Sposób czyli słowo się rzekło

Mkniemy do kościoła całą rodzinką, kombinując przy tym jaki chwyt socjotechniczny zastosować tym razem, żeby znów nie musieć wyprowadzać Hani przed końcem mszy za niegrzeczność. A uwierzcie, że wiele sposobów już wypróbowaliśmy - z mizernym skutkiem.

Hania z tyłu beztrosko bawi się komórką Jarka, zapuszczając nam różne melodyjki. Zabawa pochłania ją do tego stopnia, że nie widzi co się wokół dzieje i zaskoczona, że już dojechaliśmy, nie bardzo chce się rozstać z nową zabawką. Pomysł nasówa się sam.

- Jak będziesz grzeczna, to po kościele dostaniesz komórkę z powrotem.

I to, jak się okazuje, jest strzał w dziesiątkę. Przez całą mszę Hania jest idealnym dzieckiem - uspokaja Marysię, która tym razem o dziwo zdrowo dokazuje, klęka i wstaje razem z nami, śpiewa nawet. Jesteśmy w szoku! Powinszować rodzicom skuteczności...

Dziesięć sekund po wyjściu z kościoła Hania pyta:
- Mamo, grzeczna byłam?
- Tak, córeczko. Bardzo nam...
- No to teraz komóreczkę!!

Księżniczka na tronie - ballady cz. II

Zwrócono mi uwagę, że poprzednia opowieść kończy się w środku wydarzeń. Był jeszcze ciąg dalszy, dla Edyty nawet ważniejszy od tego, co dotąd opisano.

Otóż po zakończeniu wiadomych czynności, Hania przystąpiła do demontażu tronu. Jak zwykle jednak chęci wyprzedziły możliwości i parę kropli wychlapało się na świeżo uprany ręcznik.

- Hanka! To jest świeżo wyprany ręcznik!! - wrzasnęła mama.

- To co, mamusiu?
- Jak to co?! Będę musiała go teraz jeszcze raz prać!
- Co z tego, mamusiu?
- Jak to co?! Wiesz ile jest z tym roboty?!
- Ciach i już.
- Ciach i już? Ty myślisz, że to takie proste?!
- Aha. - Hania z całym przekonaniem i niewinnością kiwnęła głową. Mamie zaś opadły ręce.

Bo w życiu trzeba się umieć ustawić. Ciach i już.

Rocznica

Dzisiaj mija rok od założenia tego bloga. Pora się podsumować.

Kiedy we wrześniu 2005r. rejestrowałem się na Googlach jako blogujący, wydawało mi się, że mamgotowy pomysł, taki przemyślany i dokończony. Jednak blog mój miał inne zdanie. Szybko zaczął żyć własnym życiem, potem prawie umarł, potem zaś wszedł w wiek dojrzały i od tamtej pory wygląda i brzmi tak jak dziś - krótkie notki, zawsze opatrzone zdjęciem. Czasami śmieszne, czasami nie.

Oceniacze się podzielili - jedni uznali, że to ekshibicjonizm drudzy, że fajna rzecz. Ja nie mam tak komfortowej sytuacji. Autorowi trudno obiektywnie ocenić, czy to co robi nie jest po prostu kiepskie. W końcu najpierw to miało być tylko miejsce dla zdjęć - posty miały być pisane pod zdjęcia. Potem jednak część "literacka" wzięła górę. Miało być pisanie dla dzieciaków, żeby za lat trzydzieści mogły lepiej poznać nas i siebie z tego okresu. A jednocześnie wstawiłem narzędzie zapisujące skąd, kto i ile razy mi tu zaglądał.

Statystycznie nie jest rewelacyjnie - 42 notki. To niewiele patrząc na to, co się wyprawia na popularnych blogach. Ale patrząc obiektywnie - 42 razy siadłem do komputera i zapisałem jakieś głębsze czy płytsze myśli, weselsze czy smutniejsze spostrzeżenia.

Do sukcesów zaliczam niepozwolenie sobie na ucieczkę w historie o dzieciach. To by była zbytnia łatwizna, tyle sytuacji aranżują. Tylko opisywać. Cele na najbliższy rok? Utrzymać charakter i nie stracić wiary, że ten blog w ogóle ma jakiś charakter. I nie odpuszczać sobie ;-)

Księżniczka na tronie - ballada

Bardzo zaaferowana Hania wbiega do pokoju, rozściela na dywanie swoją kołderkę. Ma z tym drobne problemy, więc zaintrygowany tata pomaga wyrównać jej brzegi. Zaaferowana mama próbuje zadać pytanie, ale Hani już nie ma.

Po chwili przybiega ze świeżo upranym ręcznikiem w ulubionym, różowym kolorze. Ręcznik wyszarpnęła z kupy świeżego prania, czekającego na sortowanie i prasowanie. Kupa się wywaliła, ale Hani już tam nie ma. Hania rozściela ręcznik na dywanie i na wcześniej rozścielonej kołderce.

Nasza ciekawość sięga zenitu, gdy bez słowa znika, jak się domyślamy w poszukiwaniu następnego elementu układanki. Co to też będzie? Husteczka? Poduszka? Ziarnko grochu?

Po chwili Hania wraca...z nocnikiem. Nocnik ten stawia na samym środeczku przygotowanego podłoża, po czym na tak skonstruowanym tronie siada. I robi siku.

Jak to z prozaicznej, fizjologicznej czynności można uczynić święto. Uczcie się dorośli. Uczcie się.

Pamiętny dzień 11 września

Nasz ulubiony rodzinny blogowicz, bloger czy może blagier, Wawrzyniec Prusky, jest osobą popularną. Miliony odsłon, fan kluby, nagrody a teraz jeszcze programy telewizyjne. Chyba można powiedzieć, że świat Wawrzyńca, jego MŻonki, Dziedzica i Potomki wciągnął nas, podobnie jak wielu innych. Może to przez jego podobieństwo do naszego a może dzięki urokowi osobistemu WP, płynącemu z tekstów. To zresztą nieistotne.

Regularna lektura jego historii pozwoliła nam dobrze poznać, kto zacz. Opowieści swe snuje radośnie, śmiało i kunsztownie, doprawiając kolorów szarej rzeczywistości. Stara się przy tym zachować to minimum prywatności - co przy popularności którą zdobył nie jest oczywiście takie proste. O WP w realu wiedzieliśmy więc wszystko, co ważne: gdzie mieszka, jakie są prawdziwe imiona jego domowników. Wiedzieliśmy jak wygląda i jaki ma głos. Tak się nam przynajmniej zdawało do momentu obejrzenia go w talk show pani Drzyzgi.

Na show ten czekaliśmy niecierpliwie od czasu, kiedy na blogu podał do wiadomości newsa o programie. Tak więc siedzimy dzisiaj, przegoniwszy dzieciaki od telewizora, i czekamy. Najpierw smutne panie, potem skype-most z USA, potem psycholog potem Drzyzga zaprasza Pawła. A tu wchodzi Wawrzyniec.

O rzesz ty orzeszku! Tak nas oszukać! No co jak co, ale to że Wawrzyniec to Wawrzyniec było dla nas pewnikiem. Ostoją wśród Wawrzyńcowych fantazji. A teraz cały świat jego bloga nam się zawalił - jak teraz uwierzyć w cokolwiek, co napisze?! To już będzie zupełnie inny blog...może się jeszcze okaże, że Prusky to też nie jest prawdziwe nazwisko? Jakże inaczej brzmi teraz jego motto: "TO JEST BLOG O LOSACH WAWRZYŃCA, PISANY PRZEZ WAWRZYŃCA. WAWRZYNIEC PISZE O SOBIE W TRZECIEJ OSOBIE, BO TAK MU SIĘ ZACZĘŁO I JUŻ ZOSTAŁO". Parafrazując słowa naszego przyjaciela, który po nocy spędzonej w jednym namiocie z kumplem, znanym dotąd tylko z ksywki, zakrzyknął: "Paweł!? Ty jesteś Paweł!? Dlaczego wcześniej mi nie powiedziałeś!!!".

Co jest w tym 11 września, że wszelkie psychole świata tego wybierają ten dzień? 11 września żeśmy się z małżonką pohajtali. 11 września Osama wysłał swoich bandziorów na rzeź i teraz 11 września Paweł ujawnił straszliwą prawdę o sobie.

Strach pomyśleć, co jeszcze w przyszłości czeka nas tego dnia.

Moja krew!

Jedziemy samochodem. Ulica jest wąska, kręta i dziurawa. A przed nami traktor. Tak więc właściwie nie jedziemy a wleczemy się okropnie.

Tata bębni nerwowo palcami po kierownicy. Za nami sznureczek samochodów w których też bębnią. Co bardziej nerwowi wyskakują co rusz na lewą stronę, żeby nie wiem, postraszyć? Bo zobaczyć i tak nic na tych zakrętach nie zobaczą.

Na to odzywa się Hania:
- Tato. Ten traktor chyba sobie myśli, że jest lepszy od nas!

Zuch córeczka!! Moja krew! No moja krew!

Aksjomat o realizacji marzeń

Kto z Was spełnił już swoje marzenie? Nawet takie proste: o wejściu na Rysy, o wakacjach w egzotycznym miejscu, o przeczytaniu dawno odłożonej lektury? Jakie są Wasze plany w tym temacie?

Nasz sąsiad miał marzenie. Marzenie z kategorii tych małych, aczkolwiek niewygodnych i dlatego wiecznie odkładanych. Sąsiad chciał mieć konia.

Pewnego razu, idąc na wiosenny spacer, albo też ze spaceru wracając, na polanie spostrzegliśmy konia. Pasł sie beztrosko, jak to koń, pomachując radośnie ogonem. Był to koń sąsiada.

Ulica była poruszona. "Patrz pan, zawsze chciał mieć konia. I ma!" - mówili jedni. "Sfiksował stary, po co mu koń!?" myśleli inni. Trochę było w tym ironii ale to chyba z zazdrości. Że miał odwagę.

Zaniedługo do konia dołączył drugi. Regularnie pojawiał się rolnik z sianem na traktorze. Wieczorem niosło się po dzielnicy radosne rżenie. Minęło lato a po ulicy poszła fama, że jeden konik jest źrebny. Czyli że będą konie trzy. A potem sąsiad zmarł.

Nie odkładajcie swoich marzeń na potem, bo możecie ich już nigdy nie zrealizować. Szczególnie tych najprostszych.

Pełno tu cudów

Drobny zabieg wycięcia skóry na głowie stał się dla nas pretekstem do rozmyślań. A to nad marnością ludzkiego żywota, a to nad charakterem rodzinnych relacji, a to nad kondycją prywatnej służby zdrowia. Konkluzje tych rozmyślań nie wniosły wiele do myśli filozoficznej świata, ale pozwoliły oderwać się od pociętej skalpelem rzeczywistości. Dzieci tak dobrze nie mają, żeby sobie w taiej sytuacji pofilozofować.

Hania, wśród wielu zalet, ma tę wadę, że kiepsko rysuje. Jakoś tej zdolności to tak bardziej nabyła po tatusiu - rysunki jej jeden w drugiego bochomazy. Czysta abstrakcja.

Drobny zabieg cięcia skóry stał się kataliztorem naszego małego, rodzinnego cudu. Gdy po naszym powrocie od chirurga Hania spojrzała na wielki, biały opatrunek, zakrywający pół głowy mamy, zamiast filozofować, tak jak stała tak pobiegła do pokoju. Tam siadła do tablicy i wymalowała kredą, bez żadnej pomocy a tylko z potrzeby ducha, piękny rysunek kobiety z ała na głowie.

Normalnie szczeny nam opdały. Nie zdążyliśmy się dobrze rozebrać, gdy ze smutną miną pokazała nam swoje dzieło. Cud, normalnie cud.

Stopień najnajwyższy

Rozmowy z Hanią zaczynają być coraz ciekawsze i bardziej dynamiczne. Mając skończone cztery lata słownictwo ma bowiem bogatsze od jakichś 70% dorosłych przedstawicieli naszego, wychowywanego w trzeźwości, narodu. I słownictwa tego potrafi używać w sposób nader twórczy. Chyba nawet sam profesor Miodek byłby ukontentowany, słysząc niektóre wypowiedzi.

- Tato, ten lód jest twardy jak skała. Jak lodowata góra!
- Jak Arctos*.
- Tato! Jak pałac Arctosa!

* Arctos - taki bałwan-zbój z ulubionej bajki.

Syndrom babci

- Mamo! Kiedy ty w końcu wrócisz do pracy? - pyta Hania pod koniec wakacji.

Mama, pracownik oświaty, wakacje ma długie, dwumiesięczne. I nie żeby dziecku matka rodzona obrzydła, ale mama to nie to samo co niania. Chyba każdy to rozumie.

Bo z nianią to mamy taki syndrom babci - niania jest do wyłącznej dyspozycji dzieci, na wiele im pozwala, broń boże nie doprowadza do płaczu. A mama!? Krzyczy, wychowuje, zabrania i ciągle zajęta jakimś praniem, sprzątaniem, gotowaniem. Niania jest niezastąpiona!

Wrzesień za pasem. Przyjdzie znów przywyknąć do codziennych, rodzierających serce scen pożegnań niani z dziećmi po naszym powrocie z pracy. Wrócą płacze, szlochy, zapieranie się w drzwiach, rozpaczliwe chwytanie za ręce i nogi. Wrócą poranne teksty typu: "No idź już mamo, idź".

Dlatego drodzy rodzice pamiętajcie. Dobra niania to skarb. Ale z za dobrą też jest kłopot.

Alfabet

Hania ma kuzynkę. Taką starszą. O rok z kawałkiem. Kuzynka ta wyprzedza ją w wielu osiągnięciach, czego Hania nie potrafi łatwo przełknąć.

Przy zabawie w malowanie dochodzi na tym tle do następującej wymiany poglądów:

- Co rysujesz? - pyta kuzyneczka.
- Mamę.
- Mama jest na literę M. - oświadcza z wyższością
- Ja rysuję na literę B!
Kuzynka spogląda na nas porozumiewawczo
- Ale mama jest na literę M.
- Ale ja rysuję na literę B.
- Ale mama jest na M.
- Ja rysuję po swojemu!

W tym czasie Marysia, która jest ponad takie spory, korzystając z odwróconej uwagi towarzystwa, wymalowuje śliczne esy floresy...cioci na tapecie.

Nie wiadomo na jaką literę.

Telemarketing

Dzwoni telefon.
Jest to sygnał dla całej rodzinki.
Biegnie mama - żeby podjąć słuchawkę z wysokiej półki, do której nie może dosięgnąć Hania.
Biegnie Hania - bo to ona odbiera w tym domu rozmowy.
Nawet Marysia biegnie - powtarzając swoje "Alu! Alu!", bo wie już, że na dźwięk dzwonka trzeba biec tak jak cała reszta.

Mama bez słowa przekazuje słuchawkę Hani.
- Tak, słucham!
Z telefonu dochodzi damski głos. Nie można zrozumieć słów, ale po minie Hani widać, że rozmowa nie toczy się w standardowy sposób. Oczy dziecka robią się większe i większe. W końcu oddaje słuchawkę.

- Mamo...
Mama przejmuje inicjatywę.
- Halo!?

- Dzień dobry. Nazywam się taka to a taka i reprezentuję taką to a taką firmę. Mam przyjemność zaprosić państwa na spotkanie i prezentację pościeli produkowanej przez naszą firmę...
- A nie, dziękuję - to standardowe zakończenie tego typu konwersacji. Hania jednak, widząc, co się święci, stara się jeszcze interweniować:

- Mamo! Ale ja chcę tą pościel!!

O potęgo reklamy!

Co głuchy słyszy?

Tata wrócił do pracy. Pierwszego dnia, po powrocie, siada rodzina do obiadu. Rodzice omawiają pierwszy, parszywy dzień pańszczyzny. Dzieci nie bardzo słuchają, zajęte swoimi sprawami - rozlewaniem zupy, dziobaniem ziemniaków itp.

- I ja ci tam, mężu? Tęskno było bez nas?
Na te słowa Hania przerywa zajęcia i uważnie przygląda się tacie. Potem spogląda na mamę. Potem znów na tatę.
- Mamo! Z nosem! Nie bez nosa. Tato ma nosa!
Czego głuchy nie usłyszy...

Letnie przyspieszenie

Jako że urlop Jarka dobiega smutnego końca, czas najwyższy na krótkie podsumowanie.

W ciągu trzech tygodni intensywnych zajęć z obojgiem rodziców, Marysia posiadła następujące umiejętności:

• nie śpi już w dzień,
• naśladuje Hanię we wszystkim,
• siku robi do nocnika (prawie zawsze...),
• mówi na Hanię "Aja" zamiast dotychczasowego chrząknięcia,
• nie cycka mamy cycka,
• schodzi po schodach z piętra (czego, notabene, ojciec jej przez lat siedem nauczyć się próbuje bez większych efektów), i nie ma, żeby ktoś jej pomagał, bo wtedy awantura jest.

Czy to tylko taki zbieg okoliczności? No chyba nie. U Hani bowiem również osobowość bujnie rozkwita - może niekoniecznie w kierunku upatrzonym przez rodziców - ale zawsze to coś. Widać, że obserwuje, słucha i chłonie. Czasami nie wiadomo kogo. Tekstów typu: "wsadź sobie kupę do głowy, mamo" z pewnością bowiem nie nauczyła się od rodziców.

Najciekawiej robi się jednak, gdy obie dziewczyny, a zdarza się to coraz częściej, zaczynają działać wspólnie. Zabawy, wygłupy, sajgon w pokoju. Oczywiście tak, ale nie tylko. To już czasami robi się koalicja! Gdy po jakimś szczególnie uroczym tekście lub działaniu Hania udaje się w miejce odosobnienia, płącząc i zaklinając się, że to się więcej nie powtórzy, Maria płacze w jej obronie. Gdy na placu zabaw czy w kościele jakieś dziecko za bardzo się z Marysią zaprzyjaźnia, Hania wkracza do akcji.

Na tym tle przedstawię krótką scenkę:
Mama próbuje uspać obie dziewczyny (jak wspomniałem, Marysia nie śpi już w dzień, więc wieczorem zasypia razem z Hanią, po dobranocce). Marycia, gwiazda wieczorna, od 60 minut skutecznie torpeduje wszelkie sposoby mamy na zasypianie, i podnadto rozśmiesza Hanię, nie pozwalając również jej zasnąć. Otrzymuje więc takiego symbolicznego klapsa "na wyjście z transu". Na to wkracza półśpiąca Hania:
- Mamo! Po pierwsze nie bij jej!
Chwila przerwy.
- Po pierwsze, nie krzycz na nią!
Kolejna teatralna pauza.
- I mamo! Po pierwsze...
I tu się obrońcy kończy elokwencja. 10 minut później śpią obie. Siostrzyczki.

Thriller

No więc to było tak:

Tata zajęty był jakąś ważną czynnością przy komputerze - najpewniej wymyślaniem tematu nowego posta na blogu. Mama zajęta była czym niezwykle pilnym w kuchni - z pewnością robiła coś, by nie dopuścić do głodowej śmierci taty i całej rodziny. Marysia zajęta była spaniem. Hania się nudziła. Poprosiła więc tatę:

- Tato! Daj mi nożyczki do wycinania.
- Proszę córeczko - rzekł zajęty tata.

Potem długo w spokoju mogliśmy zajmować się swoimi ważnymi sprawami. Zajmowaliśmy się, zajmowaliśmy i zajmowaliśmy. To zajmowanie przerwał naprawdę straszny krzyk Edyty:

- Aaaaaaaaaa!!!

Było w tym krzyku coś takiego...niósł taką treść, że tata w mgnieniu oka, intuicyjnie pojął, co się stało.

Wybiegł z pomieszczenia zwanego przez nas pokoikiem i zobaczył Hanię bez warkocza.

Zrobiło mu się słabo. Naprawdę słabo, jak na filmie - wata w nogach, serce stoi i ręce opadają. Hania tymczaem podziwia się w lustrze:

- Ładnie wyglądam - ni to pyta ni stwierdza.

Jeden ruch głową i schowany za karkiem warkocz wraca na swoje miejsce. Uffff. Dziecko wyharatało tylko sobie grzywkę. Co za ulga! Choć nie dla mamy, której łzy stają w oczach i zamyka się w łazience. Tata, w szoku, ale i ogarnięty nagłą ulgą, szczerzy zęby:

- Haniu! Co ci przyszło do głowy?

- Bo nie chciałam, żeby mi wchodziły do oczu - Hania mówi to tonem słodziutkim i bez większego zastanowienia. Znać, że odpowiedź przygotowała sobie już wcześniej.

EPILOG

Wieczorem, przy rozczesywaniu warkoczy wychodzi na jaw, że ten warkocz nie został obcięty nie dlatego, że mała nie próbowała. Zabrakło jej tylko krzepy. Dowodem zaś jest garść złotych kłaków w dłoni załamanej mamy.

Całus na dobranoc

Pół roku temu tata przeżył małe załamanie. Usłyszał wówczas, po raz pierwszy w życiu, straszliwą klątwę: "Już nigdy się do taty nie odezwę, za to, że mi rozkazuje!!". Zdaniem tym zakończył się jeden z tysięcy małych sporów, jakie rodzice toczą w ciągu dnia ze swym dzieckiem. Starcia te potocznie zwane są wychowywaniem.

Trudnej sztuki wychowywania nikt nikogo nie uczy tak jak języków, chemii czy wuefu. Ludzkość zdaje się w tym względzie na swe zanikające instynkta (trzeba jednak przyznać rację, że jakoś się to od wielu wieków udaje). Nikt również nie uprzedza osób starających się o dzieci, że już niedługo będą płakać, gryźć palce i walić głową w mur. Ilość silnej woli zużywanej do opierania się nieustannym atakom rosnącego charakteru wystarczyłaby na rzucenie palenia tak gdzieś z 15 razy.

I po co to wszystko? Żeby usłyszeć "nie odezwę się do ciebie więcej!"? No tak. Ale wczoraj idąc spać, córeczka przybiegła i dała tacie buziaka. I mocno uścisnęła.

Już za cztery lata...

Mundial w roku 2006 to prawdziwa katastrofa. I nie chodzi tylko o kiepski występ naszych, chociaż o to też, ale także o to, jak się życie pozmieniało.

A miało być tak pięknie. Cztery lata temu było przynajmniej śmiesznie - Górniakowa ośmieszyła tradycję śpiewania hymnu narodowego, nasi po pyszałkowatych zapowiedziach ośmieszyli sami siebie, żona ośmieszyła mnie lepiej przewidując wyniki meczy. Same mecze grane były w zupełnie śmiesznych godzinach i wynik znałem zanim można było mecz obejrzeć. No gorzej być już nie mogło. Tak się przynajmniej wydawało.

I tu proszę. Nadszedł rok 2006. Mundial u sąsiadów, jak się dobrze nastawić, słychać wrzaski kibiców na stadionie, mecze w porze najlepszej oglądalności. Nasi obiecują oddać serce lub ducha na murawie. Bajka. Ale miłe złego początki. Bowiem jak się okazuje wszystko to już inny świat. Nasi serca i ducha zostawili w szatni. Dzieci albo chcą oglądać bajki albo się bawić. Edyta, dobra żona, zajmuje się więc dziećmi, przez co mecze oglądam w samotności. Co to za przyjemność siedzieć sam jak kołek przed ekranem, nawet jeśli piwo dobre? Żadna przyjemność.

A do tego żona, nawet nie oglądając meczy, typuje wyniki lepiej ode mnie. Po prostu żyć się odechciewa!

100 pytań do...

- Haniu, jakie zwierzę wspina się po drzewie?
- To mogą być różne zwierzęta mamo. Lis na przykład.
Mama nie wygląda na przekonaną.
- Mamo, naprawdę lis mógłby się wspiąć po drzewie!
- Tak?
- Albo mamo wiewiórka. Wiewiórka może się wspiąć po drzewie - to dużo bezpieczniejsza odpowiedź i mama jest zadowolona.
- Haniu, a kto to jest astronauta?
- Oj mamo. Tego to ja nie wiem.
- A kosmonauta?
- Kosmonauta to ktoś, kto lata na Księżyc.
- A ufoludek?
- To taki zielony stworek, co mieszka na planecie.
- Haniu, a co to znaczy, jak na niebie jest Księżyc i gwiazdy?
- To znaczy, że trzeba już iść spać.
- I co jeszcze?
- Na przykład, że Pan Bóg pozapalał już gwiazdy i Księżyc.
- Ale jaka to jest pora dnia?
- Mamo! Przecież wiadomo, że to jest noc!
Znaczy się mamo, przygotuj na jutro mądrzejsze pytania...

Ku pokrzepieniu serc zajęczych

Idąc przez miasto, opuszczając market czy siedząc w barze nagabywani jesteśmy przez ludzi, których życie nie rozpieszcza. Jak żyć zgodnie z własnym sumieniem nie rozdając przy tym całego majątku niczym święty Franciszek?

Jarek z zasady nie daje nic żebrzącym, choć potem ma czasem chandrę. Edyta czasami się łamie, szczególnie jeśli ten ktoś zwraca się bezpośrednio do niej. I zależy od wyglądu - pijaczków i bezpańskie dzieci spławia nie mniej skutecznie od Jarka.

To co? Tacy jesteśmy bezduszni?

Dorzucamy się do różnych składek, organizowanych wśród załóg naszych zakładów pracy. Pozwoliliśmy bezrobotnemu odśnieżyć nasze podwórko za drobną odpłatnością. Wzięliśmy udział, jako wolontariusze, w organizacji protestu przeciwko zabijaniu zwierząt na futra. Daliśmy kasę na organizację wałbrzyskiego hospicjum. Wysyłamy SMS-y w róznych charytatywnych audiotele. Dokładamy się do Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Zbieraczom złomu udostępniamy nasze żelaza. Nieużywane zapasy nieużywanej pościeli, kupionej jeszcze przez babcię Edyty, oddaliśmy do domu dziecka. Przygarnęliśmy dwa króliki, których właściciele już nie chcieli utrzymywać. Wspieramy ulicznych artystów. Kupujemy różniste, świąteczne kartki pomocy dzieciom i inne cegiełki. Oddaliśmy 1% podatku na leczenie chorej dziewczynki. Ciuchy wrzucamy do skrzynek PCK. Dokarmiamy ptaszki zimą. Nawet w pajacyka klikamy!

Ej Zające! Nie jesteście tacy źli. Serca macie dobre chyba...

Rób co chcesz, tylko nie pal

Babcia niestety pali. W celu realizacji nałogu podczas wizyt u nas często znika. Hania juz dawno zainteresowała się tymi zniknięciami, wytłumaczyliśmy więc to córeczce, jak umieliśmy. Babcia chodzi palić papierosy. Nie ustrzegliśmy się przy tym odrobiny manipulacji, namawiając wnuczkę, żeby nie pozwalała babci palić.

Hania wzięła to sobie do serca. Teraz podczas każdej wizyty babcia jest informowana, że palić nie powinna. W końcu, słuchając kolejnej już uwagi, lekko zirytowana zapytała:
- A dlaczego?
Hania zna, oprócz papierosów, jeszcze jeden mankament babci.
- Bo ci się zęby zepsują.
Uuups. W wieku babci zęby to istotnie problem i to raczej taki, o którym sie głośno nie rozmawia.
- Haniu, płuca...- szepce teatralnie mama
- Co mamusiu?!
- Płuca - ponawia mama
- Mamusiu, musisz mówić głośniej, bo cię nie usłyszę
- Płuca Haniu, płuca. O tutaj - wskazuje
- No właśnie babciu, bo dostaniesz płuca!!