Patriotyczny Underground III

W kolejnej części naszego patriotycznego serialu Marysia robi minkę...

Niedaleko pada...

Zaczęły się obowiązki, nie ma co. Hania zaś do obowiązkowych nie należy. Przynajmniej na razie. Lekcje robi z niechęcią, tornister pakuje ospale. Tyle że czytać lubi. Są też problemy z porannym wstawaniem do szkoły. Jednym słowem niewesoło.

Mama zdenerwowana któregoś razu ciągłymi skargami córki, rzekła:

- Hanka! Przestańże wreszcie narzekać, bo tylko narzekasz i narzekasz.

Wywołana do tablicy Hanka odparła natychmiast butnie:

- Mamo. A ty też narzekasz, jak masz iść do pracy!

Ha!! Celnie!
Puenta tu: (Łk 6,39-42)

Trzej Królowie

Bo wiecie teraz są takie czasy, że w szkołach uczą o Jezusku, Narodzeniu i o innych tego typu rzeczach, od których eurokratom w Brukseli i innej lewicy włosy dęba na głowie stają. Uczą też i o święcie Trzech Króli.

Opowiada Marysia:

- I mamo, pani pytała, co my byśmy ofiarowali Jezuskowi.
- I co powiedziałaś?

- Ja bym mu dała pieluszki.

Praktyczne prawda? Nam jakoś nigdy nie przyszło do głowy, że Jezusek też robił w pory.

- O! To pięknie. A inne dzieci co mówiły?
- Różnie. Kocyk. Jedzenie. Zabawki...

- A Pani mówiła Wam, kto dał Jezuskowi dary?

- Mówiła.
- No to kto?

- To mamo byli trzej królowie: Kacper, Merchera i Baldezor.

- Hę!?!?
- Przynieśli mu ser, mleko i kożuch.

No ja nie wiem, ale ta Pani to jest chyba jakaś kocia wiara.
Panią oczywiście pozdrawiamy :-)

Noworoczne postanowienie

W Nowy Rok dziewczyny postanowiły, same z siebie, że będą same spać!

Przygotowania trwały cały boży dzień - układanie pościeli, poduszek, materaca, lalek. Ustawienie lampki nocnej. Ustalenie sygnałów alarmowych na wszelki wypadek. Hania gdzieś tak od godziny 15 co pół godziny pytała "kiedy idziemy spać"?

Czym jednak bliżej wieczora, tym bardziej dzieciom rzedły miny.

Hania na boku urabiała mamę:

- Ale jutro będziemy już spać razem, tak?

Marysia na boku urabiała tatę:

- Ale jak będzie jakiś dziwny dźwięk potwora, wiesz, to ja do Was i tak przyjdę, dobra?

Wieczorem, jak już przyszło co do czego, dzieci ułożyły się w swych nowych legowiskach. I leżały w nich chyba z całych pięć minut. Tata i tak był w szoku, że tak długo. Mama tylko z rezygnacją machnęła ręką.

Jeszcze nie czas...

Jest sroga zima

Za oknem sypie śniegiem, temperatura spadła poniżej poziomu przyzwoitości a my, trochę jak w piosence, o lecie myślimy nieśmiało. A może po prostu na przekór mrozom podajemy opowieść wakacyjną, która wcześniej nie zdążyła znaleźć sobie miejsca na łamach bloga.

Otóż spędzając wakacje w Międzyzdrojach nie można nie nadziać się na zarabiających na letnikach artystów. Artyści robią różne cuda - puszczają wielgachne bańki, grają na instrumentach albo stoją nieruchomo całymi godzinami (i to o dziwo też jest atrakcja). Ci co nie mają żadnych zdolności chodzą po plaży i sprzedają hot-dogi.

Dzieci nasze oglądały to wszystko z niezdrową fascynacją. Od drugiego dnia pobytu snuły już własne wizje wzbogacenia się. Zabawa w zarabianie stała się głównym tematem poplażowych zabaw. Hania, której w drodze nad morze nieopatrznie kupiliśmy peruwiański instrument - pogrywała nam nieustannie. Za pieniądze oczywiście. Marysia jednak grać nie umiała (ani nie miała na czym), wymyśliła więc własny sposób na biznes. Założyła nadmuchiwane koło, koronę księżniczki kupioną na straganie i oświadczyła:

- Ja będę zarabiać jako ładność!

Patriotyczny Underground II

Hania nie chciała być od Marysi gorsza i nagrała własną wersję...

Patriotyczny Underground

Nic nie widać, to prawda. Ale za to jak słychać!

Kłamstwo ostateczne

Jak wszystkim wiadomo Święty Mikołaj jest już w drodze. Tematy prezentowo-behawioralne dominują więc w codziennych rozmowach z naszymi dzieciakami.

- Mamo? a ja słyszałam w szkole, jak jedna pani mówiła, że to rodzice kupują dzieciom prezenty a nie Mikołaj przynosi...

Edyta zapowietrzyła się na krótką chwilę. Może czekała na wsparcie męża, ale ten akurat kierował samochodem, czuł się więc zwolniony z konieczności ratowania mikołajowego mitu.

- Eeee, no wiesz Haniu...TAK MÓWIŁA?

- No.

- Powiem ci prawdę. Bo tym niegrzecznym dzieciom, to rzeczywiście rodzice kupują. Bo im to by przecież Mikołaj nic nie przyniósł, prawda? A rodzice nie chcą, żeby im było przykro. Ale tym dobrym to Mikołaj przynosi.

Uwierzyła.

Pewnie ostatni już raz :-(

Lekcja anatomii

Marysia lubi czasami wzbudzić czyjś żal. Najczęściej celem tych zabiegów są rodzice. W szczególności zaś mama.

Pewnego wieczora, podczas przygotowań do zgaszenia światła, Marysia prezentuje wyjątkowo smutną minę, popartą nawet łezką w oku.

- Marysiu, co się stało? - zapytuje zaniepokojona mama.

- Wykręciłam sobie kostkę plecową!

- Co? Jak można sobie wykręcić taką kostkę?

- No nie wiem. Sama się jakoś wykręciła. Ja tylko leżałam.

Wy też uważajcie na swoje kostki plecowe.

Nowy w dzielnicy

Na dzielnicę przybył nowy. Zamieszkał u nas za płotem. A ponieważ nowy jest płci męskiej, powitać go poszły wszystkie trzy kobiety z naszej ferajny.

Wizyta przebiegła w przyjaznej atmosferze. Nowy został zapoznany, oceniony i zaszufladkowany jako niezłe ciacho.

Po powrocie tata pyta Marysię:

- I jak?

- Fajnie.

- No ale jaki jest?

- Fajny.

- Fajny, fajny. A mówił chociaż coś?

- Oj tato mówił, mówił. Ale tak wiesz, po dzidziemu.

Mówiącego po dzidziemu nowego sąsiada Błażejka pozdrawiamy.

Bo fantazja jest od tego...

Podczas wieczornych fantazji Marysia opisuje dom Zębowej Wróżki. Trzeba wam przy tym wiedzieć, że ZW cieszy się w naszej rodzinie estymą porównywalną z Mikołajem czy Zajączkiem Wielkanocnym. Z wiadomego powodu.

Dlatego też opis domu jest bogaty, pełen przymiotników i innych udziwnień. Prawdziwa bajka. Tylko zakończenie jakieś takie mało fantastyczne:

- Tak to sobie w wyobraźni swojej wyobrażam, ale moje wyobraźnie na pewno nie mają racji.

Badminton

Hania poznała tę dyscyplinę tego roku podczas pobytu w Jeziornej. Od tej pory zamęczała tatę, żeby kupił rakietki. Gdy wreszcie się doprosiła, pozostała kwestia drugiej osoby...

- Mamooo! Zagraj ze mną!

- Nie mogę!

- Ale mamo, obiecałaś.

- Ale teraz nie mogę.

- Haniu! Ja mogę z tobą pograć! - Marysia też polubiła ten sport, choć z nią, ze względu na jej mizerne umiejętności, w ogóle już nikt nie chce grać.

- Ale ja z tobą nie chcę!

- Mamooo! A Hania nie chce ze mną graaać!!

- Trudno. Jak nie przyjmie twojej propozycji, to wcale nie będzie grała.

- Hanka słyszałaś!? Albo nie będziesz wcale grała, albo przyjmujesz moją POZYCJĘ!

Zagadka godna Golluma

Jedziemy samochodem. Marysia po lewej w swoim foteliku, Hania po prawej. Dziewczyny zazwyczaj podczas jazdy wchodzą w jakąś interakcję - a to się pobiją, a to pobawią - w zależności od humoru. Tym razem Marysia zauważa, że Hania coś przeżuwa.

- Hanka. Co tam jesz?

- Nie powiem!

- Powiedz!!

- Zgadnij, to powiem!

- Powiedz!

- Zgaduj!

- No dobra...loda?

- Nie...

- Ciastko?

- Nie...

- Cukierka?

- Nie...

- Swojego zęba?

No, nie zgadła.

Krzyż Pański z ubieraniem dzieci

Wychodząc do babci Lucyny na niedzielny obiadek, rodzinka jak zwykle spóźniona. Mama, chcąc podgonić tempo, pomaga Marysi ubierać się. Marysia jednak zajęta jest innymi rzeczami i specjalnie nie chce współpracować. A ponieważ spóźniać się nie lubimy, sytuacja jest nieco nerwowa. W końcu, w okolicy butów, Edyta wybucha:

- Weź ułóż te stopy jakoś! A nie, ta leży i sztywne nogi!

Marysia spogląda na mamę z politowaniem a potem zwraca się do Hani i kpiącym tonem informuje:

- Słyszałaś? Mama powiedziała "talerzy"...

Czy to już jest łapanie za słówka?

Wspomnień czar

Kupując większy samochód w pakiecie dostaliśmy do niego firmowe radyjko a w radyjku tym zamiast odtwarzacza CD starodawny magnetofon na kaseciaki (no nie jest to najnowszy model samochodu...).

Szykując się więc teraz do wakacyjnego wyjazdu odgrzebaliśmy stary zbiór swoich nagrań, zapomniany dotąd w rupieciarni, pod stertą innych niepotrzebnych gratów.

Rany julek, ile w tym starym pudle znaleźliśmy hiciorów - wszystko dawno zapomniane, nagrane w czasach, gdy nikt nie słyszał od prawach autorskich. Piraci mieli wtedy legalne firmy, niektóre o znanych markach. I sami padali przy okazji ofiarą innych, mniej solidnych piratów. My z kolei na kolejne nagrania wydawaliśmy ostatnie, studenckie oszczędności, często rezygnując z obiadu. Albo nagrywaliśy to i owo po nocach, najczęściej z audycji w Trójce.

Wspomnienia są fajne, ale jest też i jeden problem. Edyta wybrała na wyjazd kilkanaście kaset. Jarek drugie tyle. Znalazło się nawet kilka płyt z przebojami dla dzieci. Nowy samochód może i jest dużo większy od Matiza, ale bez przesady. A wszystkie te płyty krótkie...

Jednak kasety mają dla nas jakąś sentymentalną wartość. I pomyśleć, że dwa lata temu ogłoszono koniec ery kasety magnetofonowej... dla nas stanowczo za wcześnie!

Zajęczy wieprzek

Jedziemy samochodem. Wracamy z jakiejś wycieczki i jak to w drodze powrotnej trwa rozmowa na różne luźne tematy. Hania snuje zaś marzenia:

- Ale było by fajnie, jakbyśmy wygrali sto tysięcy.

- No, ja też bym chciała tak wygrać - to mama.

Hania ma już nawet plany co do tych pieniędzy:

- Ja to bym sobie konia kupiła!
- Ja też!! - to Maria.

- Dobra, jak wygramy, to wam kupimy - mama ucina te dość niewygodne dla nas plany. Tak się jej przynajmniej wydaje.

- Ale fajnie! Będę miała konia! - to znów Maria, nieświadoma przykrych konsekwencji płynących z rachunku prawdopodobieństwa.

- Marysiu. Ale wiesz, że wygrać jest bardzo trudno?

- Wiem, wiem... - znaczy się: nie ściemniaj mamo, ja już wybrałam kolor swojego konia.

Wyłączona na chwilę z planów Hania dokonuje tymczasem dość niespodziewanej wolty:

- Albo nie! Ja wolę świnkę!

Cóż. Jak stwierdziła mama - ciągnie swój do swego.

Czas

Wędrując po sklepie Marysia trafia do działu z kosmetykami. Zatrzymuje się przy półce z mydłami.

- Mamo, kup mi mydło!

Trzeba zaznaczyć, że Marysia ma w domu jedno, przywiezione z Polanicy Zdroju, z mydlarni, całkiem mało używane, glicerynowe, z wtopionym wizerunkiem zajączka. Odpowiedź mamy jest więc oczywista.

- Nie ma mowy!
- Dlaczego?
- Bo już masz!
Chwila przerwy na ripostę...
- Mamo! Ale już czas na nowe!

Tak mamo. Stare mydła są dla starych ludzi a dzieci muszą mieć zawsze po jednym nowiutkim.

Ballada kolejowa

Stoimy na parkingu. Czekamy.

Stoimy już długo, bo pociąg wiozący mamę z Krakowa bardzo się opóźnia. Mamy pecha, ponieważ zgodnie z badaniami zleconymi przez PKP to właśnie nasza kolej jest najbardziej punktualną koleją w Europie. No pech jak cholera.

Dzieci na tylnej kanapie nudzą się jak mopsy. A im bardziej się nudzą tym mocniej marudzą. Nudę zaś szczególnie źle znosi Hania. Poniżej finał kilkunastominutowej konwersacji.

- Tata! A kiedy mama przyjedzie?
- Niedługo.
- A za ile minutek?
- Kilka.
- To mniej niż godzinkę?
- Mniej.
- A gdzie jest teraz?
- Może gdzieś koło Świebodzic.
- A to daleko?
- Niedaleko.
- Dalej niż do cioci Ani?
- Bliżej.
- A teraz ile zostało minutek?
- Kilka.
- Ale mniej niż ostatnio?
- O jedną mniej.
- To już mało, prawda?
- Niedużo.
- To kiedy mama przyjedzie?
- Aaaaa!! - to było w myślach
- Haniu, obserwuj po prostu szlaban. Jak zacznie się opuszczać to znaczy, że mama już nadjeżdża.

Zadowolony z siebie wałbrzyski Salomon wypuścił z zadowoleniem kilo powietrza z płuc w nadziei na chwilę spokoju.
- Tato? A co to jest szlaban?

W tym momencie myśli poddawanego praniu mózgu taty powędrowały dziwnymi torami i zatrzymały się dopiero na niespodziewanej refleksji:
- Szlaban to jest córeczko takie pojęcie, którego znaczenie poznasz lepiej już za parę lat.

Miki coraz bliżej

Wpisując niedawno do naszej Kroniki wspomnienie Mikołajek A.D. 2008, natrafiłem wśród notatek na taką bardziej blogową refleksję. A ponieważ do 6 grudnia zostało prawie dokładnie pół roku i oznacza to, że teraz będzie już coraz bliżej niż dalej – pora wrzucić tu tę historię.

Dzieci muszą mieć nieźle wypaczone pojęcie o psychicznej kondycji pana Mikołaja. Tego roku było zresztą gorzej niż zwykle. Najpierw, zamiast normalnie, przyjść i wyciągnąć prezenty z wora, zostawił je po cichu w nocy i zwiał. Jakby się czegoś wstydził – a przecież ciągle się pokazuje publicznie w marketach, na imprezie w Filharmonii – o telewizji już nie wspominając. Do tego święty ma coś nie teges z pamięcią – zostawia prezenty raz tu, raz tam u różnych ludzi i oni potem muszą nam te paczki odnosić – a to dziadkowie, a to ciocia, a to wujek. Normalnie bez sensu. Do tego Hania już wie, skąd Mikołaj ma prezenty:

– Tato! On je kupuje w sklepie, bo na wszystkich są metki!

Jak tak dalej pójdzie, dzieci nie tyle przestaną w niego wierzyć, co stracą do świętego szacunek.

Konkurs!

- Mammmoooo! A Hania wzięła lizaka z ziemi!!!

- Oj Maryśka! Przestań ty już skarżyć. Nic nie robisz tylko na tą Hanię donosisz!

Mama Edyta jest tego dnia wyjątkowo zmęczona i nie ma humoru do słuchania, reagowania oraz układania relacji między siostrami. To niestety obraca się przeciwko niej.

- Mamo!! Ale przecież rodzicom trzeba wszystko mówić, prawda?

Ogłaszamy niniejszym konkurs na dobrą odpowiedź. Ma być mądra, stawiająca rodziców w dobrym świetle oraz nie powodująca utraty autorytetu przy jednoczesnym zachowaniu status quo w procesach przepływu informacji w naszej rodzinie.