Dwa lata

Prawie dokładnie w drugą rocznicę założenia tego fotobloga przeczytałem artykuł. Nie, żeby było to coś nadzwyczajnego u mnie, ale tym razem artykuł był o blogach właśnie. Autor wywodził, że osobnicy piszący blogi, to nie tylko, jak mogłoby się wydawać, jakieś teens'y bez wyrobionego gustu i ortografii, ale w większości prawdziwa elita. Dobrze wykształceni, dobrze zarobkujący, inteligentni, oczytani, spostrzegawczy. Nieprzeciętni. Idealny wprost target dla różnego rodzaju marketingowców...

No słysząc takie komplementa serce rośnie. Nic - tylko pisać. A może z czasem i jakaś reklama się wypnie, co? Państwo marketingowcy? Wiem, wiem. O kasie też tam było napisane - że liczyć na nią mogą tylko tzw. gwiazdy. Minimum ileś tam tysięcy odsłon miesięcznie.

To nam na razie nie grozi - jest co prawda poprawa - nawet do kilkunastu wejść miesięcznie. Ale gdzie tam mowa o gwiazdorstwie. Blog nie zaginie jednak, bowiem jego pisanie to przede wszystkim wielka frajda.

A następny post to będzie już okrągła 100.

I kto tu rządzi?

Od: Rutecka, Agnieszka
Wysłano: 7 września 2007 11:44
Do: Zając, Jarosław
Temat: ?

Hej
i jak dzieciaki w przedszkolu?


Od: Zając, Jarosław
Wysłano: 7 września 2007 13:58
Do: Rutecka, Agnieszka
Temat: ODP: ?

Póki co spoko.

Nie licząc drugiego dnia w którym Marysia odmówiła współpracy w zakresie wykonywania podstawowych czynności fizjologicznych. W rezultacie spanikowane przedszkolanki zadzwoniły do tatusia. Tatuś w ekspresowym tempie opuścił stanowisko pracy, w 20 minut przebił się przez miasto i wpadł do przedszkola.

W przedszkolu następnie przez 30 minut doprowadzał dziecko do stanu używalności ze stanu, za przeproszeniem, totalnego obesrania.

Marysia, jak już pokazała, kto tutaj rządzi, w następnych dniach odstąpiła od protestu i obecnie nie ma problemów z załatwianiem czegokolwiek...

U ciebie też ciekawie?

Kolega wielkoluda

W jednym z prezentów towarzyszących (to takie dawane Marysi przy okazji urodzin Hani), pod strzechę trafiła gra "Zagadki Smoka Obiboka". Pomijając durnowatą nazwę sama gierka okazała się fajna. Na karteczkach są takie rysunki a każdy opisany wierszykiem.

Okazuje się, że te gry rzeczywiście rozwijają - poznaliśmy zdolność Hani do słowotwórstwa. Przy obrazku węgorza, nie znając właściwej nazwy, bez zająknięcia wypaliła:

- Łatwe! To długolud!
Rzeczywiście. Łatwizna.

Morski chrzest

Chyba nie ma co ukrywać, że byliśmy sobie nad morzem. Naszym. Bałtyckim.

Był to pierwszy raz od wielu lat (a dla dziewczynek w ogóle pierwszy w życiu), dlatego zapomnieliśmy o atrakcjach, jakie nas czekają.

I tak: woda w morzu zimna jak szlag, w wodzie meduzy a wieje tak, że nawet w słoneczny dzień ma się gęsią skórkę. Plaży nie sprząta nikt, ratownicy zaś to pojęcie wyłącznie wirtualne. Ceny kosmiczne. Z lewej na kocu dwa kaszaloty, którym wszystko przeszkadza. Z prawej towarzystwo z IQ wyraźnie poniżej normy, używające normalnych wyrazów ze słownika tylko w formie przerywników – reszta to bluzgi – przed południem wszyscy są już pijani. W barach siedzą sobie gangsterzy – strach słuchać tego, co sobie opowiadają. Zapchane parkingi, ryby paskudne w smaku a gofry tekturowe. Syf, kiła i mogiła.

W przyszłym roku też pojedziemy nad morze. Bo normalnie super było. SUPER!

Tato, z zoologii pała!

Oglądając z Marysią stare zdjęcia napotykamy na jedno takie, z 2003r. Jest na nim prawie roczna Hania, Edyta i napotkany pies.

- Lew tato. - mówi Marysia
- Słucham?
- Lew był.
- To? To taki piesek Marysiu.

Marysia milknie. Trwa analiza obrazu. Zakończona smutną dla autorytetu taty konkluzją:

- To lew!

Królowa kortów

Na pewno znacie takie rakietki dla dzieci, którymi odbija się gąbkową piłkę? Ta gąbka to taka z tych twardszych jest przy tym...

Babcia Natalia wspierając nas w remoncie stulecia opiekowała się czasami dziećmi i w czasie, gdy deszcz nie lał się z nieba, chodziła z nimi do ogrodu. W ogrodzie zaś były rakietki.

Któregoś razu Hania mistrzowskim backhandem umieściła gąbczastą piłkę prosto w oczodole babci. W trakcie udzielania pierwszej pomocy, babcia pyta Hanię (dla rozładowania stresu):

- Nie mam przypadkiem lima?

Hania uważnie obserwuje twarz babci. Z lewej. Z prawej. Znów z lewej...

- Wiesz co babciu. Ja się na tym nie znam.

Od razu widać, że rodzina niepatologiczna jest. Lima występują u nas nader rzadko a jeśli już to i tak raczej z przyczyn naturalnych niż społecznych.

Dyplomatyczny kryzys

- Pawełku, Pawełku! Choć do naszego domu.

- Oć Pawełku. Do nas oć.

Dziewczyny zaczynają sprowadzać sobie facetów. Pierwszy jest sąsiad zza nieistniejącego płotu. Lat 3,5. Brak płotu, nie ma co ukrywać, znacząco ułatwia wymianę kulturalną. Choć są i problemy...

- Pawełku. Trzeba ściągnąć buty!

- Ale mi babcia nie pozwala ściągać butów.

Hę?

- Mamo! Mamo! Czy Pawełek może wejść w butach?

- Nie, Haniu. Jeśli chce wejść, musi zdjąć buty.

- Ale jemu nie wolno!

- Trudno. Jeśli chce być naszym gościem, musi się dostosować do naszych zasad.

Hania wraca do przedpokoju i oznajmia ponurym tonem:

- Pawełku. W naszym domu jest taka zasada, że się ściąga buty.

- Ale mi babcia...

Dobra, to już było. Ostatecznie pan ambasador z sąsiedniego domu zostaje odwołany na konsultacje do ojczyzny i jak na razie wizyta nie doszła jeszcze do skutku.

O czym donosi dziwnie zadowolony tatuś.

Fucking desc

Kiedy na scenę wychodziło Genesis, kiedy już pierwszy kawałek wybrzmiał a Collins przywitał się z publicznością i obraził deszcz, pod Strzegomiem zginęła Basia. Kiedy ja skakałem razem z innymi, zmokniętymi ludźmi, jej mąż walczył o życie w wiejskim szpitalu.

Trudno uwierzyć, że to się przydarzyło właśnie jej, tej, która zawsze przypominała kierowcom o ostrożnej jeździe, bo ona do dzieci musi wrócić. Jak to tak? Tutaj stadion pełen muzyki a tu śmierć na drodze? Jak?

Kronika policyjna z dnia 21 czerwca 2007r.: "Kierujący samochodem Opel Astra lat 49 podczas wyprzedzania nie zachował należytej ostrożności i zderzył się czołowo z jadącym z przeciwka samochodem ciężarowym marki Lexus. W wyniku zderzenia pasażerka Opla lat 46 poniosła śmierć na miejscu."

Samoocena

- Co tak patrzysz, mamo?

Pytanie oznacza, że Edyta odwróciła uwagę od swojego dziecka.

- Patrzę, Haniu, na tamtą dziewczynkę w różowym. Ładna, prawda?

Pada krótkie, taksujące spojrzenie w kierunku obiektu.

- Ja i tak jestem ładniejsza.

Czy to jeszcze poczucie własnej wartości czy już narcyzm?

Kolorowa prasa

- Tato, jak będę miała czarodziejską różdżkę, to wszyscy będą robili to co będę chciała i wszystko będę miała.

- Żeby to było takie proste córeczko. Też chciałbym mieć taką różdżkę...

- Tato! Ale ty przecież nie zbierasz "Księżniczek".

- No tak.

Koniec z kupowaniem dziecięcych brukowców.

"Rób to co ja..."

W piątym tygodniu remontu Edyta wezwała szefa ekipy budowlanej na poważną rozmowę. Był wieczór. Pomyte dzieci zaległy na naszych rękach, bo podłogi brudne i trzeba by je jeszcze raz myć.

Rozmowa była istotnie poważna i prowadzona stosownym do sytuacji tonem. Marysi na ten przykład włączył się odruch alarmowy. Bezbłędnie wyczuwając matczyny nastrój rozpoczęła strojenie swoich asekuracyjnych uśmiechów, upewniając się, czy aby nadal ją kochamy i przekonując świat o tym, że ona sama nie ma sobie nic do zarzucenia.

Hania zaś niby się nie przejęła. Tylko co jakiś czas spoglądała to na mamę, to na budowlańca. Niby nic.

Po rozmowie dzieci poszły się usypiać z mamą. Hania ułożyła się na wznak na łóżku, wielkie oczy skierowała ku sufitowi. Zamyśliła się. A potem rzekła:

- Mamo! Powiedz to jeszcze raz!

Uważaj tato. W konkursie na idola straciłeś właśnie jakieś dwieście tysięcy punktów.

Rewia mody

Chyba każdy wie, jak ubierać się na balet? No właśnie. Jakaś bluzeczka, baletki, spódniczka. No i rajtuzy oczywiście.

Siedzimy sobie na korytarzu czekając, aż pierwsza grupa skończy swoje zajęcia. Warunki są siermiężne, jak to w domu kultury - dzieci przebierają się pod drzwiami sali. Wtem słychać sceniczny szept Hani:

- Tato...zobacz...ta dziewczynka ma takie same rajtuzy jak ja...

Niepojęte. Że też kobiety w ogóle zauważają takie rzeczy.

Drugi etat potrzebny od zaraz

- Tato...

- Tak?

- Dołożysz mi trochę pieniążków...?

Hania poznała właśnie wspaniałą ideę skarbonki.

- A co, masz za mało?

- Tak. Mam mało.

- A chciałabyś więcej?

- Tak...

- Wiesz Haniu, tatuś też chciałby mieć więcej pieniążków...

- To tato - zarabiaj!

Uwaga, uwaga! Nadzchodzi!

Kiedy cotygodniowe zakupy w markecie zaczęły nas męczyć, kiedy każda wizyta po pięciu minutach zmieniała się w koncert życzeń, a następnie w lament, że życzeń tych nie chcemy spełniać - podjęliśmy decyzję, że przestajemy zabierać dzieci ze sobą. W szczególności zaś Hanię.

Dzięki uprzejmości dziadków i cioci Ani mogliśmy w końcu w świętym spokoju pomykać między półkami.

Ale ostatniego wieczoru wszystko się skończyło:

- Mamo? Coś ostatnio dawno na zakupy nie jeździliśmy...

Drżyjcie działy z zabawkami. Hania powraca.

W niebie nie mają telefonów

Kiedy odchodzą ludzie z naszego rocznika, zaczynamy się zastanawiać - a gdyby nas to spotkało? Kiedy po ciężkiej chorobie umiera młody człowiek, jesteśmy co najmniej zakłopotani. Jak to tak? Przecież to nie tak zostało poukładane. Co powiedzieć dzieciom? Że poszedł do nieba? Niebo to dla dzieci tylko jeszcze jedna nazwa, miejsce równie obce jak szpital. A skoro dzwoniły do szpitala by porozmawiać z nieobecnym tatą, to dlaczego do nieba zadzwonić już nie można? Co powiecie dzieciom, gdy zapytają o numer telefonu do nieba?

Grzegorz Gileta (1975 - 2007)

Wiadomości sportowe

Zaczęła się wiosna roku 2007.

Pierwszego dnia wiosny spławiliśmy Marzannę, która ochoczo popłynęła do morza, żegnana płaczem Marysi:

- Nie ma Maźany! Gdzie jest Maźana?
- Popłynęła, Marysiu. Do morza.
- Do moźa?! A dlaćego do moźa?! Buuuuuu!!!

Kilka dni potem był zaś wspaniały, sportowy weekend, kiedy Małysz wygrał trzy konkursy z rzędu i zdobył puchar świata, kiedy nasi wygrali 5:0 w nogę. Kiedy w końcu Otylia pirat drogowy popłynęła po srebrny medal mistrzostw świata.

W tej atmosferze siedzimy sobie, tata z Marysią, niedzielnym wieczorkiem i oglądamy sportowe wiadomości.

- Tata! Małyś. Małyś.
Pokazują jak skacze.
- Nie upadnie?
- Nie. Wyląduje.
- Wyląduje?
- Tak.
- Tata! Znów Małyś.
Pokazują jak płacze.
- Płaće.
- Cieszy się.
- Nie. Płaće.
- Tata. Tata. Małyś.
Pokazują jak podnosi kryształową kulę.
- Tata, a co to?
Pokazują Otylię.
- To Otylia. Pływa. Bardzo szybko pływa.
- Pływa?
- Tak. Pływa.
- Jak Maźana?

Rok temu paliliśmy kukłę i było źle. W tym roku humanitarnie popłynęła więc sobie na wycieczkę i też jest trauma. Może to jednak istotnie głupi zwyczaj?

Ulubieńcy fortuny

Babcia Natalia zostaje w domu z Marysią a tata, mama i Hania jadą sobie w różne miejsca z ważnymi sprawami. Nieistotne tutaj z jakimi.

Babcia ma tylko jeden warunek - żeby syn wysłał jej gdzieś po drodze dwa Szczęśliwe Numerki. Żaden problem, prawda?

Ubierając się Hania Gumowe Ucho zapytuje:

- Tato. A co to za numerki babci wysyłasz?

- To Haniu takie numerki, które się losuje i jak się wylosuje takie numerki jak wysłałaś, to można wygrać pieniążki. Ale to bardzo trudno trafić.

- Aha.

Temat wydawałoby się skończony. Zagmatwana odpowiedź z pewnością zniechęci do dalszego drążenia tematu.

* * *

Kilka godzin potem, po powrocie, jesteśmy świadkami takiej oto rozmowy:

- Babciu...a tata wysłał ci te numerki?

- Tak, wysłał.
- Nie zapomniał?
- Nie.

- Babciu...a jak wygrasz pieniążki, to co będziesz robić?

- Jak to co? Mogę tobie dać na przykład.

- Oj babciu! To wygraj te numerki.

Niedobrze. Magia pieniądza zdobywa nasze dziecko.

A w sobotę kumulacja...

Nic nie dawali

W kościele u Biskupa jest na mszy kazanie dla dzieci. Kazanie jest o chorobach i ksiądz ilustruje je różnymi lekami, wyciąganymi na tę okoliczność z woreczka. Wyciągają dzieci, zgromadzone u ołtarza. Wśród dzieci jest gdzieś i Hania. Dokładnie nie widzimy, bo to za węgłem.

Kazanie się kończy, jest puenta, a dzieci wracają do ławek. Idzie i nasza pociecha. Siada w ławce. I od razu widzimy, że jakaś taka niewyraźna. Po chwili zawiedzionym głosem wyjaśnia:

- Nic nie dostałam...

Proszę Biskupa. Następne kazanie o gromadzeniu dóbr wszelakich poprosimy.

Strachy na lachy

- Tato bajaga!!

Wielkie jak pięciozłotówki oczy Marysi lustrują te ciemniejsze zakątki pokoju. Przed chwilą jeszcze czytaliśmy bajkę.

- Gdzie, Marysiu? Nie ma żadnej baby jagi.

Oczy nadal czujnie lustrują okolicę.

- Jest, jest.
- Marysiu. Nie ma. Nic nie słyszę.
- Ja słyszę.

Cóż. Dzieci muszą się czasami pobać. Mają to chyba we krwi.

Egzamin praktyczny

- Tata! A jaki to znak?

- Że co?
- Jaki to był znak?
- Hę?

Jedziemy do domu od dziadków. Słoneczny, ciepły, lutowy dzień, a wszyscy wariaci już dawno nas wyprzedzili.

- Tato, a ten?
Cholera! Znów przegapiłem.

- Tamten? - gram na czas, nerwowo wykrzywiając głowę i próbując po kształcie w lusterku domyśleć się, co to było.

- Tak, tamten.
- Przejście dla pieszych.
Chyba.
- A ten, tato? Co to za znak?
Jasna dupa! Co to, egzamin jakiś?

Nie ma wyjścia, trzeba się od nowa nauczyć zwracać uwagę na znaki.