Z pewnej okazji tata Jarek dostał prezenty. W tym od ukochanej żony zamówione wcześniej
Lex Perpetua Sapkowskiego.
Znać radość na twarzy taty musiała się wyraźnie objawić, bo Hania momentalnie przejęła inicjatywę:
- Tato! Zaczekaj. Ja też dam ci prezent! - po czym znika na pięterku. Słychać tam szurania, sapania i stukoty.
Po chwili Hania wraca. Targa coś po schodach w wielgachnej torbie. Zbyt długie uszy oraz ciężar powodują charakterystyczny efekt wleczenia trupa, znany z filmu dla dorosłych.
- Tato! To dla ciebie! - oświadcza z radością w oczach, czekając na taty reakcję.
W torbie wszystkie tomy Diuny, komplet opowieści o Czarnej Kompanii oraz wybrane na chybił trafił opowieści z Malazańskiej Księgi Poległych.
- Córeczko! Moje ulubione książki! Dziękuję!! Wspaniały prezent.
Obserwująca całe zajście Marysia na te słowa, bez słowa, znika na schodach. Słychać szuranie, stukoty. Po chwili wraca. Torba jest mniejsza. W torbie ładunek skromniejszy - kilka marysiowych, podniszczonych bajeczek.
- Tata maś!
- Marysiu! Urocze. Moje ulubione książki! Dziękuję!
Obserwująca całe zajście Hania na te słowa znika na schodach...
Przed południem w salonie znajdują się już dwie pełne półki książek ze zbiorów Jarka oraz proporcjonalna liczba bajeczek.
Całą zabawę psuje Edyta swoim jakże racjonalnym pytaniem:
- A kto to wszystko odniesie na górę?
Jest chwila milczenia.
- Tato! Włącz mi gierki.
- Bajki ciem.
- To ja pójdę porąbać drewno.
A tak było miło.
Oglądając z Marysią stare zdjęcia napotykamy na jedno takie, z 2003r. Jest na nim prawie roczna Hania, Edyta i napotkany pies.
Na pewno znacie takie rakietki dla dzieci, którymi odbija się gąbkową piłkę? Ta gąbka to taka z tych twardszych jest przy tym...
- Pawełku, Pawełku! Choć do naszego domu.
Kiedy na scenę wychodziło Genesis, kiedy już pierwszy kawałek wybrzmiał a Collins przywitał się z publicznością i obraził deszcz, pod Strzegomiem zginęła Basia. Kiedy ja skakałem razem z innymi, zmokniętymi ludźmi, jej mąż walczył o życie w wiejskim szpitalu.
- Co tak patrzysz, mamo?
- Tato, jak będę miała czarodziejską różdżkę, to wszyscy będą robili to co będę chciała i wszystko będę miała.
Chyba każdy wie, jak ubierać się na balet? No właśnie. Jakaś bluzeczka, baletki, spódniczka. No i rajtuzy oczywiście.
Kiedy cotygodniowe zakupy w markecie zaczęły nas męczyć, kiedy każda wizyta po pięciu minutach zmieniała się w koncert życzeń, a następnie w lament, że życzeń tych nie chcemy spełniać - podjęliśmy decyzję, że przestajemy zabierać dzieci ze sobą. W szczególności zaś Hanię.
Kiedy odchodzą ludzie z naszego rocznika, zaczynamy się zastanawiać - a gdyby nas to spotkało? Kiedy po ciężkiej chorobie umiera młody człowiek, jesteśmy co najmniej zakłopotani. Jak to tak? Przecież to nie tak zostało poukładane. Co powiedzieć dzieciom? Że poszedł do nieba? Niebo to dla dzieci tylko jeszcze jedna nazwa, miejsce równie obce jak szpital. A skoro dzwoniły do szpitala by porozmawiać z nieobecnym tatą, to dlaczego do nieba zadzwonić już nie można? Co powiecie dzieciom, gdy zapytają o numer telefonu do nieba?
W kościele u Biskupa jest na mszy kazanie dla dzieci. Kazanie jest o chorobach i ksiądz ilustruje je różnymi lekami, wyciąganymi na tę okoliczność z woreczka. Wyciągają dzieci, zgromadzone u ołtarza. Wśród dzieci jest gdzieś i Hania. Dokładnie nie widzimy, bo to za węgłem.
- Tato bajaga!!
- Tata! A jaki to znak?
Z pewnej okazji tata Jarek dostał prezenty. W tym od ukochanej żony zamówione wcześniej Lex Perpetua Sapkowskiego.
Hania już od pewnego czasu uczęszcza na lekcje baletu. Lekcje prowadzi tancerka z teatru we Wrocławiu, Białorusinka z wymową, którą chyba tylko małe dzieci są w stanie zrozumieć. Żywy archetyp rosyjskiej primabaleriny.
W telewizornii muzyka. Produkuje się swoim chrypiącym głosem niejaki Stachursky. Taki wiecie - men. Macho.