niedziela, lutego 28, 2010

Rutyna zagraża światu

Maria, śladem swojej siostry, polubiła te proste, flashowe, internetowe gierki. Gdyby jej nie ograniczać, zatonęła by pewnie w wirtualnej rzeczywistości. Jest przy tym niezła, trzeba przyznać - dokładna, cierpliwa i pomysłowa. Ale któregoś wieczoru odchodzi od komputera nabzdyczona:
- Oha - zagaduje mama - Marysia jest zła.
Cisza.
- A czemu to Marysia jest taka zła? - ciągnie dalej.
Cisza.
Na nabzdyczoną Marysię jest tylko jeden sposób. Hania
- Haniu? Czemu Marysia jest taka nabzdyczona?
Marysia nigdy nie pozwoli, żeby siostra coś za nią powiedziała.
- No dobra! Jestem zła bo mi się granie w te gierkę już znudziło!
- ???
- No a ja bardzo lubię w nią grać!!!

niedziela, lutego 21, 2010

Enka

Źle się dzieje w państwie duńskim.

Zaczęło się od koleżanki. Koleżanka przyszła po lekcje, bo w szkole jej nie było - a skończyła z Hanią przy komputerze. I pokazała jej.

Jak poszła - Hania prosiła, błagała, nalegała, męczyła. Nie było wyjścia - mama musiała założyć jej ten profil na na Naszej Klasie. Wrzuciła jedno, dwa zdjęcia. Zaprosiła kilka koleżanek ze szkoły. Wydawało się, że jest wszystko pod kontrolą. A kilka dni potem wśród znajomych znalazły się ni stąd ni zowąd jakaś Deni Lovato, Hana Montana, pan Gąbka, czeski Krecik, jakaś dziewczyna z Gliwic i zboczony właściciel konta z niewyraźnym zdjęciem dziecka w profilu, zapewne wyszukanym w internecie.

Nie było wyjścia. Trzeba było przeprowadzić kurs bezpieczeństwa w internecie. Uświadomiliśmy dziecku parę zagrożeń, konieczność ochrony hasła (Mamo, tylko Niani powiedziałam...), a przede wszystkim smutną prawdę, że w internecie nie każdy musi być tym, za kogo się podaje.

Potem mama dokonała przeglądu znajomych, wyrzuciła z listy nieznajomego "niewyraźne zdjęcie", dziewczynę z Gliwic, Deni Lovato oraz Hanę Montanę. Jak również, wykazując się godną pochwały inicjatywą - zaprosiła kilka osób. Nie uprzedzając dziecka.

Wieczór, Hania wykorzystuje właśnie ostatnie minuty z 30 przynależnych jej dziennie na internet (dobra, dobra - nie stoimy z zegarkiem w ręku...). Nagle, pomna wpajanych zasad, krzyczy:
- MAMO!!! JA NIE ZAPRASZAŁAM TEGO FACETA!! JAKIEGOŚ ANDRZEJA MUSIAŁA!!!

Andrzej Musiał. Dyrektor szkoły podstawowej na Poniatowie...

poniedziałek, lutego 15, 2010

Krótki kurs rozpoznawania aluzji

Zacznijmy od tego, że dzieci, wszystkie chyba dzieci, mają problem z rozkopywaniem. Pościeli ma się rozumieć. Nasze także. Do tego nasze dzieci mają dodatkowy problem - bo oprócz normalnego w ich wieku rozkopywania - lubią ciepełko. A odkąd mama kupiła dwa termofory z wiśniowych pestek - ciepło to noszą ze sobą w majciochach, kładąc się spać wieczorem.

Tak więc leżymy. Mama czyta jakąś bajkę, na co Hania jak zwykle przerywa:
- Mamo, a mogę się odkryć?
- Nie, bo ci będzie zimno.
- Mamo, ale mi jest gorąco!
Na to do rozmowy wtrąca się na wpół śpiący tata, zły, że czytanie bajki jak zwykle przeciąga się w nieskończoność.
- Może weź sobie drugi termofor dołóż. Będzie chłodniej.
Tutaj do rozmowy dołącza Marysia:
- Ale przecież to ja mam drugi termofor...
W jej głosie brzmi politowanie dla taty. Ta dziewczynka nie rozumie jeszcze aluzji. Nawet tych dosadnych. Za to ta druga i owszem:
- Ja wiem. To było ironicznie powiedziane!

Było, było. Mądrala jedna. Nie każdy ma ferie i może sobie spać do której mu się zamarzy.

środa, lutego 10, 2010

Górniczy trud

Wiem, że narażam się córce, która mnie kiedyś z tego rozliczy...ale nie mogłem, po prostu nie mogłem się powstrzymać. Bo Marysia nie tylko ładnie śpiewa ale na załączonym klipie również ciężko pracuje :)

piątek, lutego 05, 2010

Przepadł topos Twardowskiego

Hania czyta historię o Twardowskim. Taką uproszczoną, jak dla siedmiolatka. Chyba wszyscy znają tę opowieść, bo nie będę streszczał...zresztą Hania też już ją zna, a czyta sobie ot tak, dla wprawy.

- Ja nie mogę tego czytać, ja się boję! - wykrzykuje naraz, chowając głowę pod kołdrę.
- No ale dlaczego? - mama jest zaskoczona - przecież to się dobrze kończy...
- Ale tam jest diabeł!
- Haniu, ale diabeł-fujara. Twardowski go przechytrzy.
- Wcale nie! On umrze!
- Nie umrze - komentuje z wyższością rodzina polonistka - Tylko zamieszka na Księżycu.
- To prawie to samo!!!

Tak oto opiewany w literaturze sukces imć Twardowskiego w walce ze złym w oczach dziecka zmalał do nic nie wartego, smutnego wygnania, równego śmierci. Który mit będzie następny?

czwartek, stycznia 21, 2010

Niedaleko pada...


Zaczęły się obowiązki, nie ma co. Hania zaś do obowiązkowych nie należy. Przynajmniej na razie. Lekcje robi z niechęcią, tornister pakuje ospale. Tyle że czytać lubi. Są też problemy z porannym wstawaniem do szkoły. Jednym słowem niewesoło.

Mama zdenerwowana któregoś razu ciągłymi skargami córki, rzekła:
- Hanka! Przestańże wreszcie narzekać, bo tylko narzekasz i narzekasz.
Wywołana do tablicy Hanka odparła natychmiast butnie:
- Mamo. A ty też narzekasz, jak masz iść do pracy!

Ha!! Celnie!
Puenta tu: (Łk 6,39-42)

środa, stycznia 06, 2010

Trzej Królowie

Bo wiecie teraz są takie czasy, że w szkołach uczą o Jezusku, Narodzeniu i o innych tego typu rzeczach, od których eurokratom w Brukseli i innej lewicy włosy dęba na głowie stają. Uczą też i o święcie Trzech Króli.

Opowiada Marysia:
- I mamo, pani pytała, co my byśmy ofiarowali Jezuskowi.
- I co powiedziałaś?
- Ja bym mu dała pieluszki.


Praktyczne prawda? Nam jakoś nigdy nie przyszło do głowy, że Jezusek też robił w pory.

- O! To pięknie. A inne dzieci co mówiły?
- Różnie. Kocyk. Jedzenie. Zabawki...
- A Pani mówiła Wam, kto dał Jezuskowi dary?
- Mówiła.
- No to kto?
- To mamo byli trzej królowie: Kacper, Merchera i Baldezor.
- Hę!?!?
- Przynieśli mu ser, mleko i kożuch.

No ja nie wiem, ale ta Pani to jest chyba jakaś kocia wiara.
Panią oczywiście pozdrawiamy :-)

sobota, stycznia 02, 2010

Noworoczne postanowienie

W Nowy Rok dziewczyny postanowiły, same z siebie, że będą same spać!

Przygotowania trwały cały boży dzień - układanie pościeli, poduszek, materaca, lalek. Ustawienie lampki nocnej. Ustalenie sygnałów alarmowych na wszelki wypadek. Hania gdzieś tak od godziny 15 co pół godziny pytała "kiedy idziemy spać"?

Czym jednak bliżej wieczora, tym bardziej dzieciom rzedły miny.
Hania na boku urabiała mamę:

- Ale jutro będziemy już spać razem, tak?
Marysia na boku urabiała tatę:
- Ale jak będzie jakiś dziwny dźwięk potwora, wiesz, to ja do Was i tak przyjdę, dobra?

Wieczorem, jak już przyszło co do czego, dzieci ułożyły się w swych nowych legowiskach. I leżały w nich chyba z całych pięć minut. Tata i tak był w szoku, że tak długo. Mama tylko z rezygnacją machnęła ręką.

Jeszcze nie czas...

środa, grudnia 16, 2009

Jest sroga zima

Za oknem sypie śniegiem, temperatura spadła poniżej poziomu przyzwoitości a my, trochę jak w piosence, o lecie myślimy nieśmiało. A może po prostu na przekór mrozom podajemy opowieść wakacyjną, która wcześniej nie zdążyła znaleźć sobie miejsca na łamach bloga.

Otóż spędzając wakacje w Międzyzdrojach nie można nie nadziać się na zarabiających na letnikach artystów. Artyści robią różne cuda - puszczają wielgachne bańki, grają na instrumentach albo stoją nieruchomo całymi godzinami (i to o dziwo też jest atrakcja). Ci co nie mają żadnych zdolności chodzą po plaży i sprzedają hot-dogi.

Dzieci nasze oglądały to wszystko z niezdrową fascynacją. Od drugiego dnia pobytu snuły już własne wizje wzbogacenia się. Zabawa w zarabianie stała się głównym tematem poplażowych zabaw. Hania, której w drodze nad morze nieopatrznie kupiliśmy peruwiański instrument - pogrywała nam nieustannie. Za pieniądze oczywiście. Marysia jednak grać nie umiała (ani nie miała na czym), wymyśliła więc własny sposób na biznes. Założyła nadmuchiwane koło, koronę księżniczki kupioną na straganie i oświadczyła:
- Ja będę zarabiać jako ładność!

wtorek, grudnia 01, 2009

Kłamstwo ostateczne

Jak wszystkim wiadomo Święty Mikołaj jest już w drodze. Tematy prezentowo-behawioralne dominują więc w codziennych rozmowach z naszymi dzieciakami.

- Mamo? a ja słyszałam w szkole, jak jedna pani mówiła, że to rodzice kupują dzieciom prezenty a nie Mikołaj przynosi...

Edyta zapowietrzyła się na krótką chwilę. Może czekała na wsparcie męża, ale ten akurat kierował samochodem, czuł się więc zwolniony z konieczności ratowania mikołajowego mitu.
- Eeee, no wiesz Haniu...TAK MÓWIŁA?
- No.
- Powiem ci prawdę. Bo tym niegrzecznym dzieciom, to rzeczywiście rodzice kupują. Bo im to by przecież Mikołaj nic nie przyniósł, prawda? A rodzice nie chcą, żeby im było przykro. Ale tym dobrym to Mikołaj przynosi.

Uwierzyła.
Pewnie ostatni już raz :-(

poniedziałek, listopada 23, 2009

Lekcja anatomii

Marysia lubi czasami wzbudzić czyjś żal. Najczęściej celem tych zabiegów są rodzice. W szczególności zaś mama.

Pewnego wieczora, podczas przygotowań do zgaszenia światła, Marysia prezentuje wyjątkowo smutną minę, popartą nawet łezką w oku.
- Marysiu, co się stało? - zapytuje zaniepokojona mama.
- Wykręciłam sobie kostkę plecową!
- Co? Jak można sobie wykręcić taką kostkę?
- No nie wiem. Sama się jakoś wykręciła. Ja tylko leżałam.

Wy też uważajcie na swoje kostki plecowe.

piątek, października 23, 2009

Nowy w dzielnicy

Na dzielnicę przybył nowy. Zamieszkał u nas za płotem. A ponieważ nowy jest płci męskiej, powitać go poszły wszystkie trzy kobiety z naszej ferajny.

Wizyta przebiegła w przyjaznej atmosferze. Nowy został zapoznany, oceniony i zaszufladkowany jako niezłe ciacho.

Po powrocie tata pyta Marysię:
- I jak?
- Fajnie.
- No ale jaki jest?
- Fajny.
- Fajny, fajny. A mówił chociaż coś?
- Oj tato mówił, mówił. Ale tak wiesz, po dzidziemu.

Mówiącego po dzidziemu nowego sąsiada Błażejka pozdrawiamy.

wtorek, września 22, 2009

Bo fantazja jest od tego...

Podczas wieczornych fantazji Marysia opisuje dom Zębowej Wróżki. Trzeba wam przy tym wiedzieć, że ZW cieszy się w naszej rodzinie estymą porównywalną z Mikołajem czy Zajączkiem Wielkanocnym. Z wiadomego powodu.

Dlatego też opis domu jest bogaty, pełen przymiotników i innych udziwnień. Prawdziwa bajka. Tylko zakończenie jakieś takie mało fantastyczne:
- Tak to sobie w wyobraźni swojej wyobrażam, ale moje wyobraźnie na pewno nie mają racji.

poniedziałek, sierpnia 24, 2009

Badminton

Hania poznała tę dyscyplinę tego roku podczas pobytu w Jeziornej. Od tej pory zamęczała tatę, żeby kupił rakietki. Gdy wreszcie się doprosiła, pozostała kwestia drugiej osoby...
- Mamooo! Zagraj ze mną!
- Nie mogę!
- Ale mamo, obiecałaś.
- Ale teraz nie mogę.
- Haniu! Ja mogę z tobą pograć! - Marysia też polubiła ten sport, choć z nią, ze względu na jej mizerne umiejętności, w ogóle już nikt nie chce grać.
- Ale ja z tobą nie chcę!
- Mamooo! A Hania nie chce ze mną graaać!!
- Trudno. Jak nie przyjmie twojej propozycji, to wcale nie będzie grała.
- Hanka słyszałaś!? Albo nie będziesz wcale grała, albo przyjmujesz moją POZYCJĘ!

piątek, sierpnia 14, 2009

Zagadka godna Golluma

Jedziemy samochodem. Marysia po lewej w swoim foteliku, Hania po prawej. Dziewczyny zazwyczaj podczas jazdy wchodzą w jakąś interakcję - a to się pobiją, a to pobawią - w zależności od humoru. Tym razem Marysia zauważa, że Hania coś przeżuwa.
- Hanka. Co tam jesz?
- Nie powiem!
- Powiedz!!
- Zgadnij, to powiem!
- Powiedz!
- Zgaduj!
- No dobra...loda?
- Nie...
- Ciastko?
- Nie...
- Cukierka?
- Nie...
- Swojego zęba?

No, nie zgadła.

czwartek, sierpnia 06, 2009

Krzyż Pański z ubieraniem dzieci

Wychodząc do babci Lucyny na niedzielny obiadek, rodzinka jak zwykle spóźniona. Mama, chcąc podgonić tempo, pomaga Marysi ubierać się. Marysia jednak zajęta jest innymi rzeczami i specjalnie nie chce współpracować. A ponieważ spóźniać się nie lubimy, sytuacja jest nieco nerwowa. W końcu, w okolicy butów, Edyta wybucha:
- Weź ułóż te stopy jakoś! A nie, ta leży i sztywne nogi!
Marysia spogląda na mamę z politowaniem a potem zwraca się do Hani i kpiącym tonem informuje:
- Słyszałaś? Mama powiedziała "talerzy"...

Czy to już jest łapanie za słówka?

czwartek, lipca 23, 2009

Wspomnień czar

Kupując większy samochód w pakiecie dostaliśmy do niego firmowe radyjko a w radyjku tym zamiast odtwarzacza CD starodawny magnetofon na kaseciaki (no nie jest to najnowszy model samochodu...).

Szykując się więc teraz do wakacyjnego wyjazdu odgrzebaliśmy stary zbiór swoich nagrań, zapomniany dotąd w rupieciarni, pod stertą innych niepotrzebnych gratów.

Rany julek, ile w tym starym pudle znaleźliśmy hiciorów - wszystko dawno zapomniane, nagrane w czasach, gdy nikt nie słyszał od prawach autorskich. Piraci mieli wtedy legalne firmy, niektóre o znanych markach. I sami padali przy okazji ofiarą innych, mniej solidnych piratów. My z kolei na kolejne nagrania wydawaliśmy ostatnie, studenckie oszczędności, często rezygnując z obiadu. Albo nagrywaliśy to i owo po nocach, najczęściej z audycji w Trójce.

Wspomnienia są fajne, ale jest też i jeden problem. Edyta wybrała na wyjazd kilkanaście kaset. Jarek drugie tyle. Znalazło się nawet kilka płyt z przebojami dla dzieci. Nowy samochód może i jest dużo większy od Matiza, ale bez przesady. A wszystkie te płyty krótkie...

Jednak kasety mają dla nas jakąś sentymentalną wartość. I pomyśleć, że dwa lata temu ogłoszono koniec ery kasety magnetofonowej... dla nas stanowczo za wcześnie!