wpływają na pamięć. Ostatecznie Hania wraca do domu bez obiecanego prezentu.

- Nianiu, ale wiesz co? - wita się z opiekunką - W tym Wrocławiu było bardzo mało fajnych pamiątek...

Tak Nianiu. Ten Wrocław to w ogóle jakaś wiocha.

Załoga Marysi

W czasie porannego, niedzielnego lenistwa łóżkowego, Marysia wymyśla różne zabawy. A to bajkę każe sobie przeczytać, a to lalką pobawi. W końcu stwierdza, że będzie robić piknik.

- O! A dla kogo będzie ten piknik? Kogo zaprosisz?

- Moje koleżanki.
- Które koleżanki?
Krótka pauza...
- Asia, Pasia, Ura i Szuflada.

Kto jej te teksty pisze?

Post nr 152 - Oficerowie

W trzecią rocznicę powstania bloga nie będę nikogo zanudzał statystyką ani planami na przyszłość ani żadnymi innymi mądrościami. Ale żeby nie było jak zwykle, zamiast o dzieciach, zapodam (nie pierwszą zresztą) historyjkę pochodzącą z mych bogatych, wojskowych wspomnień.

Raz w życiu brałem udział w ćwiczeniach wojskowych – nie licząc oczywiście półrocznego „długoterminowego przeszkolenia...”. Była to jakaś próbna mobilizacja, którą generalicja ogłosiła chcąc sprawdzić sprawność procedur.

W jednostce stawiłem się jako jeden z ostatnich, niby luzak taki, co to w końcu życia wojskowego liznął. Wiarus prawie. Poobijamy się ze dwa dni i będzie miło. Szybko zmuszono mnie do weryfikacji tego poglądu.

Bardzo ważny pan oficer wywołany z ciemnej kanciapy przez dyżurnego, krzywo patrząc na marudera (wieczór był, gdy przybyłem), zasiadł za biurkiem i niechętnie otworzył wielką księgę leżącą na blacie. Sprawdził kwitek, który mu wręczyłem po czym paluchem rozpoczął wyszukiwanie. Gdy znalazł, brwi nieco mu się uniosły.

- O! Pan dowódca.
- Że co?
- Jest napisane, że jest pan dowódcą.
- Co?

Uznał mnie chyba za nieszczególnie bystrego, bo bez zbędnych wyjaśnień przeszedł do sedna sprawy.

- No to panie dowódco, w końcu się pan pojawił...

Dowódca? Że niby ja? Ale o co kaman?

Oficer osobiście poprowadził mnie do koszar, wprowadził do jednego z pomieszczeń i uprzejmie przedstawił zgromadzonemu wojsku. Zastępcy dowódcy (który przybył był wcześniej) zabrał mój pas z pistoletem i uroczyście zapiął na moim brzuchu. Następnie zainicjował oficjalne przekazanie dowodzenia. Zachowywałem się trochę jak we śnie – wychodząc ze słusznego chyba założenia, że to nie może się dziać naprawdę.

- Kolego – odezwał się zastępca po wyjściu oficera – A ile tych ćwiczeń kolega już odbył, że zrobili dowódcą?

Facet pił najwyraźniej do mojego młodego wyglądu. I rzeczywiście, ze zgromadzonego towarzystwa kolegów z szarżami, to jakiś taki najmłodszy byłem.

- Ja?! Ja pierwszy raz.

I to był błąd chyba, bo od razu cały mir u wojska straciłem. Kto by tam słuchał jakiegoś gołowąsa. Na szczęście wojsko ogólne było dość tradycyjne – takie tam pospolite ruszenie, gdzie nikt nikogo słuchać nie będzie. Nic się w tym temacie już od kilku wieków nie zmienia.

Kilka razy dzielny dowódca otrzymał OPR od wyższych rangą za leniwe wojsko, snujące się po korytarzach – generalnie jednak nie było tak źle: chłopaki się nie schlali, nie hałasowali ani nie uciekali z koszar. To, że zlewali wszystko i wszystkich zdaje się nikogo nie dziwiło.

Kulminacyjnym punktem „ćwiczeń” był uroczysty apel. Ustawili nas na placu do przeglądu, poczekaliśmy godzinkę czy dwie, aż generały rozpoczną wizytację. No i zaczęło się. Idzie sobie pan generał, ogląda rosłych wojaków, jeden w drugiego patriota. Nienagannie uszyte mundury, buty lśnią. Pan generał zadowolony. Pan generał musi porozmawiać z wojskiem. I jak myślicie, do kogo podchodzi na pogaduszki?

- Panie dowódco, jakiej specjalności są pana ludzie?

- Telefoniczno-telegraficzna panie generale – początek miałem niezły, zresztą pouczono mnie, co mam mówić.

- Hmm, a gdzie pana mapnik? - a o takich pytaniach nie uprzedzali...

- Melduję, że nie mam panie generale!

- Jak to? Nie wydano mapnika oficerowi? A lornetkę?

- Melduję, że nie wyposażono mnie w lornetkę panie generale!

- Aha.

I poszedł. Nie wiem, czy dowódca jednostki słyszał naszą konwersację. I wolę nie wiedzieć.

Wieczorem, w regionalnych wiadomościach, był reportaż o tej mobilizacji. Pokazali zwisających w oknach, zblazowanych, o zgrozo, moich podkomendnych!

- Hej!! Panowie!! A co wy tam robicie?!! – darł się redaktor

- Sztukę walimy!! Nic nie robimy i tyle!!

Moje chłopaki! Moje wojsko!

Mi nie zabracie?

W dawnych czasach, kiedy Hania nie umiała jeszcze zapinać pasów w samochodzie, traciliśmy całe godziny, czekając aż się podda. To był niemal punkt honoru - spróbować zapiąć pasy samemu. Nic jej oczywiście z tego nie wychodziło i w końcu się poddawała. Każdy wyjazd miał swoją ceremonię.

Kiedy jednak w końcu nauczyła się ich zatrzaskiwania, szybko ją to znudziło. Teraz za każdym razem przekonuje nas, że to my powinniśmy ją zapinać. My jednak, po wielu latach katorgi, ani myślimy wracać do kieratu. Mamy taki jeden, świetny argument:

- Dobra. Nie musisz zapinać. Ale jak zapłacimy mandat, to będziesz potem nam ze swoich pieniążków oddawać. 

Działa niezawodnie.

Marysia, która też już swoje pieniążki dostaje, uznała, że i jej interesy wymagają ochrony:

- Ale mi nie zabracie?!

- ??

- No bo ja jestem zapięta!!

Nie Marysiu. Tobie nie zabramy.

Tajne, specjanego znaczenia

- To jest mój pamiętnik. Nikt nie ma go przeczytać - Marysia oznajmiła to światu tonem stanowczym, prezentując swój zeszyt z bazgrołami.

Cała rodzinka, nawet Hania, kiwnęła głową ze zrozumieniem. Wiadomo - pamiętnik rzecz święta. Nie wiadomo jednak, czy Marysia nie tego się spodziewała, czy też się rozmyśliła, bo po chwili:

- Nooooo...oprócz mamyyy...i Haniii...i kotka, i pieska i...

- I... - musielibyście usłyszeć tę naiwną wiarę w głosie taty.

- ... i mnie, oczywiście.

Amnezja kontrolowana

Z okazji urodzinowej imprezy Hani, organizowanej dla koleżanek, rodzice przygotowali córce jeszcze jeden, skromny prezent. Jakoś tak w czasie przygotowań tajemnica wyszła na jaw, i jubilatka się o tym dowiedziała. Strasznie ją ta wiedza męczyła a męczone dziecko potrafi też i umęczyć rodzica.

- No to musisz teraz zdecydować Haniu - nie wytrzymała w końcu mama. - Albo dzisiaj dostaniesz prezent albo na imprezie. Ale jak teraz dostaniesz, to na imprezie już nie.

Jak można się było domyśleć, wcale to nie rozwiązało dziecięcego dylematu. W końcu po długich debatach padło iście salomonowe:

- Mamo! To ja chcę dzisiaj... a potem zapomnę i dasz mi jeszcze raz!

- Haniu... - z pewnym politowaniem rzuciła mama.
- Mamo! A ty jak byś wolała?

- Ja? - mama postawiona w sytuacji dziecka wcale nie wykazała się większą decyzyjnością.

Te dylematy trwały ładnych parę minut. Padło kilkaset słów. Summa summarum decyzja zapadła, że prezent Hania dostaje dziś. No i dostała.

- Torba - doprawdy, nie było w tym wiele entuzjazmu. - Ale ja już ją widziałam. W szafie.

- No jak to!!? - wykrzyknęła zawiedziona mama. - Jak to widziałaś? Kiedy?

Hania zrozumiała, że mleko się wylało i na jaw wyszło jej szperanie po półkach. Wybrnęła z tego jednak koncertowo:

- Mamo! Ale potem zapomniałam!

Kibicujemy naszym?

- Tato, tato! Zrób mi czilliderkowe zdjęcie!!

Zrobione!

Obowiązkowa rezerwacja miejsc

- Marysiu! Podaj Hani gąbkę do mazania, dobrze?
- Mamo! Nie mogę.
- O! A dlaczego?
- Bo mi Hania zajmie ręce.
- Słucham? Jakie ręce?
- Mamo! No twoje ręce mi zajmie.

Władcy pilota

Tata ogląda właśnie bardzo ważne wiadomości. Bardzo ważne i ciekawe. Jednocześnie w tym samym czasie w kuchni robią się gofry, których trzeba pilnować, żeby się nie spaliły. Tak więc oglądanie rzeczy ważnych i ciekawych przerywane jest co rusz wizytą przy gofrownicy.

Po jednym z powrotów w telewizorni leci Mini Mini. Hania jak gdyby nigdy nic, popatruje sobie na jakieś skaczące potworki.

- A co tu się wyprawia? Co to ma być?!
- Mini Mini.
- Jak to Mini Mini?
- A co tato? Wolisz Disney Channel?

A czort tam z wiadomościami.

Czeski film

W czasie ostatniej wakacyjnej wyprawy trafiliśmy do czeskiego sanktuarium. Byliśmy nieco zaskoczeni, bo przecież już od czasów Husa wszyscy wiedzą, że bracia Czesi innowiercy są. a ostatnio to w ogóle wszystko ateiści. Tak czy siak sanktuarium jednak zwiedziliśmy.

Pod jedną ze ścian, wśród licznych zabytków, figur, obrazów i relikwii stała też sobie szopka. Ani największa, ani najmniejsza. Ot, taka zwykła.

Dzieci nasze, które zwiedzaniem dość były znudzone, akurat szopce przyglądały się w skupieniu i to przez dłuższą chwilę. Po chwili jednak Hania podniosła na nas zawiedzione oczy:

- A dlaczego ona nie jest ruchoma?

- Taką już ktoś ją zrobił - staraliśmy się odpowiedzieć w miarę mądrze.

Po chwili namysłu Hania zapytała dość retorycznie:

- Po co robić taką nieruchomą szopkę?

Hmmm...no właśnie.

Fizyka nie mistyka

Jednym z rozlicznych efektów rocznego uczęszczania Hani do przedszkola było przyswojenie sobie pewnych nowych pojęć.

Ci, którzy liczą na kolejną opowieść o wulgaryzmach, zawiodą się jednak. Pojęciem, które zrobiło furorę w słowniku Hani jest "nieskończoność".

Wszelkie licytacje na zdolności, licytacje na przedmioty, licytacje na wydarzenia kończą się obecnie ostatecznym podsumowaniem:

- A ja mam/byłam/umiem nieskończoność!

Nieskończoność lalek będę miała. Nieskończoność rysunków wyrysowałam. Zjem cukierków nieskończoność.

Jak widać z przykładów trudne pojęcie nieskończoności ma u Hani na razie wymiar czysto fizyczny. Strach jednak pomyśleć, co będzie, gdy w jej umyśle zagości i mistyka.

Dzieci Stirlitza

Jak świat długi i szeroki, jak świat światem, jak na całym świecie tak i w Wałbrzychu dzieci uwielbiają, jak się im coś kupuje. Nieważne co. Może być drogie, może być tanie, potrzebnie-niepotrzebne, duże lub małe. Niech tylko rodzice to kupią. Bo dziecko bardzo chce!

A rodzice zazwyczaj kupić nie chcą...

Hania radzi sobie z tym w najbardziej chyba rozpowszechniony sposób - zamęczając (najczęściej mamę) na śmierć.

- Mamusiu, kupisz? Kupisz mi?? Mamusiu, proszę. Kup mi. Mamusiu. Mamusiu? Mamusiu kup! - efekt tych zaklęć jest zazwyczaj dość marny.

Marysia stosowała tę metodę - z podobną do Hani skutecznością. Ostatnio jednak, mimo, że ponad dwa lata młodsza od Hani, wprowadziła własne modyfikacje.

- Mamusiu. Nie kupimy tego, prawda?

Majstersztyk!! Po pierwsze zwróćcie uwagę na zmianę osoby - już nie "kupisz" ale "kupimy". Przecież o takich zagrywkach najwcześniej na studiach uczą! A tu szkrab trzy i pół roku mamie wodę z mózgu próbuje robić. Po drugie ta cudowna, zawarta w podtekście prośba, wyrażona zaprzeczeniem. Normalnie sam się portfel otwiera.

Przypomina się kabaretowa puenta pewnego serialu szpiegowskiego:

- Ja wiem, że on wie.
- On wie, że ja wiem, że on wie.
- Ja wiem, że on wie, że ja wiem, że on wie - itd.

A więc czy Marysia już wie, że jej mama wie, że córeczka wie, że Edyta nie ma zamiaru kupić jej szesnastego z kolei pluszowego misia?

A imię jego...

Kiedy rodzice lub rodzeństwo mają do Marysi jakieś anse, wtedy zwracają się do niej per "Maria" - bez zwyczajowego zdrobnienia.

- Maria! Chodź tu!
- Maria! Cicho bądź!
- Maria, przestań!

Maria to i Maria tamto. Rzeczona Maria, wciąż przecież trzylatek przyjmujący świat takim, jaki jest, uznała ostatnio, że pora zaprotestować. Siedzieliśmy sobie akurat w grodzie królewskim gdy padło to oświadczenie:

- Po raz ostatni wszystkim wam mówię - NIE JESTEM MARIA!!!

Zaborcy powracają!

Dzieci bawią się w przebieranki.

Hania dociera w pewnej chwili do podkolanówek Edyty - na niej wyglądają jak rajstopy.

- Zobacz mamo, jak na mnie pasują te twoje.

- No. Pasują.

- To teraz już będą moje - brak znaku zapytania w tym zdaniu jest nieprzpadkowy.

- Noooo, nie wiem...

- Mamo!! Niedługo i tak wszystkie będą moje!

Pierwszy rozbiór Polski też wyglądał niewinnie.

Człowiek demolka

Tata stłukł lampę.

Hania (w panice): Ale nie wyrzucicie jej?

Mama: No jak nie, Haniu. Przecież ona jest w kawałeczkach. Trzeba będzie kupić nową.

Hania (smutna mina): Ja na tę nowa wcale nie będę patrzeć. Bo ta nowa jest brzydsza od tej starej!!

Tak. A tata 10 minut później poszedł rąbać drewno. I przy pierwszym zamachu złamał siekierę.

Przyjemne z pożytecznym

Każdy naturalnie wie, jakie jedzenie dzieci lubią najbardziej na świecie. Słodycze. Dzieci wiedzą też, że słodycze nie są zdrowe. Wiedzą też, że zdrowe są owoce, za którymi to jednak nie przepadają... mama polonistka nazwałaby to konfliktem tragicznym.

Tak czy siak do pokoju wchodzi Hania z talerzykiem. Na widok jego zawartości Edyta reaguje właściwie automatycznie:

- Hanka! Co ty jesz?
- Cukier.

- Cukier!!?? Wiesz jakie to niezdrowe?

- Mamo! Ale to jest cukier z truskawkami!

Rzeczywiście. Jak się dobrze przyjrzeć, widać tam coś czerwonego...

Nowy członek rodziny

Ni stąd, ni zowąd, mama pojawiła się z kotkiem. Pomijając zupełny brak rozsądku u pani domu trzeba przyznać, że kotek jest milusiński. Przynajmniej póki nie urośnie. Nowy mieszkaniec miał jednak pewien feler - brak imienia.

- Mruczuś!! - oświadczyła autorytarnie Hania i kot został Mruczusiem.

W tym czasie Marysia jednak spała. Po przebudzeniu i pierwszej radości, okazało się, że kotek ma imię. Może i nienajgorsze, ale wybrane przez siostrę...

- Ja nie chcę, żeby tak miał na imię!

- A jak ty byś chciała go nazwać?

- Berhan!

- Że co?

- No Berhan!

- A co to za imię? Berhan?

- Berhan!!

Wiecie co? Jeśli miałbym wybierać, to wolę, żeby to był Berhan.

Po co ma się dzieci

Edyta lubi czasami tak się trochę z dziećmi poprzekomarzać. A że jest w tym dobra, dzieci dość często dają się wpuszczać.

- Dziewczyny. Wy mi nie jesteście potrzebne...

- ...???
- Sprzedam Was.
- Mamo...

- No po co wy mi jesteście potrzebne. Normalnie wezmę i was sprzedam.

Tu Marysia robi już podkówkę.

- Mamo nie sprzedawaj nas!

- Sprzedam.
- Mamooooo, nie sprzedasz?

- Sprzedam. Do czego wy mi jesteście potrzebne?

- Mamo. Do kochania!

Gdyby to był sitcom, w odpowiedzi na ten tekst Hani z widowni usłyszelibyśmy głośne westchnienie widzów. Ale nie. To nie sitcom i to jeszcze nie koniec.

- E tam! I tak was sprzedam.
- Nieeee!

- Sprzedam i już. Do czego wy mi jesteście potrzebne?

Marysia, widząc, że miłość się nie sprawdza, rzuca:

- Mamo! Do ubierania!

Jak mamie zabrakło języka

Należymy do tej grupy dziwaków, którzy na co dzień posługują się w miarę poprawną polszczyzną i tego samego wymagają od swoich dzieci. Czy to wina wykształcenia Edyty, czy jakiaś inna skaza - to nieważne. Ważne jest, że dzieci nasze, mimo roku spędzonego w przedszkolu, nie nabawiły się jeszcze żadnych lingwistycznych skaz.

Tym niemniej święci nie jesteśmy i czasami wymsknie nam się coś grubszego. Zresztą było już o tym...

Takoż i dzieciom naszym również czasami coś się wplecie z łaciny podwórkowej. Tym razem padło na Hanię.
- Haniu!! Co ty powiedziałaś!? - natychmiast reaguje Edyta.
- ...
- Wiesz, że to jest brzydki wyraz?
- Wiem, mamusiu.
- No i co?
- ...
- To teraz musisz wybrać sobie karę.
- Mamoooo...
- Znasz zasady. Za brzydki wyraz musi być kara.
- Mamoooo!! A ty sobie nie dajesz kary za brzydkie wyrazy!
- ...

Mamo? Mamo?? Hej, mamo?!

Tata zaciera ręce

- Mamo! Idę kupić marchewkę!
- Dobrze Haniu. Idź.
- Mamo! Idę zbierać arbuzy!
- Dobrze Haniu!
- Mamo!! Robale zjadły marchewkę!!
- Ojej!
- Mamo! Powiedz ile mam już pieniędzy...
- Dużo Haniu. Siedem tysięcy.

Tata, który właśnie wrócił z pracy, z ciekawością nasłuchuje tej wymiany zdań.

- A co ty tu robisz? Haniu?

- Tato! Nie możesz mi przeszkadzać, bo tu jest czas, który ucieka!

- Aha. - i to nie takie zdawkowe aha, ale aha pełne zrozumienia i nadziei.

Nadszedł bowiem czas gier strategicznych. Na razie Hania bawi się w farmera ale, w co tata mocno wierzy, już niedługo przyjdzie pora i na Panzer Generala.

Życie to jest teatr...

- Mamo? Pobawimy się?
- Marysiu, a w co chcesz się bawić?

- W dom, dobrze?

Edyta niechętnie odrywa się od pasjonujących niewątpliwie prezentacji maturalnych.

- Dobrze.

- Mamo. To ty będziesz mamą. Ja i Hania córkami a tata tatą, dobrze?

Rodzinka. Zabawa na całego, mówię wam.

Chodzi lisek koło drogi cz. III

MAMA: Szłam sobie przez rzeczkę, zgubiłam czerwoną wstążeczkę. Odnalazła ją Marysia.

MARYSIA: Kto? Ja?
MAMA: Tak. Ty.
MARYSIA: To nie ja.
MAMA: A kto?
MARYSIA: Odnalazł ją tata.
TATA: Kto? Ja?!

MARYSIA: Tak. Ty.

TATA: To nie ja!

MARYSIA: A kto?

TATA: Odnalazła ją Hania.

HANIA: Kto? Ja?!

MARYSIA: Tak. Ty!

HANIA: Nie ty teraz mówisz!!!

TATA: Tak. Ty.

HANIA: To nie ja!

MARYSIA: A kto?

HANIA: Maryśka!!!!

Poprzednie części opowieści:

Część I

Część II

Magia nie zadziałała

Do niedawna jeszcze z kolczykami Marysi był problem. Nie pozwalała dotknąć sobie uszu. Nie było mowy o żadnej zmianie kolczyków. Był wrzask, płacz, chowanie się pod stół itp. itd. Jeszcze zdjąć pół biedy, ale żeby potem założyć - absolutnie.

Trzeba więc było użyć podstępu.

Wieczorem Maria z Hanią położyły się spać. Doszło do kolejnej nieudanej próby nawleczenia metalu na uszne ciałko. Po krótkiej szarpaninie nastąpiła pozorowana kapitulacja.

- Dobra. Niech one sobie tutaj koło ciebie, Marysiu, leżą. Może same wskoczą?

Potem trzeba było tylko odczekać, nie zasypiając, dość długi okres czasu. I do boju. Tylko nie myślcie, że zakładanie kolczyków po ciemku, przyświecając sobie mdłym światłem komórki, to prosta rzecz. A że mąż, zdecydowany przeciwnik kolczyków u przedszkolaczków, pomagać ani myślał - nie było łatwo.

W końcu jednak Edyta dopięła swego i nowe kolczyki znalazły się na marysiowych uszach. Rano doszło na tym tle do pewnego sporu.

- Marysiu! Zobacz jakie czary mary. Kolczyki same wskoczyły na twoje uszka!

Podczas gdy Marysia ostrożnie sprawdzała prawdziwość tego newsa, głos zabrała Hania.

- Nieprawda!
- Jak to. Popatrz. To czary.
- Ja nie wierzę w czary!
- Wiesz co Hanka. Ty to już stara baba jesteś!

Szczęśliwie zajęta sobą Marysia nie słyszała tych haniowych herezji. Tak czy siak jedno z naszych dzieci definitywnie odwróciło już oczy swej duszy od krainy czarów...

Najnowsza emigracja

- Mamo?
- Słucham?
- A gdzie mieszka Hannah Montana?
- W Ameryce.
- To ja chcę tam pojechać!

Chodzi lisek koło drogi cz. II

Dziś powtórzymy opisany kiedyś pląsik (warto sobie przypomnieć przed przeczytaniem części drugiej):

MAMA: Szłam sobie przez rzeczkę, zgubiłam czerwoną wstążeczkę. Odnalazła ją Hania.

HANIA: Kto? Ja?

MAMA: Tak. Ty.

HANIA: To nie ja.

MAMA: A kto?

HANIA: Odnalazła ją Marysia.

MARYSIA: Kto? Ja?!

HANIA: Tak. Ty.
MARYSIA: To nie ja!
HANIA: A kto?
MARYSIA: Odnalazł ją Tata.
TATA: Kto? Ja?!
MARYSIA: Tak. Ty.
TATA: To nie ja.
MARYSIA: TO TY!!!

Marysia będzie kiedyś świetnym prokuratorem.

Fizyka cieczy

Marysia umie już wiele rzeczy. W tym również sama umyć ręce. Ma jednak przy tym brzydki zwyczaj, że po skończonym myciu nie zakręca wody. Na tym tle doszło do konfrontacji z mamą:

- Marysiu, umyłaś ręce?

- Tak
- Wytarłaś?
- Tak

- Marysiu, a zakręciłaś wodę?

- Nie
- To idź zakręć.

- Ale mamo. Jak zakręcam, to znowu są mokre...

Hmm. Tę lekcję nauk ścisłych tata chyba przegapił.

Na Wielkanoc

Pewnego razu Marysia wybrała na wieczór, spośród 743 innych bajek, katechizm dla dzieci.

Kończąc czytanie Edyta pyta:

- Marysiu. A dlaczego my się modlimy?

Marysia nie zastanawia się długo.

- Bo musimy.

- A dlaczego musimy? Po co się modlimy?

Tym razem przerwa trwa dłużej.

- Hmmm... bo musimy iść spać?

I nie śmiać mi się tutaj. Każdy ma własne powody do modlitwy.

Maczo

Któregoś razu rozmowa wieczorowa schodzi na temat łez.

- Kto z nas najczęściej płacze...- Hania przegląda w pamięci kilka ostatnich dni.

- Ja to tak średnio...

- Tak.

- Potem ty mamo...
- Eeeee...
- ...ale najczęściej to Marysia.

- No Marysia to się prawdziwa beksa zrobiła...

- Tak. A tata to w ogóle rzadko płacze. Bo tata to jest weselinka.

No ostatecznie może być. Choć osobiście wolałbym określenie twardziel.

Siła dedukcji

Oglądamy film. Pyta mama.

- No dobra! Przyznać się, kto puścił pierdziocha?

- Ja nie! - zaprzecza natychmiast Marysia

- Ja też nieee! - dołącza Hania

Wszyscy spoglądają na tatę.

- Ej! Ja nie!

Zapada cisza, szybko przerwana przez Marysię:

- Mamo!! To ty, tak!?

Przewrotny plan odwrócenia od siebie uwagi kończy się fiaskiem jakiś 10 minut później:

- Kupe, kupe, kupe, kupe....

- Aha!! - triumfuje oczyszczona z zarzutów Edyta.

Nikt już jednak nie podziwia jej sukcesu. Są bardziej palące sprawy.

- Tatoooo... pójdziesz ze mną?

- Któż jeśli nie ja, Marysiu.

- Tato. Ale to będzie długo trwało...

Trudno. Może jeszcze będą ten film powtarzać...

Nerwy jak postronki

O zwykłej wizycie u alergologa nie byłoby po co pisać. Ale to nie była zwykła wizyta. To była wizyta, która zakończyła się największą awanturą w nowożytnej historii wałbrzyskiej przychodni. Warto ją przedstawić ku przestrodze światu a dzieciom ku pamięci.

Wizyta u alergologa to taka wizyta, której termin znamy rok wcześniej. No, najmniej pół roku. Wyznacza go sam lekarz. Tym niemniej w dniu wizyty trzeba się zarejestrować , coby kobity z rejestracji mogły przygotować zawczasu kartotekę i coby doktor wiedział, że pacjent tam czeka pod drzwiami.

W wałbrzyskiej przychodni alergologicznej tłum od rana był jak zwykle - niepoliczalny. Dzieci smarkają, płaczą i szarpią pokłute ręce. W końcu to wszystko alergicy... Edyta zarejestrowała się jak Pan Bóg przykazał a potem, przygotowana na długie czekanie - oczekiwanie to rozpoczęła. Była cierpliwa. Pielęgniarka co rusz wyczytywała kolejne nazwiska - nie było więc typowej kolejki. Minęło 30 minut, 40, godzina. Nawet świętemu jednak zapasy cierpliwości kiedyś się kończą. A Edyta święta nie jest.

Gdy minęła godzina z dobrym hakiem a wszystkie twarze oczekujących zdążyły się już wymienić ze dwa razy, zdeko wkurzona zajrzała do lekarki:

- Pani doktor. My już długo czekamy. Czy pani ma nasze papiery?

- Oj, pani Edyto - lekarkę znamy z wizyt prywatnych - nie mam...

Ziemia sie zatrzęsła. Albo tylko tak się Edycie zdawało, gdy wściekła szła do rejestracji. Jeszcze jednak panowała nad sobą.

W rejestracji kobitki zakończyły już zapisy, panowało więc ogólne rozluźnienie obyczajów...żadna z czterech pracownic nie zwracała uwagi na czerwoną twarz w okienku. Bo i po co?

- Halo! Czy któraś z pań jeszcze pracuje?!

- O co chodzi - znacie ten niechęcią kapiący ton głosu, znany z każdej państwowej przychodni, prawda?

- Rejestrowałam dzieci półtorej godziny temu. Chciałam się dowiedzieć, kiedy będę mogła zostać przyjęta przez alergologa, bo on wciąż nie ma naszych kartotek!

- A jaki numer? - to pytanie działało wyłącznie w Auschwitz. Obecnie każdego normalnego człowieka doprowadza do krzyku.

- Ja nie wiem jaki numer!! Nazwisko mogę podać!!!

- Ale nie ma się co denerwować... - to jest kolejne zdanie, które działa zupełnie odwrotnie do intencji. Połączone z tym poprzednim doprowadza do eksplozji.

Eksplozja nastąpiła. Od tej pory Edyta już tylko krzyczała coraz głośniej. Nie bardzo zresztą pamięta co. Kobitki rozbiegły się w popłochu, a dzieci nasze zajęcze zamarły w niemym podziwie. A może w przerażeniu?

Edycie szczęśliwie nie pękła żadna żyłka w mózgu a zagubione kartoteki odnalazły się... u neurologa. Cóż, jest pewne fonetyczne podobieństwo...

Paniom z przychodni alergologicznej zalecamy szkolenie z podstaw obsługi klientów.

Dzieciom zalecamy pozbycie się alergii.

Edycie zalecamy melissę.

Tata zabłysnął

- Tato! Zobacz. Sama ubieram koszulę!

- Wow! To ty już duża jesteś?

- Taaaak. Tylko mam jeszcze mało lat.

Marysiu. Nieważne , ile masz lat. Ważne, na ile się czujesz.

Specialite de la maison, part II

Do poprzedniej historyjki była jeszcze jedna puenta. Wymaga jednak drobnego wprowadzenia.

Mała Hania, odwrotnie niż ostatnio, uwielbiała jajecznicę. Był to jeden z jej codziennych posiłków. Jednak nasza pani doktor zauważyła, że Hani nadmiernie rosną piersi. Wytłumaczyła nam, że kury są w dzisiejszych czasach tak faszerowane hormonami, że dzieci spożywające kurze jaja w większych ilościach zaczynają rozwijać się za szybko. Zaleciła odstawić potrawy jajeczne. Tak też i uczyniliśmy co w efekcie doprowadziło do dzisiejszego jajowstrętu Hani.

Opowieść tę przytoczyła Edyta zrozpaczonej Hani, gdy zmuszała ją do ponownego zapoznania się ze smakiem jajecznicy. Próbowała też przy tym wykorzystać naturalną próżność kobiet:

- No i wiesz Haniu. Bo od jajek to rosną piersi...

Hania zrobiła na to naprawdę wielkie oczy.

- Mamo! To ile ty jajek zjadłaś?!

Specialite de la maison

Mama zdecydowała pewnego dnia, że najwyższy już czas wprowadzić jakieś bardziej zdecydowane posunięcia w zakresie różnicowania dziecięcej diety.

Dnia poprzedzającego godzinę W strzeliła pogawędkę o poznawaniu nowych smaków, porównując to zjawisko do poznawania świata i radości płynącej z dokonywania odkryć na miarę co najmniej Kolumba. Zaś nazajutrz...

Nazajutrz na obiad była jajecznica.
- Buuuuuu!!! - obie dziewczyny rozpłakały się już na sam widok. Było rozdzieranie szat, teksty o bolących brzuchach, rączkach oraz wszelkie stopnie odruchów wymiotnych. Słowem wszystkie te stare sztuczki, sprawdzające się dotąd niezawodnie.

Tym razem jednak mama pozostała nieugięta.
Pierwsza poddała się Marysia. Jednym zębem bo jednym, ale rozpoczęła konsumpcję.
Hania broniła się dłużej, ale bez moralnego wsparcia ze strony Marysi i ona musiała w końcu skapitulować. Przez łzy zaczęła jeść.
- Mamooooo. Ale jutro już tego nie zjem...
- Jutro nie - zapewniła mama bardzo znaczącym tonem. Hania chwyciła w lot tę aluzję.
- Nie? A co?!
- Zupę pomidorową.
- Buuuuu!!!! Nieeee!! Zupa pomidorowa jest okropna!
- To gołąbki.
- Buuuuu!!!! Nieeee!!
- Owoce morza....
- Nieeee!!! Ja nie chcę!!
- No to perpetuę....
- Buuuuu!!! Tylko nie perpetuę!!!!!
- To w takim razie co?
- Kulki z mlekiem.
- Kulki będą na śniadanie.
- To chleb.
- Na kolację. A na obiad?
- To niech już będzie ta jajecznica...

Gdyby wszyscy byli tacy jak Hania jest do jedzenia, to Ameryki do tej pory by nie odkryto.

100 lat temu w przemyśle zabawkarskim

Zwiedzamy sobie muzeum zabawek. Wiecie - muzeum jak to muzeum - same starocie na półkach. Wiecie też pewnie i to, że onegdaj ideał piękna był nieco odmienny od obecnego. Jak się okazuje miało to swoje odbicie i w zabawkach.
Komentuje Marysia:
- Mamo. Ale te lale to mi się nie podobają...
- A dlaczego?
- Bo to same grubasy.

No co fakt to fakt. Barbie wymyślono duuużo później.

Praktyka zarządzania zasobami ludzkimi

Hania i Marysia bawią się w zabawę, którą wymyślił dziadek. W burzę.
Role przydziela Hania:
- Marysiu! Ja będę piorunem, a ty małym dzieckiem.
- Dlaczego?
- Marysiu! Bo dla ciebie to nie będzie trudne zadanie.

Chcąc kierować ludźmi , musimy być przygotowani na takie pytania.
I Hania jest.

Wiek niewinności

Fredzia i Ziggi, dwa oswojone koty dachowe, odwiedziły nas pewnego wieczora całkiem znienacka.

Ogólne zamieszanie, jakie na tę okoliczność wybuchło, zmusiło je do pośpiesznego wycofania się na pozycje bezpieczne. Fredzia wlazła za szafę. Ziggi pod kanapę.

Niepocieszonym dzieciom trudno to było wytłumaczyć. Chciały przytulać, głaskać i całować. A koty nie chciały. Dlaczego!?
- Musicie zrozumieć. Kotki pewnie was jeszcze nie znają i trochę się boją.
- Jak to kotki mnie nie znają - oburzyła się na to Marysia - przecież ja jestem Marysia Zając!

Słodki czas, kiedy "ja" znaczy "świat".

Chodzi lisek koło drogi

MAMA: Szłam sobie przez rzeczkę, zgubiłam czerwoną wstążeczkę. Odnalazł ją tata.
TATA: Kto? Ja?
MAMA: Tak. Ty.
TATA: To nie ja.
MAMA: A kto?
TATA: Odnalazła ją Hania.
HANIA: Kto? Ja?!
TATA: Tak. Ty.
HANIA: To nie ja!
TATA: A kto?
HANIA: Odnalazła ją Marysia.
MARYSIA: Nieprawda!!!

Marysia będzie kiedyś świetnym adwokatem.

Smuga cienia

Kiedy nastaje wieczór i dzieci leżą już w łóżku, kiedy Marysia odpłynie już w objęcia Morfeusza a zmęczona mama właśnie też ma zamiar to zrobić - wtedy u Hani wzbiera nieodparta potrzeba rozmowy. Rozmowy na tematy poważne.

- Mamo? Ale ja to jeszcze krótko żyję, prawda?

- Śpij Haniu.
- Ale ty to już długo, tak?
- Długo...

- To ty już możesz umrzeć, mamo?

- Hę?

- Bo ja to jeszcze nie. Ja jeszcze krótko żyję.

* * * *

- Mamo...a jak na świecie jest stu ludzi...
- ...
- To co się stanie, jak wszyscy już umrą?

* * * *

- Mamo...a ty miałaś prababcię?
- Tak, Haniu. Każdy miał.
- Bo ja wiem, jak to jest w życiu.
- ...?

- Najpierw jest się dzieckiem. Potem mamusią. Potem ciocią, potem babcią a potem prababcią...

- No...

- A prababcie mają takie głęboookie zmarszczki.

- Mają?
- Tak. A ty teraz jesteś mamusią.
- Ja to już nawet ciocią jestem...

To nie miał być wesoły post. To miał być post o przemijaniu. Smutny to miał być post, bo nie ma nic wesołego w tym, że już w wieku lat pięciu zdajemy sobie sprawę z istnienia tego, co nieuniknione.

Prawie jak Galileusz

Pani przedszkolanka zdaje codziennie relację z dnia spędzonego przez dzieci w przedszkolu. Co sie wydarzyło, czego dzieci nie chciały robić, jak narozrabiały itp. Potem Niania przekazuje te nowiny nam.

- ...aha, no i Marysia nie zjadła dzisiaj jabłka.

- O! A dlaczego?

- No jeśli wierzyć temu, co mówiła przedszkolanka, to dlatego że nie było okrągłe...

Ty Marysiu jeszcze tego nie wiesz, ale był już taki jeden, co to gustował wyłącznie w okrągłych kształtach. I jak twierdzą historycy, nie cieszył się w swoich czasach zbytnią popularnością.

Ze słownika młodego lingwistyka

Dziś ciąg dalszy historii z długoludem, tym razem jednak w wykonaniu Marysi.

Trwa wieczorny sprawdzian wiadomości o ssakach. Pokazujemy Marysi obrazki z różnymi zwierzakami. Większość znanych zna. Nieznanych nie znamy nawet my, ale że możemy sobie przeczytać, to udajemy mądrych. Był już słoń, był nosorożec i łoś nawet już był. Dochodzimy do mrówkojada.

- Marysiu a to? Co to za zwierzę?

- To wciągacz! - wypala natychmiast.

- Błuhahahaha! - cała rodzinka zrywa boki. A przecież jakby się tak głębiej zastanowić, to jej odpowiedź, choć niepoprawna, jest wszak niepozbawiona logiki.

- Nie Marysiu. To mrówkojad - klaruje Hania głosem mądrej pani Sowy.

Kartkujemy dalej encyklopedię - foki, jakieś niedźwiadki, koala, cztery bobry.

Aż tu po bobrach...
- O!! To to jest wciągacz!!!

Nawet nie zdajecie sobie sprawy kochani, jak podobny do mrówkojada jest taki wciągacz...znaczy się tapir.

Zajęczy rasizm

Mama: Marysiu, powiesz nam wierszyk?
Marysia: Powiem.
Mama: Kto ty jesteś?
Marysia: Polak biały...

W nawiązaniu do powyższego rodzice Marii Zając oświadczają, że wychowują swoje dzieci w duchu tolerancji dla wszystkich grup etnicznych, poszanowania praw mniejszości narodowych i zdrowo pojętego patriotyzmu. Wszystkich, którzy być może spotkali się z pewną formą dyskryminacji ze strony naszej córki - przepraszamy. Jesteśmy głęboko przekonani, że ten młodzieńczy okres buntu, tak niefortunnie ukierunkowany, szybko minie.

Mama i tata

Adwentowy kalendarz

Te Święta Bożego Narodzenia były bardzo łaskawe dla adwentowego kalendarza Hani.

Zaczęło się od tego, że postanowiła sobie robić wszystko jak Pan Bóg przykazał - po jednej czekoladce dziennie. Nie więcej! Rodzice przyjęli to z niejakim pobłażaniem. Silna wola u Hani? Też coś.

Tymczasem minęło kilka dni i Hania konsekwentnie zjadała po jednej czekoladce. I trzeba było do tego pokazywać jej, jaki dzisiaj dzień, żeby mogła zjeść tą właściwą. Coś niewyobrażalnego. Rok temu adwentowy kalendarz zniknął już drugiego dnia po przywiezieniu ze sklepu. Podobnie jak następny. I jak następny...

A to jeszcze nie koniec. Któregoś z zakręconych dni Hania zapomniała zjeść przypisaną do niego czekoladkę! Na drugi dzień się zorientowała.

- Haniu. To dzisiaj możesz zjeść dwie. Bo sobie wczoraj zaoszczędziłaś.

Odpowiedzią był tylko błysk w oku. Za to następnego dnia tato usłyszał:

- Zobacz. Mam już trzy zaoszczędzone.

W ten oto sposób nieubłagany koniec adwentowego kalendarza sporo się wydłużył. Zafascynowana gromadzeniem zapasów Hania, z godną podziwu wstrzemięźliwością, co rusz powstrzymywała się od spożycia.

Niestety. Nie wyszło jej to wszystko na dobre. Ostatnie cztery zaoszczędzone czekoladki zeżarła jej rodzinka, wylegująca się w Nowy Rok w łóżku.

Żadna praca nie hańbi?

Z racji wykonywanych zawodów Jarek wraca do pracy po Świętach szybciej niż Edyta. Hania postanawia zmierzyć się z tym problemem.

- Mamo, a dlaczego tato idzie jutro do pracy, a ty nie idziesz?

- Bo ja jeszcze nie muszę. Mam świąteczną przerwę.

- A tata nie ma?
- Tata nie ma.
- Dlaczego?
- Taką ma pracę.
Zapada krótka cisza.

- Aaa! Ja już wiem, o co chodzi. Bo mama jest nauczycielką!

- I co z tego? - włącza się do rozmowy tato.

- Nauczyciele muszą dłużej odpoczywać, bo ich dzieci denerwują! A ty jesteś urzędnikiem - to nie to samo co nauczyciel.

Tata czuje się niedoceniany?

Model 2+1

W trakcie zapoznawania się ze świątecznymi prezentami Marysia robi nagle smutną minę. Nowa, gadająca, interaktywna lala ląduje na ziemi.

- Mamo! Ale ja nie mogę się opiekować drugą dzidzią, bo ja już się jedną opiekuję...

Tak. I właśnie takie są początki demograficznej klęski, która dotknie ten naród za lat dwadzieścia.

Ambasadorowie

Stosunki między siostrami ulegają z biegiem czasu stopniowemu pogorszeniu. To ponoć naturalne na ich etapie życia, więc aż tak się tym nie przejmujemy, pilnując jedynie, by sie nie pozabijały. Do tego między kolejnymi awanturami są i okresy pokoju.

A do pokoju dochodzi mniej więcej tak:

- Przepraszam Marysiu.

- Przepraszam Haniu. Ale nie będziesz już brać mojej dzidzi?

- Dobrze. Ale pod jednym warunkiem. Że ty nie będziesz burzyć mojego domku dla Gapcia.

- Dobrze. Ale pod warunkiem, że nie będziesz psuć moich zabawek.

- Zgoda, ale pod warunkiem, że nie będziesz układać moich puzzli.

- Dobrze. Pod warunkiem, że już nie będziesz mnie biła.

- Dobrze, ale pod warunkiem...

Uwierzcie. Negocjacje na unijnym szczycie to przy tym betka.

Porządek rzeczy

Edyta zagoniła dzieci do ubierania.

- Zakładajcie buty! Nie mamy czasu! Na pewno się spóźnimy!

Po krótkiej krzątaninie słychać z przedpokoju następującą wymianę zdań:

- Ale ja nie umiem założyć butów!! - to Marysia. Z żalem.

- A co to mamę może obchodzić? Mamę nic nie obchodzi. Tylko nasze zdrowie!

No to przynajmniej kwestie pryncypiów mamy z głowy.