Panta rhei

Raczej unikaliśmy na blogu podawania przykładów jakże prześmiesznego, dziecięcego słowotwórstwa naszych dwóch pociech (tutaj wyjątek od tej reguły). Pewnie dlatego, że prześmieszne jest to zazwyczaj tylko dla rodziców rzeczonych pociech.

Jednak nic nie trwa wiecznie a Marysia ma 4 i pół roku - to jej ostatnie takie wpadki językowe. Nie możemy się więc powstrzymać i mamy nadzieję, że odwiedzający nas ludziska spoza rodziny wybaczą nam tę słabość.

Ale ad rem:

• termodor - w zdaniu "weź już ten termodor" wygłoszonym do Hani, gdy Hania trzecią godzinę z kolei postanowiła spędzić z termoforem u stóp.
• wielka łaczka - podczas czynności czyszczenia zębów po obiedzie.
• podcetykowana - opisując swój stan szczególnego niepokoju, oczekiwania i niecierpliwości.
• trzepiśnieg - kwiat wiosenny, który jako pierwszy pojawił się tego roku w naszym ogrodzie.
• stylowa - w zdaniu "stylowa strzykawka" - i wcale nie chodziło o jej wygląd, design ani nic z tych rzeczy. Chodziło o stan jej skażenia bakteriami.
• kurdupeńki - niewielkich rozmiarów przedmiot.
• dwich - dziecięca forma liczebnika dwóch.
• zgłośniaczor - zwany też, jakże nieciekawie, potencjometrem.
  
• kilke - więcej niż jeden...

Ten ostatni przykład to nasz rodzinny faworyt. Podoba nam się tak bardzo, że sami zaczynamy go używać w rozmowach między sobą. I to nawet kilke razy dziennie.

Formatowanie międzypokoleniowe

Marysia rośnie i rośnie. Nabiera charakteru. Zmienia wygląd. Bogaci się jej słownictwo.

Ano właśnie. Słownictwo.

Słownictwo zmienia się u dzieci w zastraszającym tempie, adekwatnym jednak do czasów w jakich żyjemy. Wiecie na przykład co dziś cztero (i pół) latek mówi swojej mamie, gdy ta zaczyna przynudzać?

- Mamo. Resetuję Cię! I włączam ci tryb niewidzialności.

Cóż. Po naszemu powiedzielibyśmy: daj żyć albo wrzuć na luz.

Owocowa Wieża Babel

Jakoś tak się w naszej rodzinie utarło, że dziewczyny z soków tolerują tylko ten z czarnych porzeczek. No, ewentualnie jeszcze jabłkowy, ale to tylko jak się ten pierwszy skończy.

Nikt już nie pamięta skąd i dlaczego, ale na sok z czarnych porzeczek mówimy jagodowy. Coś nam się tylko kołata w pamięci, że to z czasów, gdy Hania była jeszcze jedynaczką. Tak czy siak, kiedy mówimy o soku jagodowym, to mamy na myśli czarne porzeczki. Wszyscy w rodzinie wiedzą i znajomi też to wiedzą. A my czasem zapominamy, że inni już nie.

Stołując się w pewnej czeskiej knajpce przygranicznej zamawialiśmy kiedyś potrawy. Po polsku - bo kelnerka zdawała się rozumieć mowę Mickiewicza (choć sama mówiła po ichniemu). Gdy przyszło do napojów Jarek oczywiście rzucił beztrosko:

- A dla dzieci jagodowy sok.

Pani zamówienie przyjęła i poszła.

- Ciekawe skąd ona ma wiedzieć, że jagodowe to z czarnych porzeczek ma być picie? - rzuciła kąśliwie małżonka, gdy już przetrawiła zagadnienie.

- Eee tam. - bronił się Jarek - Nie zorientują się...

Po chwili na stoły wjechały napoje. Miny dzieci zdradziły natychmiast, że jednak się poznały. Tym bardziej, że sok był gęsty, z farfoclami i... truskawkowy.

Podsumujmy poznane dzisiaj słówka z polsko-czeskiego słownika: jahoda. Znaczy truskawka po polsku.

Wysoki jak brzoza

Dziewczyny szykują jakąś zabawę. Chyba wyścig. Hania rzuca w stronę Marysi:

- Tylko się wyluźnij!

- Chyba wyluzuj - poprawia mama polonistka

- Nie. Wyluźnij jest na start a wyluzuj na koniec - wtrąca się Ciotka Klotka, chcąc w ten nieudolny sposób stanąć po stronie kaleczących ojczystą mowę dzieci.

- Ciocia... - nieśmiało wtrąca się sama zainteresowana, czyli Marysia. - Na koniec to bym powiedziała stop.

Jakież dziecinne są te ciotki.

Mąka

W ramach retrospekcji zapodajemy dziś starą przypowieść o dzieciach i mące...czyli z tej mąki chleba nie będzie.

W roli głównej Hania A.D. 2004. Dokładnie 28 listopada. Mamy nie ma - pojawia się na końcu po uspaniu 8-dniowej Marysi.

Nieszczęścia chodzą parami

- Tato!? Kto jest ładniejszy?

Marysia przytula się do nowej laleczki, którą Zajączek przyniósł jej na Wielkanoc. Tata niby coś się tam zastanawia, coś tam mruczy, by i tak w końcu oznajmić:

- Ty, córeczko!

Córeczka uśmiecha się zalotnie. Nie zamierza przy tym zakończyć zabawy.

- A teraz sprawdzimy kto jest ładniejszy - i przykłada lalkę do wielkiej głowy taty.

- I co? Kto ładniejszy? - pyta tata.

- Lalka!!

To przez tę ospę. Normalnie bym wygrał.

W sklepiku inflacja

Mama wpadła na pomysł, że dzieci mają sobie odłożyć pieniążki na wakacyjne atrakcje - takie wiecie lody, karuzele i inne skakalnie. Ale jak tu coś odłożyć, kiedy się nie ma swoich dochodów? Proste - trzeba otworzyć sklep.

Sklep ma kasę, ladę, dwie ekspedientki. Handel dotyczy wyrobów rękodzielniczych - obecnie dominują zaś motywy świąteczne. Klientów nie ma dużo - tata, mama, Niania. Czasami ktoś jeszcze. Ale interes się kręci.

Niestety prawidłowości gospodarki nie omijają nawet tej rodzinnej działalności. Otóż w sklepiku szaleje inflacja. Dziewczyny zorientowały się bowiem szybko - że te żółte pieniążki nie rekompensują im nakładu pracy. Podniosły więc ceny. 10 - 20 grosików za produkt niedługo je jednak satysfakcjonowało. Znów podniosły ceny. Większe rzeczy kosztowały już złotóweczkę a skarbonka nabrała miłego dla duszy ciężaru.

Wczoraj pracując w ogrodzie Hania zażądała za pięknie zasadzony w doniczce kwiatek 5 złotych. Po długich targach opuściła co prawda do dwóch, ale nie o to chodzi. Chyba trzeba dzieciom przyswoić kolejne pojęcie z zakresu ekonomii - deficyt budżetowy.

Armie świata: Armia Terakubkowa (rozbite oddziały)

Inne z tej serii:

Armia Terakubkowa (w okrążeniu)

Armia Terakubkowa

Dywizja Generała Maczka

Tata jest na tak

Na mszy dla dzieci jest taki moment, gdy stojąca na środku, przed ołtarzem, zgraja maluchów wykrzykuje do mikrofonu intencje, sprawy, za które wszyscy się modlą. Dzieci co niedzielę mają podobne pomysły: za mamę, za tatę, za dziadka, za pieska itp. Oczywiście nie każdy dzieciak dopcha się do mikrofonu.

Pewnej niedzieli Hania miała szczęście i ksiądz podsunął i jej mikrofon.

Za kogo by się tu pomodlić? Rodzice byli, dziadkowie byli. Dziewczynka tuż przed nią pomodliła się za siostrę. Hmm...

- Za braciszka!

Haniu! Chyba o braciszka! O braciszka!

Jak tata nie został modelem

Marysia przez większą część wieczoru skrobie coś w kąciku. Cienkopis popiskuje, Marysia się marszczy z wysiłku, my oglądamy doktora House'a.

- Tato, przyniesiesz mi pić? - pyta nagle.

Wezwany do tablicy krzywi się z niechęcią - na pewno przegapi jakiś ważny moment w pędzącej jak galopujące suchoty akcji filmu. Ale posłusznie zwleka się z kanapy i idzie po to picie i przynosi pełny kubek.

- Masz, to dla Ciebie rysunek. Ale jakbyś mi nie przyniósł picia, to bym ci go nie dała.

No ładnie.

Na rysunku pełno różnych postaci.

- To tato jest nasz Mruczek - zaczyna opisywać Marysia.

- A to?

- To ja. A tu Hania. I mama. Wujek Mateusz i ciocia Ania. O, a tu niania.

- A tu?
- To nasz dom.
- A tu?
- To Kicia co mieszka w piwnicy. A tu dziadek.
- Dobrze. A gdzie jest tata, co?

- Hmmm. Miałeś być tu, ale za ładnie mi wyszło i zdecydowałam, że to będzie Oliwka Sówka.

Tata ma w związku z tym pytanie, czy Oliwka Sówka ćwiczy już przynoszenie wody Marysi, bo on ogłasza bojkot.

Migrena

Do pokoju wchodzi Marysia. Rękę, uniesioną w teatralnym geście, trzyma na czole. Spod palców wystają jej zaś jakieś białe farfocle.

Prawie po omacku, ostrożnymi kroki, kieruje się w stronę kanapy. Będąc już przy niej gwałtownym ruchem rzuca się całym ciężarem na plecy. Ręka cały czas przy czole.

- Tato. Zobacz, jaki mam kompromis!

Rany! Kompromis jak się patrzy.

Armie świata: Armia Terakubkowa (w okrążeniu)

Inne z tej serii:
Armia Terakubkowa
Dywizja Generała Maczka

Rozmiar ma znaczenie

Marysia lubi zasypiać ze swoimi zabawkami. Czasami z więcej niż jedną. Czasami natomiast przesadza i zgromadzona liczba zabawek nie pozostawia już dla rodziców i Hani żadnego miejsca.
Pewnego razu...

- Zwariowałaś!- irytuje się Edyta - Gdzie ja mam się położyć?!

- Ale mamooo...

- Uciekaj mi z tymi gratami!

W tym czasie tata po cichutku spycha większość gratów ze swojej części łóżka w stronę dyskutujących dziewczyn, przykrywa po uszy kołderką i zasypia. Albo udaje, że zasypia.

- Mamooo! One muszą ze mną spać!

Zdradzona przez męża postanawia zawrzeć jakiś kompromis.

- No dobra. Ewentualnie w nogach je możesz położyć.

Marysia zaczyna przekładać.
- GDZIE TY JE KŁADZIESZ!!!!
- No w nogach!
- TAM SĄ NOGI!
- Ale mamo! Moje są tu...

Święta prawda. Każdy ma takie nogi, na jakie sobie zasłużył...czy coś w tym rodzaju.

Krótka rozmowa między panem, wójtem i plebanem

W telewizji puszczają reklamę gierki. Mniejsza o to jakiej.

Tata: O!! To bardzo fajna gierka jest!

Mama: Na pewno.

Hania: Tato, ty się nie ciesz, bo mama mówiła to ironicznie...

Rili?

Wstęga Mobiusa

Tata zadaje niewinne pytanie:

- Dziewczyny...podoba wam się ta bajka?

A leci właśnie taka o słoniu, nudnym jak flaki z olejem.

- Tak! - to Maria.

- Taaak... - podejrzewając podstęp dużo ostrożniej stwierdza Hania.

- Bo mi, jak byłem w waszym wieku, to się nie podobała.

Konsternacja na twarzach dzieci nie wiadomo czy dotyczy faktu, że uznałem bajkę za nudną czy tego, że w ogóle oglądałem bajki.

Niezręczne milczenie szybko jednak przełamuje Marysia:

- Tato! Nie przejmuj się! Jak ja byłam w twoim wieku, to też mi się nie podobała.

Armie świata: Armia Terakubkowa

Inne z tej samej serii: "Dywizja Generała Maczka"

Hania odkrywa prawdy życia

Muszę to niestety opisać, bo za kilka lat tej reklamy nikt już nie będzie pamiętał. Jest więc sobie mrówcza księżniczka, którą cztery inne mrówki ratują z opresji. Księżniczka utknęła gdzieś wysoko w łazience - ratownicy rozciągają więc płachtę z papieru toaletowego i każą jej skakać. Po krótkim wahaniu mrówka skacze - leci, leci, leci. Następnie przebija płachtę i uroczo rozplaskuje się na kafelkach. Słyszymy głos: "Dwie warstwy to za mało?", po czym następuje reklama jedynego w swoim rodzaju papieru o trzech warstwach. Typowe.

Hania zna tę reklamę na pamięć. Kiedy tylko, jak w dniu świstaka, księżniczka znów pojawia się na krawędzi by skoczyć, Hania puentuje: "dwie warstwy to za mało". Można nawet powiedzieć, że darzy całą historyjkę jakimś rodzajem sympatii. Na tym jednak nie koniec. Otóż to ciągłe myślenie o warstwach, chyba to, doprowadziło ją do pewnych głębszych refleksji.

Po jednej z kolejnych emisji rzuciła w stronę ojca:

- Tato. Ale trzy warstwy, to też czasami za mało.

Oj tak, córeczko. Bywa, że i trzy warstwy nie wystarczą...

Solidarność czy interes?

Siedzimy we trójkę w pokoju: mama, tata i Marysia. Mama jak zwykle zajęta papierkową robotą, tata przegląda żółte gazety a Marysia, jak to Marysia, grzecznie bawi się jakimiś konikami. Hania zaś od dłuższego już czasu kombinuje coś w łazience.

- Marysiu? - pyta mama - A ty nie wiesz przypadkiem co twoja siostra tam kombinuje?

- Mamo. Moja siostra prosiła, żebym ci nie mówiła.

Hmmm. Dziwna ta nagła solidarność, bo zazwyczaj jedna siostra z drugą siostrą myślą tylko o tym, jak tu przechytrzyć przeciwnika we wzajemnym donoszeniu na siebie.

Sława to ulotna rzecz

Jak już kiedyś pisaliśmy, Hania bardzo ceni sobie występy niejakiej Hannah Montana. Lubi też przeboje niejakiej Madonny. Obie te panie siłą rzeczy przewijają się więc co jakiś czas na ekaranach w naszym domu - słychać je i widać je. Ta obecność skłoniła Hanię do pewnej konkluzji.

- Mamo. Ta Madonna śpiewa tak samo fajnie jak Hannah. Tylko Madonna jest mniej znana, prawda?

I co na to Madonna?

Melduj się!

Dzień pracy Edyty zbliżał się właśnie do uroczego końca gdy zadzwoniła komórka. Na wyświetlaczu "Niania" - znaczy się coś z dziećmi.

- Halo?
- Halo, mama!
- Hania?

- Mamo! Wracaj szybko do domu, bo mi się chce pić!

- ???
- Musisz mi przynieść pić!
- Co?! A gdzie ty w ogóle jesteś?

- Idziemy z przedszkola do domu i jak przyjdziemy, to będzie mi się chciało pić. Wracaj.

@##@!&$#%@!!!