Czas rozliczeń

- Maria! Ty już w ogóle nie dbasz o tego swojego bloga. Stracisz wszystkich czytelników!

Maria dobrze wie, że zaniedbała pisanie i ma pewne poczucie winy:

- No. Wiktorka na przykład już nie czyta...

- A co się dziwisz? Co ma czytać jak ty nic nie piszesz?

Oj tato, nie przeginaj. Nie przeginaj.

- Tak tato? Ale u mnie pod każdą wpiską są komentarze! A u ciebie pod niektórymi nie ma ani jednego!

Shame on you!

Tata tak nie ma

Marysia: Tata a ty też tak masz, że jak jesz loda to coś ci się w mózgu zamraża?

Tata: Nie.

Czego głuchy nie usłyszy

- Maria, ty to jesteś smieszna!!
- Jaka jestem??!!
- Śmieszna?
- A, bo usłyszałam, że grzeczna.

No nie śmiałbym...

Hania gra

Gry przeglądarkowe to wybawienie. Jarek bał się zawsze, że gdy dzieci zaczną interesować się komputerami, będzie musiał wydać majątek na kupowanie im gier. Jednak w międzyczasie rozwój internetu i różnego rodzaju gier on-line uratował rodzinny budżet. 

Dochodzi tu też jednak do pewnego paradoksu. Hania znajduje bowiem coraz to nowe i nowe gry. Tak było z kontem na NK (dopóki żeśmy go jej za karę nie skasowali), tak jest i teraz. A wszystkie te gierki fajneee... no ma dziewczę gust. 

Ma gust ale nie ma wytrwałości - zaczyna w coś grać. Mija dzień, dwa i czujni rodzice, pilnujący tego, co robi córka w necie, powoli się wciągają. A to pomogą zebrać plony. A to coś kupią za wirtualne pieniądze. Jarek nawet coś za prawdziwe dorzuci... Hania tymczasem wprost przeciwnie. Po tygodniu ma już nową pasję a my zostajemy i ciągniemy za nią farmę czy inne ZOO. 

Zirytowana Edyta wygarnia kiedyś Hani:
- Nie no! Znów wciągnęłam się w jakąś twoją nową grę. Znów się zaczyna!!

Hania odpowiada krótko, niby skruszona, ale w pełni świadoma swojej pozycji, z uśmiechem plączącym się na ustach, takim ledwo zauważalnym ale i ciepłym:

- Ale ja was o nic nie prosiłam.

Ta mowa ciała i to krótkie stwierdzenie mówi wszystko o tym, jak kolosalna przemiana odbyła się między wczorajszym siedmiolatkiem a dzisiejszym dziewięciolatkiem.

Ta budująca się głębia charakteru nas rozbraja.
I dużo łatwiej było pisać o małych dzieciach.

Władca Pierścieni

Siedzimy w kościele i czekamy na mszę. Jest niedziela, więc ludzie wystrojeni. My też. Ciuszki, fryzurki, torebki, butki. Biżuteria.

Maria na małym palcu ma pierścionek. Przygląda mu się jednak krytycznie. Obraca dłoń. Przybliża. Oddala. W końcu zwraca się do Edyty:

- Brzydko, nie?

- Ładnie - zapewnia mama - Bardzo ładnie.

Na Marysię takie teksty jednak nie działają. Spogląda znów krytycznie na swoją dłoń i stwierdza kategorycznie:

- Brzydko!

Po krótkiej szarpaninie pierścień ląduje na palcu serdecznym. Znów parę krytycznych spojrzeń, obracania dłoni, przebierania palcami.

- Brzydko, nie? - ni to pyta, ni stwierdza.

- Ładnie.

- Brzydko!

- Ładnie. Zobacz. Tak jak u mnie... - tu mama okazuje swą dłoń ze srebrnym pierścieniem władzy. Jako dowód ostateczny.

- U ciebie też brzydko!!

I pozamiatane.

Drobne radości życia

Jak wiadomo, spożywanie posiłków, w szczególności zaś napojów, w okolicy komputera jest karane. W firmie karą tą jest ironiczne spojrzenie pana informatyka, który wymienia Ci zniszczoną klawiaturę. W domu karą tą jest utrata laptopa.

Ponieważ cenimy sobie życie naszego ciężko zapracowanego laptopa, dzieciom spożywać przy nim niczego nie pozwalamy. Oczywiście z miernym skutkiem - dzieci wiedzą, że nie wolno. Wiedza ta jest naszym jedynym sukcesem. Co kilka dni wydmuchujemy więc tylko z klawiatury okruszki i ścieramy napoje z wyświetlacza, modląc się o zdrowie komputera.

Pewnego razu tata obserwuje, jak Marysia nalewa sobie chłodnej wody cytrynowej do szklanki, podczas jakiegoś ważnego czatu na NK. Szklanka stoi w bezpiecznej odległości, co tata docenia. Marysia zakręca butelkę i odstawia ją na bok, co tata docenia. A następnie zaaferowana konwersacją nieostrożnie przesuwa szkło bliżej maszyny. Część napoju wylewa się na blat, cudem omijając drogocenne układy elektroniki.

- No patrz co robisz!! O mało nie zalałaś klawiatury!! - tata wykrzykuje falsetem.

Marysia ze stoickim spokojem spogląda na plamę. Potem na tatę. Potem wraca do czatu, po drodze rzucając niedbale:

- No! Masz szczęście, że nie na klawiaturę...

Tata jest człowiekiem szczęśliwym.

Ortografia stosowana

Na urodzinach u jednej z koleżanek dziewczyny grały w Familiadę. Ponieważ było fajnie po powrocie Marysia natychmiast przeprowadziła własną wersję. Zabawa trwa już jakiś czas, gdy w pewnej chwili pada pytanie: 

- Czego dzieci najbardziej nie lubią, jak im się coś robi?

- Budzenia rano?
- Nie.
- Gilgotania?
- Nie.
- Krzyczenia?
- Nie.
- Sprzątania?
- Nie.
- Czesania kołtunów?
- Nie!

Zniecierpliwiona nieporadnością zawodników Marysia stwierdza z irytacją w głosie:

- Dobra. Podpowiedź: sz i g
Mama robi wielkie oczy:
- Sz i g???

Hania nie robi wielkich oczu tylko strzela bez namysłu:

- Szczypania!!!
- Tak!! Wygrywasz!!!

- Ale tam nie ma nigdzie G!! - protestuje jeszcze ograna zawodniczka. Bez powodzenia.

G może i nie ma. Ale Hanię to i tak naprowadziło na właściwą odpowiedź.

Dzieci mają jednak własny język.

Ad Nicomachum

Siedzimy sobie w centrum handlowym. Tak wypadło, że akurat na wprost kolektury totolotka. Jest tego dnia akurat spora kumulacja.

- Mamo, a ile to jest 6 zer? Milion? - pyta Hania

- Tak.

- To można wygrać 15 milionów! - szybko podlicza.

Marysia za to nie bawi się w niuanse. Wystarczy jej, że z tonu głosu siostry wynika, że kwota będzie spora.

- Mamo. A podzielisz się z nami, jak wygramy?

- Oczywiście!

- A ile byś mi dała z tych 15 milionów?

- Marysiu, tobie nawet 20 złotych.

- Wow! Super!! Dzięki.

Ocenę moralną postępowania Edyty pozostawiam waszemu uznaniu.

Pater Noster

Wieczorna modlitwa. Dzieci generalnie są w tym czasie nadaktywne. Tańcują, stają na głowie, wiercą się.

- Ojcze Nasz, który jesteś w niebie, święć się imię Twoje...

Marysi, pewnie z racji wieku, szczególnie trudno skupić się w czasie modlitwy. Ale brnie dzielnie: 

- ...chleba naszego poprzedniego...

Hę?

- ...jako i my odpuszczamy naszym współwinowajcom...

O! To akurat pasuje do niej jak ulał. 

Tymczasem przechodzimy jednak dalej - do Zdrowaśki:

- ...módl się za nami grzecznymi...

Te wyjątki z pacierza Marysi generalnie dobrze oddają jej talent do językowych lapsusów. Ale z tą grzecznością to już przegięła.

Wolny rynek

Nie może być tak, że Hania robi coś fajnego a Marysia to ignoruje. Nie. Marysia też musi to zrobić. W pięć minut po otwarciu restauracji przez Hanię pojawiła się konkurencja. Konkurencja nawiązująca przy tym do sukcesu "Ulubionego kotka".

Może nie mogła się pochwalić równie dobrym szyldem:

Ceny, hmm...65 zł za kromkę chleba z serem?

Ale przystawki były REWELACYJNE!

Zamówiłem pięć "psepssekonsek", sądząc, że pięć znajdę na talerzu. Kierowałem się ceną i zdrowym rozsądkiem. Ale nie. Dostałem pięć talerzy. Każdy inaczej udekorowany, elegancki, niepowtarzalny.

Był napiwek...

Ulubiony kotek

Na Poniatowie otwarto z hukiem nową restaurację!!! Właścicielka, pani Hanna Zając, zapewnia miłą atmosferę i sprawną obsługę. Ceny, rzekłbym, konkurencyjne np. sałatka za 50 gr. Pełna profeska - wszystko zgodnie z zaleceniami Magdy Gessler. Spójrzcie choćby na ten szyld:

A menu po prostu powaliło mnie na kolana:

Do tego mają firmowe kubki:

I tylko te potrawy...

Ktoś reflektuje na "wybredne kociaczki"?

Alleluja!

Jak pewnie wicie w niektórych rodzinach obowiązuje taki zwyczaj, że do dzieci przychodzi zajączek i przynosi prezenty. U nas zwyczaj ten obowiązuje od zawsze, przyćmiewając nieco rzeczonym dzieciom całe misterium wielkanocne. Ale uznajemy, że warto. Dzieci szukają prezentów w ogrodzie - tam bowiem zajączek zostawia swoje upominki. Trochę było strachu tego roku, że go nasz piesek przegoni. Ale jak się okazało, zajączek pieska się nie wystraszył. Przeciwnie - prezenty zostawił w nieużywanej, psiej budzie.

Pół godziny po odnalezieniu koszyka, po pierwszych emocjach i radościach, napotkaliśmy na Hanię siedzącą na komputerze. Nie, nie. Nie grała w żadne gry...ona sprawdzała na Allegro ceny prezentów...

Przerażające.

Doktor House z Wałbrzycha

Podczas ostatniej choroby Marysia (a trzeba przy tym przyznać, że minionej zimy chorobom się nie dawała), uważnie obserwowała towarzyszące jej objawy.

- Masz gorączkę, córciu.

- Gorączka - stwierdza z mądrą miną - Najcieplejsze oczy i pupa.

Pupa to ja rozumiem. Ale jak zdiagnozowała te oczy?

Stasiu Gąska

- Stasiu Gąska - rzuca tata podczas obiadu.

- Co Stasiu Gąska? - zgodnie z oczekiwaniem podchwytuje temat Hania.

- Kto to jest Stasiu Gąska? - bardziej konkretnie zapytuje Edyta

Tata milczy.

- Co? Nie żyje? - próbuje rozszyfrować Hania.

- Nie żyje - potwierdza Jarek.

- Wiedziałam. Jak tata o kimś mówi, to znaczy, że on nie żyje.

Jakiś dziwny wniosek się wykluł przy okazji. Tata komentuje go jedynie uniesieniem brwi. Lewej.

- Kto to jest Stasiu Gąska? - mama wciąż konkretna do bólu.

- Stasiu Gąska?

- Tak. Stasiu Gąska.

- Błazen.

- Błazen? Stańczyk?

Ooo! Z kojarzenia szóstka.

- Mamo, a co to jest Stańczyk? - wchodzi w słowo Hania.

- To taki pan, który miał zabawiać króla, ale też był patriotą, więc martwił się o kraj.

- I kiedy umarł?

- Haniu, w XVI wieku - mama lekceważąco macha ręką

Hania robi lekko rozczarowaną minę.

- Tato! Dlaczego dopiero teraz o tym mówisz?

Tata nie wiedział co odpowiedzieć bądź zastanawiał o sekundę za długo i rozmowę zakończyła Edyta

- Haniu. Tata znów nasłuchał się Kaczmarskiego...

Ty wiesz, co my robimy tym misiem?

Maria uwielbia rysunki z dużą ilościa szczegółów. Takie historyjki...

Na tym konkretnym rysunku Jarka zaintrygowała postać Misia. Wychowany na komiksach skojarzył niebieskie coś narysowane przy twarzy z wizualizacj jakiegoś gwałtownego procesu. Jak się jednak okazuje, Miś z rysunku Marysi nie dostał fangi od żadnego innego misia. Nie wybuchł mu też pryszcz ani nic takiego.

- To kwiatek! - oświadczyła z politowaniem Maria.

Zachowując kamienną twarz, Tata podjął żałosną próbę zachowania resztek autorytetu:

- A ten napis na torbie co znaczy?
- Galeria. Ale się nie zmieściło...

Tylko proszę nie pytajcie, jaki szyfr przedstawiają te cyfry. Ja nie miałem odwagi pytać.

Jak zostać bogatym

Kąpiąc się u cioci, Marysia uważnie przygląda się ścianom.

- Mamo. Ale ciocia i wujek to są bogacze, prawda?

- O! A dlaczego tak uważasz? - pyta mama.

- Zobacz, mają maskę na ścianie... i te czasopisma koło toalety...

W następnym odcinku poradnik Marysi "Jak zostać sławnym".

Kwestia zasad

Mama obserwuje, wyjątkowo jakoś pochmurne tego dnia, dziecko:

- Maria, a coś ty taka smutna od rana?

Za pierwszym razem odpowiada jej cisza.

- Czemu się nie uśmiechasz?

Za drugim razem odpowiedź jest konkretna

- Bo nie wolno tak cały czas się uśmiechać.

Gramy w filmie

Ten film to może nic wielkiego - trochę wygłupów przed kamerką laptopa. Ale moi drodzy to nie był byle jaki laptop. A raczej nie byle kogo. Młodego, obiecującego reżysera. I teraz najlepsze - jak już ten ktoś będzie starym, sławnym reżyserem, to dopiszemy tu jego dane i na podpiętych do tego reklamach zbijemy fortunę...

Bo języków uczyć się trzeba!

W ostatnich dniach trafił do nas za pośrednictwem Allegro nowy futrzak Furby. Piszę nowy, bo jeden już u nas mieszka i siłą rzeczy zwany jest starym.

Furbiego upatrzyła sobie Marysia, dosyć sprawnie poruszająca się po swoim ulubionym serwisie aukcyjnym, i nowy jest jej własnością. Jak wiadomo, wszystkie Furby mówią w języku furbiowym oraz co nieco po angielsku. My furbiowego nigdy się nie nauczyliśmy, ale tych kilka zdań po angielskiemu mamy opanowane.

Po rozpakowaniu, nacieszeniu oczu czystym jeszcze futerkiem (stary Furby czystego już nie ma...), porównaniu urody (stary Furby ma obdarty z gumy, plastikowy dziubek) przyszedł czas na magiczny moment rozpoczęcia interakcji:

- Hay, Furby!

- Was?

- Co?

- Was?

- Hay, Furby?

- Was?

O kurka!! Niemiec!!!

Okazało się, że nie doczytaliśmy do końca opisu aukcji i trafiła do nas wersja germańska. Nasza znajomość języka Goethego bynajmniej nie od dzieł Goethego pochodzi. Tak bardziej to od Czterech Pancernych i Psa. A Furby niby taki Niemiec ale ni w ząb po ichniemu nie rozumie. Ani "Raus!", ani "Hände hoch!" czy "Hermenegilde komm". Dureń nie wie nawet co znaczy "Hitler kaput!". Tylko was i was. Chociaż nie. czasami zaśpiewa też jakąś skoczną piosneczkę. I beka. Ranu jak on beka. Prawdziwy überfurby. I nawet stary Furby nie chce się z nim komunikować.

Ostatecznie stanęło na tym, że będziemy się uczyć ferbiowego ze ściągniętej z netu instrukcji. Instrukcja jest jednak też po niemiecku i póki co kiepsko nam idzie. Marysia weźmie więc swojego pupila na zajęcia z niemieckiego, czym zyska sobie, jak sądzi, sympatię germanistki. A kto wie, może i jakieś tłumaczenie na kartce nam zdobędzie?

Mama nie jest z Matrixa

Marysia często nam coś tłumaczy. Jako osóbka inteligentna oczekuje, że rodzice będą chwytać w lot wszystkie jej niedopowiedzenia, skróty myślowe i uproszczenia. Czasami jest to trudne. Czasami nawet nas przerasta. Szczególnie, gdy akurat idziemy spać.

Po jednym z takich nieudanych wywodów, snutych w ciemnościach w okolicy godziny 23, zniecierpliwiona udziela reprymendy:

- Mamo. Jakaś ty powolna!
Hmm...

- Bo twoja powolna mama właśnie powoli zasypia.

Marii nie przegadasz

Pamiętacie historię o rosołach? Nie? Zalecam więc przed dalszą lekturą pacnięcie w linkę w celu odświeżenia pamięci. Koniecznie.

W Nowy Rok mama przygotowała dzieciom rosołek. Zaznaczyć należy przy tym, że dzieci w ostatnim czasie nieco straciły apetyt. Szczególnie Marysia. Rosołu nie powitały więc z entuzjazmem a i sama konsumpcja odbywała się przysłowiowym jednym zębem.

Rodzice dawno byli już po deserze gdy Marysia wciąż jeszcze modliła się nad swą pełną miską. W końcu zniecierpliwiona mama postanowiła dziecko nakarmić. Jak łatwo się domyślić szybko doprowadziło to eskalacji negatywnych emocji zakończonych prawdziwymi dantejskimi scenami. Podczas burzliwej wymiany zdań córka użyła w końcu ostatecznego argumentu:

- Bo ten rosół jest niedobry!!!

- Mój rosół niedobry?! Specjalnie dla ciebie go robiłam. Z ziołami miłości. A ty mi mówisz, że niedobry?

Z tymi ziołami to mama pojechała po bandzie i Marysia nieco straciła rezon.
- Bo Niani jest lepszy!

Jak wiecie tzw. rosół Niani to serwowana przez nią zupa, przygotowywana wcześniej przez rodzicielkę...

- Tak? A to ciekawe! Bo to mój rosół jest. Niania go tylko podgrzewa!

Chwila ciszy...
- Bo ona go lepiej podgrzewa!!!

Lewi ludzie

Na załączonym obrazku obserwują Państwo rzadki przykład postmodernizmu dziecięcego. Praca ta, w świecie sztuki znana jako "Wyliczanka", stała się ostatnio obiektem zainteresowania naukowców. Znani wałbrzyscy genetycy-amatorzy, małżeństwo Z., na jej podstawie udowodnili, że uwarunkowania grafologiczne są dziedziczne. Otóż obie ich córki - zarówno autorka "Wyliczanki" Marysia, jak i starsza od niej Hania, tak samo i zupełnie niezależnie od siebie - mając lat sześć odwracały cyfry. Badania wykazały niezbicie, że odbywa się to w sposób nieświadomy, spontaniczny i niewymuszony. Objawy mają przy tym charakter przemijający.

Historia pomija niestety, w jaki sposób rodzice obu dziewczyn pisali cyfry, będąc w ich wieku. Należy jednak domniemywać, że nie pisali ich wcale z powodu braku takiej umiejętności.

Dziś tylko zagadka

Dziś zamiast krótkiej historyjki będzie krótka zagadka. Zagadka pochodzi od Hani i z początku zagadką nie była, ale na zagadkę jak najbardziej się nadaje. A więc, żeby nie przedłużać, co to takiego: Orle Ola?

Uczestników konkursu prosimy o odpowiedzi w komentarzach. Pierwsza prawidłowa wygrywa. Zwycięzca, w ramach hojnej nagrody, może nam przesłać swoje foto. Umieścimy je na blogu na wiecznej rzeczy pamiątkę.

Powtarzam pytanie - co to takiego Orle Ola?

Maria z playbacku

Maria zwołała nas na kanapę, by zaprezentować swoje ostatnie dokonania wokalne. I puściła toto. Odkrycie istnienia playbacku mocno nam zaimponowało bo uwierzcie, sześciolatek nie ma jeszcze pojęcia, że połowa koncertów leci z taśmy. No chyba że Marysia doszła do tego po uważnej lekturze sylwestrowych dokonań naszych rodzimych gwiazd...

Lekcja logiki stosowanej

Marysia ogląda sobie plan lekcji, dokument należący co prawda do złej siostry, ale jakże ciekawy. Zna również jego przeznaczenie - rozkład lekcji na cały tydzień. Coś jej się jednak w tym nie zgadza.

- Mamo? A ile jest dni?
- Siedem! - wchodzi mamie w słowo Hania.

- Nieprawda!!! - Marysia wykrzykuje triumfująco, przyłapując siostrę na oczywistym kłamstwie.

- Prawda. Poniedziałek, wtorek, środa, czwartek, piątek, sobota, niedziela... - drugoklasiści uczą się tej litanii na pamięć.

- Wcale nie!
Marysia wie swoje.

- Niedziela to nie jest cyfra! Powinien być piątek, szóstek i siódemek. A nie ma!

Jakiż ten świat jest pozbawiony logiki.

Wigilia 2010

Marysia wierzy we wszystko. W Świętego Mikołaja, w renifery, w skrzaty, w czary-mary i we wróżki. Wierzy w wielkanocnego Zajączka, w to, że jej zabawki rozrabiają w nocy, w elfy wierzy i w to, że w dywanie żyją małe stwory. Wierzy, że w bajkach pokazują prawdziwe życie. Wierzy nawet, że jej tata jest najmądrzejszy na świecie.

W jedno Marysia wierzyć nie chce. Że zwierzęta potrafią mówić w wigilijną noc. Nie wierzy i już. I nie ma takiego argumentu, który by ją przekonał:

- Taa, mówią? Przecież to niemożliwe!

Cóż, nie będziemy się kopać z koniem. Za parę godzin sama się przekona.

Wesołych świąt!

Schneewittchen

Z taką pewną nieśmiałością w ostatni weekend zapuściliśmy naszym dzieciom filmik z bajką o Królewnie Śnieżce. Ten Disneya sprzed siedemdziesięciu lat. Mieliśmy spore obawy, czy wychowane na różnych Sponge Bobach, Hannah Montanach i Sabrinach - Nastoletnich Czarodziejkach dziewczyny w ogóle zechcą toto oglądać.

Film widziany oczami dorosłego mocno się zestarzał - od wyglądu pięknej Śnieżki, która dziś tytułu miss by raczej nie zdobyła, aż do techniki rysunku i sposobu narracji. Ale to dorośli. Dzieci o dziwo siedziały jak urzeczone. Hania nawet musiała walczyć z fizjologią, żeby nie opuścić żadnej sceny. Przyznam, że chyba stary już jestem i dziecięcej duszy nie pojmuję, skoro tak mnie to zaskoczyło.

PS. Zła macocha też nieco blednie przy dzisiejszych czarnych charakterach.

Chore dzieci smutne są

Mocno podziębiona Marysia tak żali się tacie:

- Chora jestem...
- To nie fair, że jesteś chora prawda?

- Nooo...Nie fair. I do tego mam pięć chorób.

- Jak to? Aż pięć?

- No tak. Jeden - rozwolnienie. Dwa - gorączka. Trzy - rzyganko. Cztery - kaszlanie. I pięć - lokomotacja!

Votum separatum

Dziewczyny lubią czasami sobie popaplać. Tak wiecie - o wszystkim i o niczym. Podczas jednej takiej wesołej pogawędki na tematy niezobowiązujące, pada nagle ze strony Hani:

- I co mamo? Twoje dziewczynki nie są już takie małe...

Tata protestuje!

Armie świata: Armia Gogosów

Inne z tej serii:

Armia Terakubkowa (rozbite oddziały)
Armia Terakubkowa (w okrążeniu)

Armia Terakubkowa

Dywizja Generała Maczka

Lekcja przyrody

Lekcja numer 378.
Temat: Ssaki.
Prowadzi pani Maria.
Uczniowie: mama i tata.

Pani: Co to jest za zwierzę: wspina się po drzewach i robi hu hu?
Uczniowie: ...???
Pani: Małpa!
Uczniowie: Aha.
Pani: Co to jest za zwierzę: ma kropki i właściciel lubi go najbardziej?
Uczniowie: ...???
Pani: Pies!! Szczególnie dalmatyńczyk!

Nienienajpiękniejsza

W przerwie oglądanego u nas programu "Mam talent" telewizja TVN namiętnie reklamuje swoje inne programy. Wśród nich komik Szymon Majewski proponuje plebiscyt "Nienajpiękniejsi". Marysia zwraca na to uwagę:

- Nienajpiękniejsi??
- Tak.
- To ja nie mam szans...

Uwaga moi drodzy - pozwólcie, że zacytuję Marysię - "Nadkracza Marysia!!"

Savoir Vivre

Marysia: Hanka, jak ty brzydko jesz!!!

Hania: Przecież nie jestem w trzygwiazdkowym* hotelu!

---

* Trzy gwiazdki. Szczyt luksusu w ocenie ośmiolatki ze średniej wielkości miasteczka :-(

Stare hity nie rdzewieją

W zaciszu domowych pieleszy powstają nowe wersje starych hitów. Wśród twórczej pasji dochodzi też i do sporów i argumenty padają też nie zawsze merytoryczne. Która wersja bardziej Wam odpowiada?

Zajączek

I kto powiedział, że dzieci nie potrafią poświęcać się dla swoich rodziców?

Temperatura spada

Zmieniamy pościel. Marysia niby pomaga, ale głównie skacze po łóżku. Nagle jedna z nowych poszewek wpada jej w oko.

- O! Mamo! A ta może być moja?

Nie może. Mama ma inne plany i odmawia. Marysia nie lubi, jak się jej odmawia. Zawiedziona oświadcza ze złością:

- Tak? To będziesz dzisiaj sama spała! - w sensie, że bez Marysi. 

Jednak groźba nie przynosi spodziewanego efektu. Postanawia więc uświadomić mamie, co to znaczy, bo ta najwyraźniej nie łapie:

- I nie będziesz miała się do kogo przytulić!!

Bez efektu. Domyśla się, że to znowu o siostrę chodzi, o tę starszą, która wszystkie plany jej zawsze psuje. Ale nie tym razem, o nie:

- Tylko do Hanki ZIMNE CIAŁO!!!

Po tych słowach mama zdecydowała, że zmienia Hani kołdrę na grubszą.

Przyjaciółeczki

Maria swoją przyjaźń z pieskiem zaczynała nieciekawie - od obrzydzenia.

- Mamo ja jej nie dotknę, bo ona ma tam cycki! - mowa była o psim podbrzuszu.

Potem jednak lody zostały przełamane i obecnie pies jest dotykany wszędzie, nawet pod ogonem, noszony (z trudem, bo urósł) i miziany.

Pies to jednak najbardziej rodzinne zwierzę na świecie.

Ofiary propagandy

- Tato? A to prawda, że najwięcej rzeczy mam po tobie?

Zaraz, jak to po mnie? Marysia ciuchy nosi raczej po siostrze. Czasami pożyczam dzieciom smycz na komórkę i tyle. 

- Nie rozumiem

- No wiesz, że na przykład oboje jesteśmy UFO...

Ach, więc to chodzi tylko o indoktrynację, prowadzoną przed drugą połowę rodziny. Marysi nawet spodobał się ten pomysł, ze jest ufokiem i lubi tak o sobie opowiadać. Ten drugi, bliźniaczy ufok, już mniej.

Fotoamator

Hania ogląda zdjęcia na komórce mamy. Zdjęcia w większości zrobione zostały jakiś czas temu przez Marysię podczas długiej, fotograficznej sesji. Hania nie szczędzi krytyk. Marysia znosi to spokojnie, nie reagując na zaczepki. Do czasu.

- A to? Co to ma niby być?! Co to jest?

- Co? Pokaż!

Hania podsuwa jej pod nos ekranik.

- No jak to co? U cioci. Stół albo schody!

Droga ciociu, coś jest u Ciebie najwyraźniej nie w porządku. Albo ze schodami albo ze stołem...

Wałbrzyski ranking rosołków

Hania przyznaje gwiazdki:

- Najlepszy rosół jest u babci i dziadka, potem Niani, potem cioci Beaty a potem mamy.

- No dzięki - to mama.

Szczęśliwie Hania nie wie, że rosołek Niani to tylko odgrzewana zupa przygotowywana wcześniej przez mamę. Tak więc miejsce na podium zostaje w rękach Edyty.

Znawca natury ludzkiej

Wiecie jak to jest. Dzieciom trzeba odmawiać. Odmawiać często, odmawiać konsekwentnie i odmawiać ostatecznie. Nawet jak czasem serce krwawi. Ale wiecie też - czasami łatwiej je zwodzić. W zwodzeniu dzieci przoduje zaś mama.

Wszystko ma jednak swój kres.

- Mamo! A ty jak mówisz "zobaczymy" to znaczy, że "nie"!

- Patrzcie ją. Ma osiem lat i myśli już, że mnie zna!

- Mamo! Ja miałam jeden dzień to już cię znałam...

Łatwe

- Tata - zaczyna pytanie Marysia - Wiesz przed jakim dniem powstała era?
- Nie...
- Przed naszą erą! Łatwe.

Łatwe? Łatwe.

Nonkonformistka

Marysia nie poddaje się presji tłumu. Przeciwnie. Im dziwniejsze towarzystwo, tym trudniej się z nim utożsamiać...

3 x TAK

W Polsce wybory dopiero 20 czerwca. A u nas już po.

Hania kandydowała tego roku na przewodniczącą swojej szkoły. Jak na pierwszaka dość odważnie, dlatego też w miarę możliwości wspieraliśmy ją w kampanii. Z drugiej strony z obawą czekaliśmy na wyniki, bo a nuż wygra...

Na finiszu wyborów wszyscy kandydaci - a było ich sześciu czy siedmiu, musieli przedstawić swój program. Na apelu. Przed całym forum szkoły. Hania już wcześniej miała co prawda jasno sprecyzowany przekaz, którego kwintesencją był jej plakat wyborczy z hasłem: "Chciałabym, żeby nie było mundurków". Krótkie. Konkretne. Chwytliwe. Ale to nie to samo co występ przed wszystkimi klasami.

No i okazało się, że Hania to prawdziwy polityczny zwierz - improwizując ogłosiła:

- Chciałabym, żeby w szkole nie było mundurków, żeby było bezpieczniej i w ogóle lepiej...

Pytania mamy dwa:
1. Jak to w ogóle możliwe, że nie wygrała oraz
2. Jaką minę miało pedagogiczne grono słysząc takie deklaracje?

Procesja dookoła tapczanu

Jak wiadomo w święto Bożego Ciała oraz przez cały tydzień po nim małe dziewczynki biorą udział w procesjach, sypiąc kwiatki pod nogi Jezuskowi. Jest to wśród nich bardzo prestiżowe i popularne zajęcie. Tako i w naszej rodzinie sypanie kwiatków cieszy się zasłużoną popularnością.

Jednak tego roku Hania, podczas trwającej właśnie oktawy, choruje. Pani doktor, która już najwyraźniej wyrosła i zapomniała, co znaczy procesja, kategorycznie zabroniła wypuszczać dziecko z domu, o zimnym kościele nie wspominając.

Wracamy z wizyty w przychodni:
- Mamoooo, ale ja pójdę sypać kwiatki
- Haniu...
- Mamo, ale dlaczego?!!
- A słyszałaś co mówiła pani doktor?
- No BŁAGAM CIĘ!!
- Haniu nie!
- Ale mamoooooo...
- Nie!

Smutna mina. Smutne oczy. Smutny ton głosu:

- No dobra...ale w takim razie zrobię sobie w domu sypanie!

To tata chętnie poniesie krucyfiks.

Ostatnie kuszenie Marysi

- Tato! Ale ja nie powiem tego słowa na "Ku" - Marysia rozpoczyna rozmowę zawsze tak, jakby ją właśnie kończyła.

- A dlaczego miałabyś je mówić? - pyta tata

- Bo mnie tato diabeł kusi!

- O! - tata jak zwykle ripostuje błyskotliwie

- Ale nie martw się tato. Już go strąciłam z ramienia!

To byłaby może i puenta, gdyby po chwili Marysia nie otworzyła szeroko oczu i nie zapytała z lekką paniką:

- Tato! A po której stronie siedzi diabeł a po której anioł??

- Eeee...

- Bo co jak się pomyliłam!!??

Perkele!! Co będzie jak się pomyliła!!

Reżyserka

Proszę zwrócić szczególnie uwagę, jak twórcze dziecko sprawdziło najpierw, czy tata patrzy, a dopiero potem przystąpiło do dzieła. Dopóki nie znalazłem tego nagrania, przegrywając dane z karty pamięci, zachodziłem w głowę, kto tak zapaskudził szkiełko...

Klasa średnia

Zawsze wydawało nam się, że ważne jest, żeby dzieci nasze nie zostały materialistami. Przy wielu okazjach podkreślamy im, że lepiej być niż mieć. Nie jest to łatwe. Dzieci bowiem w swej naturze dziecięcej zakodowane mają prawo posiadania - zabawek na wyłączność, mamy na wyłączność... w okresie szkolnym dochodzą zaś kwestie porównań z innymi dziećmi.

Podczas jednej z takich rozmów Hania, znająca przecież nasze poglądy, oświadcza:

- A ty wiesz, mamo, jak inne dzieci się chwalą pieniędzmi!! My mamy trochę średnio pieniędzy i się nie chwalę!

Trochę średnio pieniędzy to bardzo dobre określenie dla pracowników budżetówki.

Strach

Moim skromnym zdaniem Marysia jest w tym rysunku po prostu genialna.

Powsinoga

Jadąc z Hanią na wtorkowe zajęcia Kung-Fu pozwalamy jej siedzieć z przodu. Jeździć z przodu to przywilej. Z przodu wszystko lepiej widać. W tym i drogowe znaki.

W okolicy Białego Kamienia widać drogowskaz na Jelenią Górę. Strzałka pokazuje w lewo.

- Tato... a do Jeleniej Góry to na lewo, nie?

- Na lewo.

- A długo się jedzie do Jeleniej Góry?

- Godzinkę.

- No to ja bym tam chciała dzisiaj pojechać.

- O! A po co?
- Na przykład na pizzę...
- Wiesz, może innym razem.

Wracając mijamy z kolei drogowskaz na Wrocław.

- O! Tato. A na Wrocław to w prawo, prawda?

- Tak.

- No to ja bym chciała dzisiaj pojechać do Wrocławia.

- Hę?
- Na przykład do kina...

Dobrze, że drogowskaz na Legnicę umknął jej uwadze.