poniedziałek, stycznia 05, 2009

Melduj się!

Dzień pracy Edyty zbliżał się właśnie do uroczego końca gdy zadzwoniła komórka. Na wyświetlaczu "Niania" - znaczy się coś z dziećmi.
- Halo?
- Halo, mama!
- Hania?
- Mamo! Wracaj szybko do domu, bo mi się chce pić!
- ???
- Musisz mi przynieść pić!
- Co?! A gdzie ty w ogóle jesteś?
- Idziemy z przedszkola do domu i jak przyjdziemy, to będzie mi się chciało pić. Wracaj.

@##@!&$#%@!!!

czwartek, grudnia 25, 2008

Pewne rzeczy się nie zmieniają

Do kuchni wchodzi Marysia. Kątem oka spogląda na tatę, siedzącego przy stole. Wiecie, to takie spojrzenie typu "wcale nie patrzę ale wszystko widzę". Uśmiecha się zalotnie po czym oświadcza:
- Tato...widzę pryszcza na twoim czole.
- Nie no! Trochę szacunku dla ojca!
Marysia jakby nie usłyszała. Odwróciła się, pokręciła, zajrzała do lodówki. Wychodząc z kuchni znów rzuciła swoje tajniackie spojrzenie, tylko tym razem z drugiej mańki.
- Tato...ciągle go widzę...

Cóż. Jak pisał pewien autor -utrata przyjemnych cech młodości - jakiekolwiek by one nie były - nie zapewnia w ślad za tym utraty cech paskudnych.

Wpis niniejszy wpisuję sobie sam jako prezent urodzinowy ku własnej, słabnącej z wiekiem, pamięci.

sobota, grudnia 20, 2008

Cicha noc

Środek nocy. Gdzieś tak między drugą a trzecią godziną słychać następującą konwersację.
- Mamo...
- Yyyy!
- Mamo...
- Eeeeyyyyhhh!
- Mamo. A co to są bydlęta?

Hania dostała rolę w przedszkolnych jasełkach.

poniedziałek, grudnia 15, 2008

Gdzie kucharek sześć

- Gdzie mi tu ten gaz skręcasz!!
- Co ty robisz z tymi pieczarkami?! W plasterki miały być!! W plasterki!!
- Jajko na końcu się dodaje, kobieto!! Przez ciebie mi teraz nie wyjdzie!!
- Czy ty musisz po sobie taki burdel zostawiać? Trudno zetrzeć od razu?!
- Aaaaaaa! Gdzie z tą solą!!

Hania obserwuje miotających się po kuchni rodziców, co rusz włażących sobie pod nogi, warczących, sapiących i żywo machających rękoma. W końcu rzuca z dezaprobatą:
- Wy to nie umiecie wcale współpracować jak razem gotujecie...

Sześć lat. To już ten wiek, kiedy dzieci zaczynają krytycznie oceniać rodziców?
A obiad pyszny był...

sobota, grudnia 06, 2008

Mały doktor

Hania kaszle.
- Haniu? Kaszlesz!
- Nie kaszlę!
- Jak to nie? Przecież słyszę.
- To nie ja!
- Nie? A kto?
- Ufoludki.
- Ufoludki??? Jakie ufoludki?
- No ufoludki!!!

Choroba to ograniczenia. Każde dziecko o tym wie. Ale nie każde chce się z tym pogodzić.

czwartek, listopada 27, 2008

6 tysięcy i coś więcej

25 lipca 2007r. zaczęliśmy korzystać z Google Analytics na tym blogu. Takie narzędzie daje wiele radości, szczególnie jak ma się tych paru gości na dzień - i to niekoniecznie stałych czytelników...

Blog, licząc od początku istnienia, zanotował niedawno dziesięciotysięczną odsłonę. Jednak to co zanotowane zostało w Google Analytics daje dużo więcej do myślenia.

Mamy tam wykazanych 6388 wizyt, z tego 1161 to prawdziwe nudy – bezpośrednio wpisany w przeglądarkę adres naszego bloga – pewnie duża część to nasze własne wizyty.

Drugim źródłem odwiedzin są tzw. strony odsyłające. I tak:

1. Nasz udział w konkursie na blog roku dał nam 2134 wizyty ze strony blogroku.pl Zresztą od tego czasu zyskaliśmy kilku wiernych czytelników, którzy już z nami zostali – widać to na wykresie – szczyt to czas konkursu – płaskie linie przed i za nim to czas przed konkursem i po konkursie. Ta płaska po konkursie jest wyraźnie wyżej…

2. 409 wizyt dała nam nasza rodzinna kronika prowadzona pod adresem hejm.vot.pl – ale część to wejścia Edyty, która nie lubi uczyć się adresów na pamięć.

3. 252 wizyty to goście z blogger.com – podróżujący na chybił-trafił po bezdrożach systemu blogów Google

4. 58 wejść z adresu poczta.interia.pl – to zapewne jakiś wierny czytelnik, odwiedzający nas z linka podanego w e-mailu od nas.

5. 47 odwiedzin zanotowaliśmy z bloga kubusioweprzygody.blogspot.com – chyba wypada zrewanżować się linkiem – co też i czynimy…

6. 36 odsłon to wizyty harcerzy z bloga druhny Naleśnik :-)

7. 16 wizyt z google.pl – tu nie bardzo wiemy – jakieś linki sponsorowane???

8. 13 wizyt z bloga celia13.blog.interia.pl – był w jednym z postów link do nas w czasie trwania konkursu

9. 10 wizyt z missja.blog.pl – tu zaskoczenie. Żeby odwiedzić blog trzeba podać hasło. No trudno.

Jest jeszcze kilkanaście innych – z każdej od 1 do 5 wejść. Nie będziemy ich tu dalej wymieniać, bo same jakieś szemrane.

Trzeci filar wizyt – ten najciekawszy – to wyszukiwarki. Prym wiedzie oczywiście Google – 2172 wizyty. Następna jest wyszukiwarka Onetu – 22 wizyty, Yahoo – 6 itd. Bez konkurencji dla Google.

I co też wpisują ludzie w polu wyszukiwania żeby trafić do nas? Analytics wyróżnia ponad 900 różnych fraz – najpopularniejszych 10 to:

1. Chodzi lisek koło drogi – to z postu "Chodzi lisek koło drogi" oraz "Chodzi lisek koło drogi cz. II"- razem 264 wizyty,

2. „jacek edyta hania i Marysia” – wszystko OK, tylko ten Jacek… - 152 wizyty,

3. „sado maho” – gdybym wiedział ilu zboczeńców przyciągnie ten tekst ("Sado Maho?") – 118 zawiedzionych poszukiwaczy,

4. „chodzi lisek” – oj nachodzi się jeszcze – patrz pkt. 1 – 75 wizyt,

5. „chodzi lisek kolo drogi” – jw. – 46 wizyt,

6. „imieniny Edyty” – tak, to popularne imię – u nas we wczesnym poście z 2005r. – 30 wizyt

7. „efekt skali” – a to akurat jedna z moich ulubionych notek – 29 wizyt,

8. „edyta imieniny” – jak w pkt. 6 – 25 wizyt,

9. „http://jogypai.blogspot.com/” – ktoś nas szukał znając już adres? – 21 wizyt,

10. „test z małego księcia” – to chyba amatorzy gotowców. Przykro mi rozczarować ale wpis o Małym Księciu nie pomoże napisać sprawdzianu…


I na koniec sama crême de la crême – 30 śmiesznych fraz, które skierowały do nas ludzi:

1. „żadna praca nie hańbi” - jasne że nie. Ktoś się chciał dowartościować?

2. „wszystko o ziemniaku” – to tylko u nas. Jeden ziemniak Hania drugi Marysia.

3. „postronki” – nie uwierzycie ale jesteśmy na trzecim miejscu na liście wyników...

4. „chodzi koło drogi” – już wiemy kto – lisek.

5. „jestem sobie przedszkolaczek” – to już nawet dzieci szukają swojej tożsamości w sieci…

6. „karna kompania” – jakiś niegrzeczny chłopiec?

7. „prezentacje pościeli” – my jesteśmy na nie.

8. „co to jest teatr” – ponoć życie to jest teatr.

9. „i kto tu rządzi” – Edyta rządzi.

10. „ludek z ziemniaka” – Edyta rządzi a ja to ludek z ziemniaka…

11. „tylko dla dorosłych” – blogi o dzieciach są tylko dla dorosłych. Każdy to wie.

12. „kompania baczność” – spocznij.

13. „mamo tato nie bij” – no wypraszamy sobie!

14. „syndrom babci” – eeee…zapomniałem...

15. „wiadomości o ssakach” – Hania ssała ponad dwa lata, Marysia krócej.

16. „chodził lisek koło drogi” – to już nie chodzi?

17. „dwa francuskie warkocze” – jakieś romansidło?

18. „gdzie mieszka Hannah Montana” – u nas. Na półce z bożkami Hani.

19. „ i kto rzdzi” – chyba bździ?

20. „Jarek na tronie” – chyba że na tym w łazience.

21. „kaszpirowski” – ręce które leczą.

22. „mapa drogowa dla Palestyny” – nie mamy z tym nic wspólnego.

23. „1 metr w skali 1:50” – zaraz, zaraz, tylko policzę…

24. „5 greckich mitów” – mało jakoś.

25. „autorytet – tata” – ja nie narzekam.

26. „babcia pali dziecko” – Jezu! Kto szuka takich haseł?

27. „bóg mi powierzył honor polaka” – pan megaloman jesteś i tyle.

28. „czary mary stara baba” – tfu! Na psa urok!

29. „czy od jedzenia jajek rosną piersi?” – no nie wiem, zapytam Edyty.

30. „głupi Jarek” – teraz to się dopiero obraziłem.

KONIEC.

sobota, listopada 22, 2008

Cztery mgnienia jesieni

Kolacja. Jemy sobie. Nagle Marysia udaje się pilnie do WC.
To się zdarza.
My nie przerywamy jedzenia. Jemy...jemy...jemy...
Jej ciągle nie ma. Za drzwiami łazienki cisza.
Jemy...
Jemy...
Kończymy jeść...
Wychodzi Marysia.
Z zadowoloną miną spogląda na nas, na stół opróżniony z jedzenia a następnie ni to pyta, ni to oświadcza:
- Długo, nie?

Długo. Całe cztery lata.
Najlepszego na urodziny życzy FotoBlog.

wtorek, listopada 18, 2008

Średniowieczny system resocjalizacji

Hania wrzuciła raz do komputera płytkę z multimedialnym kursem historii dla dzieci. Długo nie schodziła na dół, więc musiał być nawet ciekawy.

Za to jak już zeszła, wypaliła z mety:
- Tata. A wiesz, jaka była najgorsza kara kiedyś?
- No nie wiem.
- Przywiązywało się linę do koni i do człowieka!

Może trzeba by wytłumaczyć dziecku, że wtedy dzieci normalnie - w tyłek dostawały. A te liny i konie to na dorosłych były. Mamy jednak jakieś niezrozumiałe opory przed uświadamianiem jej, że i dorosłych można karać...

piątek, listopada 14, 2008

Kwestia kardiologoiczna

Zdarza się, że Hania w ferworze dyskusji używa też i tych bardziej siłowych argumentów. Kończy się to najczęściej płaczem Marysi:
- Mamoooo!!!
- Co się stało?
- Mamoooo!!! A Hania popsuła mi seeerceeee!!
- Hę?
- Tatoooo!!! A Hania popsuła mi seeerceeeee!!
- Co ci zrobiła?

Znaczy w klatę ją walnęła. W klatę.

środa, listopada 05, 2008

A z pustego...

W czasie wizyty w ZOO Hania zgubiła złotówkę. Pieniążek wysmyknął się jej z ręki w pechowym miejscu, wpadając pod kratkę przy schodach, prowadzących do budynku z wężami. Złotówkę było doskonale widać, zatrzymała się bowiem jakichś 10 cm niżej. Kratki jednak nijak nie dało się ruszyć, choć Hania próbowała i tata próbował. Była to złotówka z kieszonkowego Hani, więc niełatwo było się jej z tym pogodzić - była smutna minka i żal do świata.

Kilka godzin potem, w galerii handlowej, Hania z własnych pieniędzy kupowała sobie opaskę i kolczyki. Tata czekał zaś pod sklepem.

Nagle widać biegnącą Hanię, całą w skowronkach.
- Tato! Tatooo!! Odzyskałam swoją złotówkę!
- Hę? - tato jak zwykle popisał się refleksem.
- No złotówkę. Tę z ZOO.
- Jak to? Jak odzyskałaś?
- No kupowałam i pan w kasie mi ją oddał!!

Mamy oto receptę dla różnej maści premierów na naszą budżetową mizerię.

poniedziałek, października 27, 2008

Krecik (wersja dla niegrzecznych dzieci)

Krecik jechał gdzieś bardzo daleko.
Nagle spotkał lisa. Udało mu się na szczęście uciec.
Potem wilk...potem udało uciec...i szybko wilk pobiegł do chaty.
Jedna chata była...w jednej chacie był wilk przebrany za baba jagę, w drugiej dobra pani.

Ale krecik nie wiedział i poszedł do tego wilka przebranego w baba jagę.
Zjadł go wilk.

PS. dla szukających bardziej optymistycznego zakończenia polecamy nasz pierwszy rodzinny podcast z oryginalną opowieścią Hani. Wystarczy wrzucić nasz blog do jakiegoś czytnika...lub walnąć myszką w tego linka.

poniedziałek, października 20, 2008

"Krzyk" Muncha Edwarda

Mama: Haniu, powiedz Marysi, żeby założyła buty.
Hania: Załóż buty!
Marysia: Nie!
Hania: Mamooo! A ona nie chce załooożyyyć!!
Mama: To niech się ugryzie w nos!
Hania: Mama mówi, że cię ugryzie w nos!
Marysia: Nieeeeeee!!!

piątek, października 17, 2008

Model życia w skali 1:50

Wylosowany w kościele miś zamieszkał z nami na tydzień. Zgodnie z pomysłem księdza, dzieci miały się misiem opiekować, czytać mu Biblię i w ogóle misia kochać. Miś był ogromny, metr osiemdziesiąt jak nic. W nocy spał oczywiście z nami a w dzień schodził z nami do salonu.

W domu już od dłuższego czasu mieszkał z nami inny potężny pluszak - biały pies Marysi, na którym właścicielka zazwyczaj zjeżdżała ze schodów. Pies ten, choć niemały, przy misiu normalnie wymiękał.

Do Marysi dotarło wszystko po jakichś kilku dniach.

Z mozołem wtargała psa na piętro, położyła w łóżku obok misia. Po chwili tuptała już na dół.
- Tato! Tato! Zobacz, jaki ten pies się zrobił kurdupeńki!!

Zaczyna się od misia - potem kurdupeńki robi się dzielony z siostrą pokój, potem dzielony z rodzicami dom. Jednym z ostatnich bastionów jest ogród - ale przecież i on z czasem kurczy się jakoś dziwnie. A dla niektórych i rodzinne miasto też się robi za kurdupeńkie. Wszystko to kwestia proporcji.

sobota, października 11, 2008

Test Małego Księcia

W teście Małego Księcia, przeprowadzonym przez Edytę z końcem września 2008r., padły następujące odpowiedzi:
Hania: góry
Marysia: ślimak

Przyjęta skala ocen
kapelusz - niedostateczny
słoń połknięty przez węża boa - celujący

Jak oceniamy dzieci nasze wypadły tak na czwórkę. Z plusem.

poniedziałek, października 06, 2008

Futbol, futbol!

Pewnego słonecznego, jesiennego weekendu Hania odkryła uroki kopania piłki. Zaczęło się od prostych ćwiczeń, kiedy to tata nadrzucał piłkę prosto na woleja. Strzały wychodziły jej coraz lepiej - oberwał samochód, oberwał tata a zdezorientowany kotek ukrył się w krzaczkach bukszpanu.

Umiejętności rosły szybko i pod koniec niedzieli było już na tyle dobrze, że przyszedł czas na mały meczyk. Zasady uproszczone - kopnąć przed siebie na tyle mocno, żeby ten drugi przepuścił. Pierwszego gola Hani zapamiętam na długo:
- Tato! POPUŚCIŁEŚ!!

No. Prawie.

niedziela, września 28, 2008

Wrocław nie sprostał oczekiwaniom

Hania, wybierając się na cały dzień do Wrocławia obiecuje Niani:
- Nianiu! Nie martw się, tobie też przywiozę jakąś pamiątkę!

Godne pochwały, jednak dzień w metropolii mija szybko a liczne atrakcje bardzo niekorzystnie wpływają na pamięć. Ostatecznie Hania wraca do domu bez obiecanego prezentu.
- Nianiu, ale wiesz co? - wita się z opiekunką - W tym Wrocławiu było bardzo mało fajnych pamiątek...

Tak Nianiu. Ten Wrocław to w ogóle jakaś wiocha.

niedziela, września 21, 2008

Załoga Marysi

W czasie porannego, niedzielnego lenistwa łóżkowego, Marysia wymyśla różne zabawy. A to bajkę każe sobie przeczytać, a to lalką pobawi. W końcu stwierdza, że będzie robić piknik.
- O! A dla kogo będzie ten piknik? Kogo zaprosisz?
- Moje koleżanki.
- Które koleżanki?
Krótka pauza...
- Asia, Pasia, Ura i Szuflada.

Kto jej te teksty pisze?

poniedziałek, września 15, 2008

Post nr 152 - Oficerowie

W trzecią rocznicę powstania bloga nie będę nikogo zanudzał statystyką ani planami na przyszłość ani żadnymi innymi mądrościami. Ale żeby nie było jak zwykle, zamiast o dzieciach, zapodam (nie pierwszą zresztą) historyjkę pochodzącą z mych bogatych, wojskowych wspomnień.

Raz w życiu brałem udział w ćwiczeniach wojskowych – nie licząc oczywiście półrocznego „długoterminowego przeszkolenia...”. Była to jakaś próbna mobilizacja, którą generalicja ogłosiła chcąc sprawdzić sprawność procedur.

W jednostce stawiłem się jako jeden z ostatnich, niby luzak taki, co to w końcu życia wojskowego liznął. Wiarus prawie. Poobijamy się ze dwa dni i będzie miło. Szybko zmuszono mnie do weryfikacji tego poglądu.

Bardzo ważny pan oficer wywołany z ciemnej kanciapy przez dyżurnego, krzywo patrząc na marudera (wieczór był, gdy przybyłem), zasiadł za biurkiem i niechętnie otworzył wielką księgę leżącą na blacie. Sprawdził kwitek, który mu wręczyłem po czym paluchem rozpoczął wyszukiwanie. Gdy znalazł, brwi nieco mu się uniosły.
- O! Pan dowódca.
- Że co?
- Jest napisane, że jest pan dowódcą.
- Co?
Uznał mnie chyba za nieszczególnie bystrego, bo bez zbędnych wyjaśnień przeszedł do sedna sprawy.
- No to panie dowódco, w końcu się pan pojawił...
Dowódca? Że niby ja? Ale o co kaman?

Oficer osobiście poprowadził mnie do koszar, wprowadził do jednego z pomieszczeń i uprzejmie przedstawił zgromadzonemu wojsku. Zastępcy dowódcy (który przybył był wcześniej) zabrał mój pas z pistoletem i uroczyście zapiął na moim brzuchu. Następnie zainicjował oficjalne przekazanie dowodzenia. Zachowywałem się trochę jak we śnie – wychodząc ze słusznego chyba założenia, że to nie może się dziać naprawdę.
- Kolego – odezwał się zastępca po wyjściu oficera – A ile tych ćwiczeń kolega już odbył, że zrobili dowódcą?
Facet pił najwyraźniej do mojego młodego wyglądu. I rzeczywiście, ze zgromadzonego towarzystwa kolegów z szarżami, to jakiś taki najmłodszy byłem.
- Ja?! Ja pierwszy raz.
I to był błąd chyba, bo od razu cały mir u wojska straciłem. Kto by tam słuchał jakiegoś gołowąsa. Na szczęście wojsko ogólne było dość tradycyjne – takie tam pospolite ruszenie, gdzie nikt nikogo słuchać nie będzie. Nic się w tym temacie już od kilku wieków nie zmienia.

Kilka razy dzielny dowódca otrzymał OPR od wyższych rangą za leniwe wojsko, snujące się po korytarzach – generalnie jednak nie było tak źle: chłopaki się nie schlali, nie hałasowali ani nie uciekali z koszar. To, że zlewali wszystko i wszystkich zdaje się nikogo nie dziwiło.

Kulminacyjnym punktem „ćwiczeń” był uroczysty apel. Ustawili nas na placu do przeglądu, poczekaliśmy godzinkę czy dwie, aż generały rozpoczną wizytację. No i zaczęło się. Idzie sobie pan generał, ogląda rosłych wojaków, jeden w drugiego patriota. Nienagannie uszyte mundury, buty lśnią. Pan generał zadowolony. Pan generał musi porozmawiać z wojskiem. I jak myślicie, do kogo podchodzi na pogaduszki?
- Panie dowódco, jakiej specjalności są pana ludzie?
- Telefoniczno-telegraficzna panie generale – początek miałem niezły, zresztą pouczono mnie, co mam mówić.
- Hmm, a gdzie pana mapnik? - a o takich pytaniach nie uprzedzali...
- Melduję, że nie mam panie generale!
- Jak to? Nie wydano mapnika oficerowi? A lornetkę?
- Melduję, że nie wyposażono mnie w lornetkę panie generale!
- Aha.
I poszedł. Nie wiem, czy dowódca jednostki słyszał naszą konwersację. I wolę nie wiedzieć.

Wieczorem, w regionalnych wiadomościach, był reportaż o tej mobilizacji. Pokazali zwisających w oknach, zblazowanych, o zgrozo, moich podkomendnych!
- Hej!! Panowie!! A co wy tam robicie?!! – darł się redaktor
- Sztukę walimy!! Nic nie robimy i tyle!!

Moje chłopaki! Moje wojsko!

środa, września 10, 2008

Mi nie zabracie?

W dawnych czasach, kiedy Hania nie umiała jeszcze zapinać pasów w samochodzie, traciliśmy całe godziny, czekając aż się podda. To był niemal punkt honoru - spróbować zapiąć pasy samemu. Nic jej oczywiście z tego nie wychodziło i w końcu się poddawała. Każdy wyjazd miał swoją ceremonię.

Kiedy jednak w końcu nauczyła się ich zatrzaskiwania, szybko ją to znudziło. Teraz za każdym razem przekonuje nas, że to my powinniśmy ją zapinać. My jednak, po wielu latach katorgi, ani myślimy wracać do kieratu. Mamy taki jeden, świetny argument:
- Dobra. Nie musisz zapinać. Ale jak zapłacimy mandat, to będziesz potem nam ze swoich pieniążków oddawać. 
Działa niezawodnie.

Marysia, która też już swoje pieniążki dostaje, uznała, że i jej interesy wymagają ochrony:
- Ale mi nie zabracie?!
- ??
- No bo ja jestem zapięta!!

Nie Marysiu. Tobie nie zabramy.

czwartek, września 04, 2008

Tajne, specjanego znaczenia

- To jest mój pamiętnik. Nikt nie ma go przeczytać - Marysia oznajmiła to światu tonem stanowczym, prezentując swój zeszyt z bazgrołami.

Cała rodzinka, nawet Hania, kiwnęła głową ze zrozumieniem. Wiadomo - pamiętnik rzecz święta. Nie wiadomo jednak, czy Marysia nie tego się spodziewała, czy też się rozmyśliła, bo po chwili:
- Nooooo...oprócz mamyyy...i Haniii...i kotka, i pieska i...
- I... - musielibyście usłyszeć tę naiwną wiarę w głosie taty.
- ... i mnie, oczywiście.