Wolny rynek

Nie może być tak, że Hania robi coś fajnego a Marysia to ignoruje. Nie. Marysia też musi to zrobić. W pięć minut po otwarciu restauracji przez Hanię pojawiła się konkurencja. Konkurencja nawiązująca przy tym do sukcesu "Ulubionego kotka".

Może nie mogła się pochwalić równie dobrym szyldem:

Ceny, hmm...65 zł za kromkę chleba z serem?

Ale przystawki były REWELACYJNE!

Zamówiłem pięć "psepssekonsek", sądząc, że pięć znajdę na talerzu. Kierowałem się ceną i zdrowym rozsądkiem. Ale nie. Dostałem pięć talerzy. Każdy inaczej udekorowany, elegancki, niepowtarzalny.

Był napiwek...

Ulubiony kotek

Na Poniatowie otwarto z hukiem nową restaurację!!! Właścicielka, pani Hanna Zając, zapewnia miłą atmosferę i sprawną obsługę. Ceny, rzekłbym, konkurencyjne np. sałatka za 50 gr. Pełna profeska - wszystko zgodnie z zaleceniami Magdy Gessler. Spójrzcie choćby na ten szyld:

A menu po prostu powaliło mnie na kolana:

Do tego mają firmowe kubki:

I tylko te potrawy...

Ktoś reflektuje na "wybredne kociaczki"?

Alleluja!

Jak pewnie wicie w niektórych rodzinach obowiązuje taki zwyczaj, że do dzieci przychodzi zajączek i przynosi prezenty. U nas zwyczaj ten obowiązuje od zawsze, przyćmiewając nieco rzeczonym dzieciom całe misterium wielkanocne. Ale uznajemy, że warto. Dzieci szukają prezentów w ogrodzie - tam bowiem zajączek zostawia swoje upominki. Trochę było strachu tego roku, że go nasz piesek przegoni. Ale jak się okazało, zajączek pieska się nie wystraszył. Przeciwnie - prezenty zostawił w nieużywanej, psiej budzie.

Pół godziny po odnalezieniu koszyka, po pierwszych emocjach i radościach, napotkaliśmy na Hanię siedzącą na komputerze. Nie, nie. Nie grała w żadne gry...ona sprawdzała na Allegro ceny prezentów...

Przerażające.

Doktor House z Wałbrzycha

Podczas ostatniej choroby Marysia (a trzeba przy tym przyznać, że minionej zimy chorobom się nie dawała), uważnie obserwowała towarzyszące jej objawy.

- Masz gorączkę, córciu.

- Gorączka - stwierdza z mądrą miną - Najcieplejsze oczy i pupa.

Pupa to ja rozumiem. Ale jak zdiagnozowała te oczy?

Stasiu Gąska

- Stasiu Gąska - rzuca tata podczas obiadu.

- Co Stasiu Gąska? - zgodnie z oczekiwaniem podchwytuje temat Hania.

- Kto to jest Stasiu Gąska? - bardziej konkretnie zapytuje Edyta

Tata milczy.

- Co? Nie żyje? - próbuje rozszyfrować Hania.

- Nie żyje - potwierdza Jarek.

- Wiedziałam. Jak tata o kimś mówi, to znaczy, że on nie żyje.

Jakiś dziwny wniosek się wykluł przy okazji. Tata komentuje go jedynie uniesieniem brwi. Lewej.

- Kto to jest Stasiu Gąska? - mama wciąż konkretna do bólu.

- Stasiu Gąska?

- Tak. Stasiu Gąska.

- Błazen.

- Błazen? Stańczyk?

Ooo! Z kojarzenia szóstka.

- Mamo, a co to jest Stańczyk? - wchodzi w słowo Hania.

- To taki pan, który miał zabawiać króla, ale też był patriotą, więc martwił się o kraj.

- I kiedy umarł?

- Haniu, w XVI wieku - mama lekceważąco macha ręką

Hania robi lekko rozczarowaną minę.

- Tato! Dlaczego dopiero teraz o tym mówisz?

Tata nie wiedział co odpowiedzieć bądź zastanawiał o sekundę za długo i rozmowę zakończyła Edyta

- Haniu. Tata znów nasłuchał się Kaczmarskiego...

Ty wiesz, co my robimy tym misiem?

Maria uwielbia rysunki z dużą ilościa szczegółów. Takie historyjki...

Na tym konkretnym rysunku Jarka zaintrygowała postać Misia. Wychowany na komiksach skojarzył niebieskie coś narysowane przy twarzy z wizualizacj jakiegoś gwałtownego procesu. Jak się jednak okazuje, Miś z rysunku Marysi nie dostał fangi od żadnego innego misia. Nie wybuchł mu też pryszcz ani nic takiego.

- To kwiatek! - oświadczyła z politowaniem Maria.

Zachowując kamienną twarz, Tata podjął żałosną próbę zachowania resztek autorytetu:

- A ten napis na torbie co znaczy?
- Galeria. Ale się nie zmieściło...

Tylko proszę nie pytajcie, jaki szyfr przedstawiają te cyfry. Ja nie miałem odwagi pytać.

Jak zostać bogatym

Kąpiąc się u cioci, Marysia uważnie przygląda się ścianom.

- Mamo. Ale ciocia i wujek to są bogacze, prawda?

- O! A dlaczego tak uważasz? - pyta mama.

- Zobacz, mają maskę na ścianie... i te czasopisma koło toalety...

W następnym odcinku poradnik Marysi "Jak zostać sławnym".

Kwestia zasad

Mama obserwuje, wyjątkowo jakoś pochmurne tego dnia, dziecko:

- Maria, a coś ty taka smutna od rana?

Za pierwszym razem odpowiada jej cisza.

- Czemu się nie uśmiechasz?

Za drugim razem odpowiedź jest konkretna

- Bo nie wolno tak cały czas się uśmiechać.

Gramy w filmie

Ten film to może nic wielkiego - trochę wygłupów przed kamerką laptopa. Ale moi drodzy to nie był byle jaki laptop. A raczej nie byle kogo. Młodego, obiecującego reżysera. I teraz najlepsze - jak już ten ktoś będzie starym, sławnym reżyserem, to dopiszemy tu jego dane i na podpiętych do tego reklamach zbijemy fortunę...

Bo języków uczyć się trzeba!

W ostatnich dniach trafił do nas za pośrednictwem Allegro nowy futrzak Furby. Piszę nowy, bo jeden już u nas mieszka i siłą rzeczy zwany jest starym.

Furbiego upatrzyła sobie Marysia, dosyć sprawnie poruszająca się po swoim ulubionym serwisie aukcyjnym, i nowy jest jej własnością. Jak wiadomo, wszystkie Furby mówią w języku furbiowym oraz co nieco po angielsku. My furbiowego nigdy się nie nauczyliśmy, ale tych kilka zdań po angielskiemu mamy opanowane.

Po rozpakowaniu, nacieszeniu oczu czystym jeszcze futerkiem (stary Furby czystego już nie ma...), porównaniu urody (stary Furby ma obdarty z gumy, plastikowy dziubek) przyszedł czas na magiczny moment rozpoczęcia interakcji:

- Hay, Furby!

- Was?

- Co?

- Was?

- Hay, Furby?

- Was?

O kurka!! Niemiec!!!

Okazało się, że nie doczytaliśmy do końca opisu aukcji i trafiła do nas wersja germańska. Nasza znajomość języka Goethego bynajmniej nie od dzieł Goethego pochodzi. Tak bardziej to od Czterech Pancernych i Psa. A Furby niby taki Niemiec ale ni w ząb po ichniemu nie rozumie. Ani "Raus!", ani "Hände hoch!" czy "Hermenegilde komm". Dureń nie wie nawet co znaczy "Hitler kaput!". Tylko was i was. Chociaż nie. czasami zaśpiewa też jakąś skoczną piosneczkę. I beka. Ranu jak on beka. Prawdziwy überfurby. I nawet stary Furby nie chce się z nim komunikować.

Ostatecznie stanęło na tym, że będziemy się uczyć ferbiowego ze ściągniętej z netu instrukcji. Instrukcja jest jednak też po niemiecku i póki co kiepsko nam idzie. Marysia weźmie więc swojego pupila na zajęcia z niemieckiego, czym zyska sobie, jak sądzi, sympatię germanistki. A kto wie, może i jakieś tłumaczenie na kartce nam zdobędzie?

Mama nie jest z Matrixa

Marysia często nam coś tłumaczy. Jako osóbka inteligentna oczekuje, że rodzice będą chwytać w lot wszystkie jej niedopowiedzenia, skróty myślowe i uproszczenia. Czasami jest to trudne. Czasami nawet nas przerasta. Szczególnie, gdy akurat idziemy spać.

Po jednym z takich nieudanych wywodów, snutych w ciemnościach w okolicy godziny 23, zniecierpliwiona udziela reprymendy:

- Mamo. Jakaś ty powolna!
Hmm...

- Bo twoja powolna mama właśnie powoli zasypia.

Marii nie przegadasz

Pamiętacie historię o rosołach? Nie? Zalecam więc przed dalszą lekturą pacnięcie w linkę w celu odświeżenia pamięci. Koniecznie.

W Nowy Rok mama przygotowała dzieciom rosołek. Zaznaczyć należy przy tym, że dzieci w ostatnim czasie nieco straciły apetyt. Szczególnie Marysia. Rosołu nie powitały więc z entuzjazmem a i sama konsumpcja odbywała się przysłowiowym jednym zębem.

Rodzice dawno byli już po deserze gdy Marysia wciąż jeszcze modliła się nad swą pełną miską. W końcu zniecierpliwiona mama postanowiła dziecko nakarmić. Jak łatwo się domyślić szybko doprowadziło to eskalacji negatywnych emocji zakończonych prawdziwymi dantejskimi scenami. Podczas burzliwej wymiany zdań córka użyła w końcu ostatecznego argumentu:

- Bo ten rosół jest niedobry!!!

- Mój rosół niedobry?! Specjalnie dla ciebie go robiłam. Z ziołami miłości. A ty mi mówisz, że niedobry?

Z tymi ziołami to mama pojechała po bandzie i Marysia nieco straciła rezon.
- Bo Niani jest lepszy!

Jak wiecie tzw. rosół Niani to serwowana przez nią zupa, przygotowywana wcześniej przez rodzicielkę...

- Tak? A to ciekawe! Bo to mój rosół jest. Niania go tylko podgrzewa!

Chwila ciszy...
- Bo ona go lepiej podgrzewa!!!

Lewi ludzie

Na załączonym obrazku obserwują Państwo rzadki przykład postmodernizmu dziecięcego. Praca ta, w świecie sztuki znana jako "Wyliczanka", stała się ostatnio obiektem zainteresowania naukowców. Znani wałbrzyscy genetycy-amatorzy, małżeństwo Z., na jej podstawie udowodnili, że uwarunkowania grafologiczne są dziedziczne. Otóż obie ich córki - zarówno autorka "Wyliczanki" Marysia, jak i starsza od niej Hania, tak samo i zupełnie niezależnie od siebie - mając lat sześć odwracały cyfry. Badania wykazały niezbicie, że odbywa się to w sposób nieświadomy, spontaniczny i niewymuszony. Objawy mają przy tym charakter przemijający.

Historia pomija niestety, w jaki sposób rodzice obu dziewczyn pisali cyfry, będąc w ich wieku. Należy jednak domniemywać, że nie pisali ich wcale z powodu braku takiej umiejętności.

Dziś tylko zagadka

Dziś zamiast krótkiej historyjki będzie krótka zagadka. Zagadka pochodzi od Hani i z początku zagadką nie była, ale na zagadkę jak najbardziej się nadaje. A więc, żeby nie przedłużać, co to takiego: Orle Ola?

Uczestników konkursu prosimy o odpowiedzi w komentarzach. Pierwsza prawidłowa wygrywa. Zwycięzca, w ramach hojnej nagrody, może nam przesłać swoje foto. Umieścimy je na blogu na wiecznej rzeczy pamiątkę.

Powtarzam pytanie - co to takiego Orle Ola?

Maria z playbacku

Maria zwołała nas na kanapę, by zaprezentować swoje ostatnie dokonania wokalne. I puściła toto. Odkrycie istnienia playbacku mocno nam zaimponowało bo uwierzcie, sześciolatek nie ma jeszcze pojęcia, że połowa koncertów leci z taśmy. No chyba że Marysia doszła do tego po uważnej lekturze sylwestrowych dokonań naszych rodzimych gwiazd...

Lekcja logiki stosowanej

Marysia ogląda sobie plan lekcji, dokument należący co prawda do złej siostry, ale jakże ciekawy. Zna również jego przeznaczenie - rozkład lekcji na cały tydzień. Coś jej się jednak w tym nie zgadza.

- Mamo? A ile jest dni?
- Siedem! - wchodzi mamie w słowo Hania.

- Nieprawda!!! - Marysia wykrzykuje triumfująco, przyłapując siostrę na oczywistym kłamstwie.

- Prawda. Poniedziałek, wtorek, środa, czwartek, piątek, sobota, niedziela... - drugoklasiści uczą się tej litanii na pamięć.

- Wcale nie!
Marysia wie swoje.

- Niedziela to nie jest cyfra! Powinien być piątek, szóstek i siódemek. A nie ma!

Jakiż ten świat jest pozbawiony logiki.

Wigilia 2010

Marysia wierzy we wszystko. W Świętego Mikołaja, w renifery, w skrzaty, w czary-mary i we wróżki. Wierzy w wielkanocnego Zajączka, w to, że jej zabawki rozrabiają w nocy, w elfy wierzy i w to, że w dywanie żyją małe stwory. Wierzy, że w bajkach pokazują prawdziwe życie. Wierzy nawet, że jej tata jest najmądrzejszy na świecie.

W jedno Marysia wierzyć nie chce. Że zwierzęta potrafią mówić w wigilijną noc. Nie wierzy i już. I nie ma takiego argumentu, który by ją przekonał:

- Taa, mówią? Przecież to niemożliwe!

Cóż, nie będziemy się kopać z koniem. Za parę godzin sama się przekona.

Wesołych świąt!

Schneewittchen

Z taką pewną nieśmiałością w ostatni weekend zapuściliśmy naszym dzieciom filmik z bajką o Królewnie Śnieżce. Ten Disneya sprzed siedemdziesięciu lat. Mieliśmy spore obawy, czy wychowane na różnych Sponge Bobach, Hannah Montanach i Sabrinach - Nastoletnich Czarodziejkach dziewczyny w ogóle zechcą toto oglądać.

Film widziany oczami dorosłego mocno się zestarzał - od wyglądu pięknej Śnieżki, która dziś tytułu miss by raczej nie zdobyła, aż do techniki rysunku i sposobu narracji. Ale to dorośli. Dzieci o dziwo siedziały jak urzeczone. Hania nawet musiała walczyć z fizjologią, żeby nie opuścić żadnej sceny. Przyznam, że chyba stary już jestem i dziecięcej duszy nie pojmuję, skoro tak mnie to zaskoczyło.

PS. Zła macocha też nieco blednie przy dzisiejszych czarnych charakterach.

Chore dzieci smutne są

Mocno podziębiona Marysia tak żali się tacie:

- Chora jestem...
- To nie fair, że jesteś chora prawda?

- Nooo...Nie fair. I do tego mam pięć chorób.

- Jak to? Aż pięć?

- No tak. Jeden - rozwolnienie. Dwa - gorączka. Trzy - rzyganko. Cztery - kaszlanie. I pięć - lokomotacja!

Votum separatum

Dziewczyny lubią czasami sobie popaplać. Tak wiecie - o wszystkim i o niczym. Podczas jednej takiej wesołej pogawędki na tematy niezobowiązujące, pada nagle ze strony Hani:

- I co mamo? Twoje dziewczynki nie są już takie małe...

Tata protestuje!