MAMA: Szłam sobie przez rzeczkę, zgubiłam czerwoną wstążeczkę. Odnalazła ją Marysia.
Do niedawna jeszcze z kolczykami Marysi był problem. Nie pozwalała dotknąć sobie uszu. Nie było mowy o żadnej zmianie kolczyków. Był wrzask, płacz, chowanie się pod stół itp. itd. Jeszcze zdjąć pół biedy, ale żeby potem założyć - absolutnie.
- Mamo?
Marysia umie już wiele rzeczy. W tym również sama umyć ręce. Ma jednak przy tym brzydki zwyczaj, że po skończonym myciu nie zakręca wody. Na tym tle doszło do konfrontacji z mamą:
Pewnego razu Marysia wybrała na wieczór, spośród 743 innych bajek, katechizm dla dzieci.
Któregoś razu rozmowa wieczorowa schodzi na temat łez.
Oglądamy film. Pyta mama.
Gdy minęła godzina z dobrym hakiem a wszystkie twarze oczekujących zdążyły się już wymienić ze dwa razy, zdeko wkurzona zajrzała do lekarki:
- Tato! Zobacz. Sama ubieram koszulę!
Do poprzedniej historyjki była jeszcze jedna puenta. Wymaga jednak drobnego wprowadzenia.
Mama zdecydowała pewnego dnia, że najwyższy już czas wprowadzić jakieś bardziej zdecydowane posunięcia w zakresie różnicowania dziecięcej diety.
Zwiedzamy sobie muzeum zabawek. Wiecie - muzeum jak to muzeum - same starocie na półkach. Wiecie też pewnie i to, że onegdaj ideał piękna był nieco odmienny od obecnego. Jak się okazuje miało to swoje odbicie i w zabawkach.
Hania i Marysia bawią się w zabawę, którą wymyślił dziadek. W burzę.
Fredzia i Ziggi, dwa oswojone koty dachowe, odwiedziły nas pewnego wieczora całkiem znienacka.
MAMA: Szłam sobie przez rzeczkę, zgubiłam czerwoną wstążeczkę. Odnalazł ją tata.
Pani przedszkolanka zdaje codziennie relację z dnia spędzonego przez dzieci w przedszkolu. Co sie wydarzyło, czego dzieci nie chciały robić, jak narozrabiały itp. Potem Niania przekazuje te nowiny nam.
Mama: Marysiu, powiesz nam wierszyk?
Te Święta Bożego Narodzenia były bardzo łaskawe dla adwentowego kalendarza Hani.
Z racji wykonywanych zawodów Jarek wraca do pracy po Świętach szybciej niż Edyta. Hania postanawia zmierzyć się z tym problemem.
W trakcie zapoznawania się ze świątecznymi prezentami Marysia robi nagle smutną minę. Nowa, gadająca, interaktywna lala ląduje na ziemi.
Stosunki między siostrami ulegają z biegiem czasu stopniowemu pogorszeniu. To ponoć naturalne na ich etapie życia, więc aż tak się tym nie przejmujemy, pilnując jedynie, by sie nie pozabijały. Do tego między kolejnymi awanturami są i okresy pokoju.
Edyta zagoniła dzieci do ubierania.
Była więc taka akcja:
- Marysia wygląda dzisiaj jak krasnoludek.Hania weszła w okres fascynacji Obserwująca starszą siostrę Marysia szybko przyswoiła sobie ideę kolekcjonowania. Z tej idei najbardziej zaś spodobało się jej to, że ma się czegoś dużo oraz, że ma się to dla siebie. Niestety. Wszystkie fajne kolekcje w domu zostały wcześniej zarezerwowane przez Hanię. Radość dziecka była więc wielka, gdy podczas kończących remont prac porządkowych mama wyłożyła, i nieopatrznie pozostawiła bez opieki, swój zapas świec. - Mamo!! - zapowietrzyła się natychmiast i przejęła pojemniki z woskowymi cudami. Łaziła potem z tym po domu, grzechocząc i na przemian to wysypując zbiór z pudła to pieczołowicie go tam z powrotem umieszczając. - Co ty tu masz, Marysiu? | Hania wpadła w nowy nałóg. Zbieractwo, zwane szumnie kolekcjonowaniem. Zbiera wszystkie śmieci - papierki po cukierkach, plastykowe kubeczki z dystrybutorów wody, stare rurki, kamyki, zużyte bilety. Kolekcjonowanie zaczyna się i kończy właściwie wtedy, gdy coś chcemy wyrzucić. - Mamo! Nie wyrzucaj tego!! Ja to będę kolekcjonować - po czym uratowany eksponat odkłada w pierwsze lepsze miejsce i zapomina o nim. Pozornie całkiem nieszkodliwe hobby, prawda? Pozornie. Obserwująca to wszystko Marysia załapała bowiem ogólną ideę. A że przerasta Hanię w skrupulatności, zbiera porozrzucane przez tamtą fanty i gromadzi w torebce. - Marysiu! A po co ci to? Kolekćować. Nowy synonim słowa "posiadać".  |
Rodzinne przyjęcie. Dorośli przy stole. Dzieci w okolicy, nudzą się, orbitując dookoła stołu. Wymyślamy im więc różne zajęcia.
- Mamo? A ile ty masz przerw w pracy? - pyta Hania
Marysia zapowiada się na bardzo porządnego człowieka.
To był czwarty kilometr. Hanię bolała otarta na pięcie noga. Szła więc z butem zsuniętym, tak jakby w klapku, z przydepniętą cholewką. Skręciliśmy akurat w złym kierunku, schodząc ze Starego Książa w kierunku Pełcznicy. Przewodnik stada zorientował się pierwszy i zatrzymał rozglądając czujnie. Było lekko pod górkę. Hania zatrzymała się za nim nagle, wykonując jednocześnie obrót w stronę mamy. But oczywiście zsunął się jej ze stopy. Uniosła więc odruchowo bosą nogę i straciła równowagę. Chwyciła się mamy i pochyliła, by sięgnąć po obuwie. Wybita z rytmu mama zachwiała się lekko i odruchowo chwyciła mocniej prowadzoną za rękę Marysię, która pod górkę może tylko iść, bo jak stanie, zaczyna staczać się w dół. Aby chwycić ją pewnie, również nieco się pochyliła. Hania pochwyciła but ale chyba ją przeważył. Żeby utrzymać równowagę machnęła drugą ręką, którą trzymała się dotąd mamy. Palcami trafiła w okulary mamy, nieco je przekrzywiając. To był czwarty kilometr i trzecia godzina. Mama była już u kresu wytrzymałości.- K.... mać! – rzuciła z pasją.
Prawie dokładnie w drugą rocznicę założenia tego fotobloga przeczytałem artykuł. Nie, żeby było to coś nadzwyczajnego u mnie, ale tym razem artykuł był o blogach właśnie. Autor wywodził, że osobnicy piszący blogi, to nie tylko, jak mogłoby się wydawać, jakieś teens'y bez wyrobionego gustu i ortografii, ale w większości prawdziwa elita. Dobrze wykształceni, dobrze zarobkujący, inteligentni, oczytani, spostrzegawczy. Nieprzeciętni. Idealny wprost target dla różnego rodzaju marketingowców... No słysząc takie komplementa serce rośnie. Nic - tylko pisać. A może z czasem i jakaś reklama się wypnie, co? Państwo marketingowcy? Wiem, wiem. O kasie też tam było napisane - że liczyć na nią mogą tylko tzw. gwiazdy. Minimum ileś tam tysięcy odsłon miesięcznie.
To nam na razie nie grozi - jest co prawda poprawa - nawet do kilkunastu wejść miesięcznie. Ale gdzie tam mowa o gwiazdorstwie. Blog nie zaginie jednak, bowiem jego pisanie to przede wszystkim wielka frajda.
A następny post to będzie już okrągła 100.
Od: Rutecka, Agnieszka
W jednym z prezentów towarzyszących (to takie dawane Marysi przy okazji urodzin Hani), pod strzechę trafiła gra "Zagadki Smoka Obiboka". Pomijając durnowatą nazwę sama gierka okazała się fajna. Na karteczkach są takie rysunki a każdy opisany wierszykiem.
Chyba nie ma co ukrywać, że byliśmy sobie nad morzem. Naszym. Bałtyckim.
Oglądając z Marysią stare zdjęcia napotykamy na jedno takie, z 2003r. Jest na nim prawie roczna Hania, Edyta i napotkany pies.
Na pewno znacie takie rakietki dla dzieci, którymi odbija się gąbkową piłkę? Ta gąbka to taka z tych twardszych jest przy tym...
- Pawełku, Pawełku! Choć do naszego domu.
Kiedy na scenę wychodziło Genesis, kiedy już pierwszy kawałek wybrzmiał a Collins przywitał się z publicznością i obraził deszcz, pod Strzegomiem zginęła Basia. Kiedy ja skakałem razem z innymi, zmokniętymi ludźmi, jej mąż walczył o życie w wiejskim szpitalu.
- Co tak patrzysz, mamo?
- Tato, jak będę miała czarodziejską różdżkę, to wszyscy będą robili to co będę chciała i wszystko będę miała.
Chyba każdy wie, jak ubierać się na balet? No właśnie. Jakaś bluzeczka, baletki, spódniczka. No i rajtuzy oczywiście.
Kiedy cotygodniowe zakupy w markecie zaczęły nas męczyć, kiedy każda wizyta po pięciu minutach zmieniała się w koncert życzeń, a następnie w lament, że życzeń tych nie chcemy spełniać - podjęliśmy decyzję, że przestajemy zabierać dzieci ze sobą. W szczególności zaś Hanię.
Kiedy odchodzą ludzie z naszego rocznika, zaczynamy się zastanawiać - a gdyby nas to spotkało? Kiedy po ciężkiej chorobie umiera młody człowiek, jesteśmy co najmniej zakłopotani. Jak to tak? Przecież to nie tak zostało poukładane. Co powiedzieć dzieciom? Że poszedł do nieba? Niebo to dla dzieci tylko jeszcze jedna nazwa, miejsce równie obce jak szpital. A skoro dzwoniły do szpitala by porozmawiać z nieobecnym tatą, to dlaczego do nieba zadzwonić już nie można? Co powiecie dzieciom, gdy zapytają o numer telefonu do nieba?
