Wiek niewinności

Fredzia i Ziggi, dwa oswojone koty dachowe, odwiedziły nas pewnego wieczora całkiem znienacka.

Ogólne zamieszanie, jakie na tę okoliczność wybuchło, zmusiło je do pośpiesznego wycofania się na pozycje bezpieczne. Fredzia wlazła za szafę. Ziggi pod kanapę.

Niepocieszonym dzieciom trudno to było wytłumaczyć. Chciały przytulać, głaskać i całować. A koty nie chciały. Dlaczego!?
- Musicie zrozumieć. Kotki pewnie was jeszcze nie znają i trochę się boją.
- Jak to kotki mnie nie znają - oburzyła się na to Marysia - przecież ja jestem Marysia Zając!

Słodki czas, kiedy "ja" znaczy "świat".

Chodzi lisek koło drogi

MAMA: Szłam sobie przez rzeczkę, zgubiłam czerwoną wstążeczkę. Odnalazł ją tata.
TATA: Kto? Ja?
MAMA: Tak. Ty.
TATA: To nie ja.
MAMA: A kto?
TATA: Odnalazła ją Hania.
HANIA: Kto? Ja?!
TATA: Tak. Ty.
HANIA: To nie ja!
TATA: A kto?
HANIA: Odnalazła ją Marysia.
MARYSIA: Nieprawda!!!

Marysia będzie kiedyś świetnym adwokatem.

Smuga cienia

Kiedy nastaje wieczór i dzieci leżą już w łóżku, kiedy Marysia odpłynie już w objęcia Morfeusza a zmęczona mama właśnie też ma zamiar to zrobić - wtedy u Hani wzbiera nieodparta potrzeba rozmowy. Rozmowy na tematy poważne.

- Mamo? Ale ja to jeszcze krótko żyję, prawda?

- Śpij Haniu.
- Ale ty to już długo, tak?
- Długo...

- To ty już możesz umrzeć, mamo?

- Hę?

- Bo ja to jeszcze nie. Ja jeszcze krótko żyję.

* * * *

- Mamo...a jak na świecie jest stu ludzi...
- ...
- To co się stanie, jak wszyscy już umrą?

* * * *

- Mamo...a ty miałaś prababcię?
- Tak, Haniu. Każdy miał.
- Bo ja wiem, jak to jest w życiu.
- ...?

- Najpierw jest się dzieckiem. Potem mamusią. Potem ciocią, potem babcią a potem prababcią...

- No...

- A prababcie mają takie głęboookie zmarszczki.

- Mają?
- Tak. A ty teraz jesteś mamusią.
- Ja to już nawet ciocią jestem...

To nie miał być wesoły post. To miał być post o przemijaniu. Smutny to miał być post, bo nie ma nic wesołego w tym, że już w wieku lat pięciu zdajemy sobie sprawę z istnienia tego, co nieuniknione.

Prawie jak Galileusz

Pani przedszkolanka zdaje codziennie relację z dnia spędzonego przez dzieci w przedszkolu. Co sie wydarzyło, czego dzieci nie chciały robić, jak narozrabiały itp. Potem Niania przekazuje te nowiny nam.

- ...aha, no i Marysia nie zjadła dzisiaj jabłka.

- O! A dlaczego?

- No jeśli wierzyć temu, co mówiła przedszkolanka, to dlatego że nie było okrągłe...

Ty Marysiu jeszcze tego nie wiesz, ale był już taki jeden, co to gustował wyłącznie w okrągłych kształtach. I jak twierdzą historycy, nie cieszył się w swoich czasach zbytnią popularnością.

Ze słownika młodego lingwistyka

Dziś ciąg dalszy historii z długoludem, tym razem jednak w wykonaniu Marysi.

Trwa wieczorny sprawdzian wiadomości o ssakach. Pokazujemy Marysi obrazki z różnymi zwierzakami. Większość znanych zna. Nieznanych nie znamy nawet my, ale że możemy sobie przeczytać, to udajemy mądrych. Był już słoń, był nosorożec i łoś nawet już był. Dochodzimy do mrówkojada.

- Marysiu a to? Co to za zwierzę?

- To wciągacz! - wypala natychmiast.

- Błuhahahaha! - cała rodzinka zrywa boki. A przecież jakby się tak głębiej zastanowić, to jej odpowiedź, choć niepoprawna, jest wszak niepozbawiona logiki.

- Nie Marysiu. To mrówkojad - klaruje Hania głosem mądrej pani Sowy.

Kartkujemy dalej encyklopedię - foki, jakieś niedźwiadki, koala, cztery bobry.

Aż tu po bobrach...
- O!! To to jest wciągacz!!!

Nawet nie zdajecie sobie sprawy kochani, jak podobny do mrówkojada jest taki wciągacz...znaczy się tapir.

Zajęczy rasizm

Mama: Marysiu, powiesz nam wierszyk?
Marysia: Powiem.
Mama: Kto ty jesteś?
Marysia: Polak biały...

W nawiązaniu do powyższego rodzice Marii Zając oświadczają, że wychowują swoje dzieci w duchu tolerancji dla wszystkich grup etnicznych, poszanowania praw mniejszości narodowych i zdrowo pojętego patriotyzmu. Wszystkich, którzy być może spotkali się z pewną formą dyskryminacji ze strony naszej córki - przepraszamy. Jesteśmy głęboko przekonani, że ten młodzieńczy okres buntu, tak niefortunnie ukierunkowany, szybko minie.

Mama i tata

Adwentowy kalendarz

Te Święta Bożego Narodzenia były bardzo łaskawe dla adwentowego kalendarza Hani.

Zaczęło się od tego, że postanowiła sobie robić wszystko jak Pan Bóg przykazał - po jednej czekoladce dziennie. Nie więcej! Rodzice przyjęli to z niejakim pobłażaniem. Silna wola u Hani? Też coś.

Tymczasem minęło kilka dni i Hania konsekwentnie zjadała po jednej czekoladce. I trzeba było do tego pokazywać jej, jaki dzisiaj dzień, żeby mogła zjeść tą właściwą. Coś niewyobrażalnego. Rok temu adwentowy kalendarz zniknął już drugiego dnia po przywiezieniu ze sklepu. Podobnie jak następny. I jak następny...

A to jeszcze nie koniec. Któregoś z zakręconych dni Hania zapomniała zjeść przypisaną do niego czekoladkę! Na drugi dzień się zorientowała.

- Haniu. To dzisiaj możesz zjeść dwie. Bo sobie wczoraj zaoszczędziłaś.

Odpowiedzią był tylko błysk w oku. Za to następnego dnia tato usłyszał:

- Zobacz. Mam już trzy zaoszczędzone.

W ten oto sposób nieubłagany koniec adwentowego kalendarza sporo się wydłużył. Zafascynowana gromadzeniem zapasów Hania, z godną podziwu wstrzemięźliwością, co rusz powstrzymywała się od spożycia.

Niestety. Nie wyszło jej to wszystko na dobre. Ostatnie cztery zaoszczędzone czekoladki zeżarła jej rodzinka, wylegująca się w Nowy Rok w łóżku.

Żadna praca nie hańbi?

Z racji wykonywanych zawodów Jarek wraca do pracy po Świętach szybciej niż Edyta. Hania postanawia zmierzyć się z tym problemem.

- Mamo, a dlaczego tato idzie jutro do pracy, a ty nie idziesz?

- Bo ja jeszcze nie muszę. Mam świąteczną przerwę.

- A tata nie ma?
- Tata nie ma.
- Dlaczego?
- Taką ma pracę.
Zapada krótka cisza.

- Aaa! Ja już wiem, o co chodzi. Bo mama jest nauczycielką!

- I co z tego? - włącza się do rozmowy tato.

- Nauczyciele muszą dłużej odpoczywać, bo ich dzieci denerwują! A ty jesteś urzędnikiem - to nie to samo co nauczyciel.

Tata czuje się niedoceniany?

Model 2+1

W trakcie zapoznawania się ze świątecznymi prezentami Marysia robi nagle smutną minę. Nowa, gadająca, interaktywna lala ląduje na ziemi.

- Mamo! Ale ja nie mogę się opiekować drugą dzidzią, bo ja już się jedną opiekuję...

Tak. I właśnie takie są początki demograficznej klęski, która dotknie ten naród za lat dwadzieścia.

Ambasadorowie

Stosunki między siostrami ulegają z biegiem czasu stopniowemu pogorszeniu. To ponoć naturalne na ich etapie życia, więc aż tak się tym nie przejmujemy, pilnując jedynie, by sie nie pozabijały. Do tego między kolejnymi awanturami są i okresy pokoju.

A do pokoju dochodzi mniej więcej tak:

- Przepraszam Marysiu.

- Przepraszam Haniu. Ale nie będziesz już brać mojej dzidzi?

- Dobrze. Ale pod jednym warunkiem. Że ty nie będziesz burzyć mojego domku dla Gapcia.

- Dobrze. Ale pod warunkiem, że nie będziesz psuć moich zabawek.

- Zgoda, ale pod warunkiem, że nie będziesz układać moich puzzli.

- Dobrze. Pod warunkiem, że już nie będziesz mnie biła.

- Dobrze, ale pod warunkiem...

Uwierzcie. Negocjacje na unijnym szczycie to przy tym betka.

Porządek rzeczy

Edyta zagoniła dzieci do ubierania.

- Zakładajcie buty! Nie mamy czasu! Na pewno się spóźnimy!

Po krótkiej krzątaninie słychać z przedpokoju następującą wymianę zdań:

- Ale ja nie umiem założyć butów!! - to Marysia. Z żalem.

- A co to mamę może obchodzić? Mamę nic nie obchodzi. Tylko nasze zdrowie!

No to przynajmniej kwestie pryncypiów mamy z głowy.

Przewodnik stada

Była więc taka akcja:

Nasz kotek sympatyczny dopadł mysz. I jak to kotek po krótkiej i brutalnej zabawie rozpoczął myszy tej konsumpcję. Wszystko to na oczach dzieci.

Hania zaczęła wrzeszczeć i płakać i w ogóle dostała histerii.

Marysia zaś postanowiła kotka wychować. Poinformowała go ze spokojem w głosie, że niedobry jest kotek i że w domu najważniejsza jest mama. Nie do końca wiadomo, co miała na myśli ustalając tę hierarchię - może, żeby się kotek nie zabrał aby czasem za konsumowanie mamy? Nieważne.

Ważne, że na te słowa histeria Hani zgasła jak spadająca gwiazdka. Przestała ryczeć i stwierdziła po krótkim, trzysekundowym milczeniu, że najważniejszy jest tata...

Nim rzeczony tata zdążył jednak pęknąć z dumy, czy też chrząknąć znacząco do mamy, czy też zrobić cokolwiek - Hania zmieniła zdanie i oświadczyła: "to znaczy nie, w domu najważniejsza jest Hania...".

Ten rodzinny wyścig szczurów zakończył wyraźnie zdegustowany kotek, wypluwszy zaduszoną myszkę na trawę. Następnie z godnością machnął nam ogonem udając się na dalsze łowy.

Zły dzień

- Marysia wygląda dzisiaj jak krasnoludek.

- Nie jestem żaden krasnoludek!!!

- Powiedziałam, że wyglądasz jak krasnoludek a nie, że jesteś krasnoludek. A to różnica.

- Nie jestem żadna różnica!!!!

Post podwójny

W natłoku życiowych problemów nie zauważyłem, że dwa razy opisuję ten sam temat. Powstały, w różnych okresach, dwie notki, opisujące to samo. oprócz niewątpliwych walorów literackich obu, będzie więc jeszcze bonus, wynikający z zabawy w porównywanie...

---

Hania weszła w okres fascynacji kolekcjonowaniem. Zamierza kolekcjonować wszystko, co w ręce jej wpadnie. Zaczęło się od plastykowych kubeczków na wodę. Potem było już tylko gorzej. Obecnie już nic nie możemy wyrzucić nawet najmniejszego pojemnika po jogurcie ani papierka. Wszystko to zaś zalega po różnych kątach. Obserwująca starszą siostrę Marysia szybko przyswoiła sobie ideę kolekcjonowania. Z tej idei najbardziej zaś spodobało się jej to, że ma się czegoś dużo oraz, że ma się to dla siebie. Niestety. Wszystkie fajne kolekcje w domu zostały wcześniej zarezerwowane przez Hanię. Radość dziecka była więc wielka, gdy podczas kończących remont prac porządkowych mama wyłożyła, i nieopatrznie pozostawiła bez opieki, swój zapas świec. - Mamo!! - zapowietrzyła się natychmiast i przejęła pojemniki z woskowymi cudami. Łaziła potem z tym po domu, grzechocząc i na przemian to wysypując zbiór z pudła to pieczołowicie go tam z powrotem umieszczając. - Co ty tu masz, Marysiu? - To moja koleća. - A po co ci ona? - Będę ją kolećować.

Hania wpadła w nowy nałóg. Zbieractwo, zwane szumnie kolekcjonowaniem. Zbiera wszystkie śmieci - papierki po cukierkach, plastykowe kubeczki z dystrybutorów wody, stare rurki, kamyki, zużyte bilety. Kolekcjonowanie zaczyna się i kończy właściwie wtedy, gdy coś chcemy wyrzucić. - Mamo! Nie wyrzucaj tego!! Ja to będę kolekcjonować - po czym uratowany eksponat odkłada w pierwsze lepsze miejsce i zapomina o nim. Pozornie całkiem nieszkodliwe hobby, prawda? Pozornie. Obserwująca to wszystko Marysia załapała bowiem ogólną ideę. A że przerasta Hanię w skrupulatności, zbiera porozrzucane przez tamtą fanty i gromadzi w torebce. - Marysiu! A po co ci to? - Do kolekćowania! Kolekćować. Nowy synonim słowa "posiadać".

She's beautifull

Rodzinne przyjęcie. Dorośli przy stole. Dzieci w okolicy, nudzą się, orbitując dookoła stołu. Wymyślamy im więc różne zajęcia.

Jedna z kolejnych zabaw to malowanie buziek. Marysia jest tygryskiem a Hania jakimś bliżej niezidentyfikowanym stworkiem.

Tygrysek podchodzi kolejno do każdego i przeraźliwym "Hrrrrr" przyprawia nas o palpitację serca. Przerażenie u dorosłych wprawia Marię w doskonały humor. Głośno się śmieje po każdej udanej akcji.

Tę świetną zabawę z zazdrością obserwuje Hania. W końcu podchodzi do Edyty i szepce konfidencjonalnym tonem:

- Mamo. Musisz mi dać prześcieradło.
- A po co?
- Bo ja jestem za piękna i nikt by się nie wystraszył...

Sado maho?

Wezwani pod groźbą grzywny, stawiliśmy się z Hanią w naszej znienawidzonej przychodni. Na szczepienie - tężec, Heinego-Medina i takie tam. Edyta pamiętała z własnych doświadczeń, że pije się jakieś świństwo i z głowy.

W poczekalni tłum. Szum, płacz, pokrzykiwania zdenerwowanych rodziców. Wezwali chyba połowę wałbrzyskich pięciolatków. Za drzwiami, za którymi znikają kolejne przedszkolaki odbywają się jakieś dantejskie sceny. Piski, krzyki, płacze, wołania o pomoc. Potem drzwi się otwierają. Wychodzą przez nie dzieciaczki roztrzęsione, sponiewierane, z żalem w spoconych oczach. Za nimi umęczeni rodzice. Dziwne. Pewnie to jakieś inne szczepienia.

Wreszcie przychodzi czas i na Hanię. Edyta znika z nią w strasznym pomieszczeniu.

Cisza...
Cisza...
Cisza...

Tata zaczyna gryźć palce ze zdenerwowania. Zostawione pod jego opieką tamagotchi cichutko popłakuje. STRACH.

Potem wychodzi Hania. Na odsłoniętych ramionach, z obu stron, plastry. O Jezu! Nie było kielonka tylko zastrzyk. Dwa zastrzyki!! Ale co to? Hania idzie zadowolona, rozgląda się, nieco zadziwiona, po spłakanych rówieśnikach.

- Mamo. Ale fajnie było, nie?

Karna kompania

- Mamo? A ile ty masz przerw w pracy? - pyta Hania

- Kilka. Czemu pytasz?

- Mamo! Bo ja w przedszkolu mam tylko jedną!

Normalnie obóz pracy, no.

Nowe porządki

Marysia zapowiada się na bardzo porządnego człowieka.

Lubi mieć wszystko uporządkowane i poukładane.

Jak gdzieś jest otwarta szuflada, to ją zamknie.

Jak gdzieś coś się rozsypie, to pozbiera.

Jak jej się coś wysmyknie z rąk, to płacze ze złości i żalu, że się zrobił bałagan.

Zupełne przeciwieństwo starszej siostry, która gdzie stanie, tam robi bałagan. Jak się okazuje, być może będzie musiała to sobie jeszcze raz przemyśleć. W trudnym zadaniu uczenia Hani porządku rodziców wspiera bowiem Marysia.

Zaczęła od rzeczy podstawowej po powrocie z podwórka:

- Hanka!! Oślałaś!? Bludne buty!?

Tak tak, Haniu. Koniec z wbieganiem do kuchni prosto z pola. Normalnie koniec.

Patologiczna rodzinka wybywa z domu

To był czwarty kilometr. Hanię bolała otarta na pięcie noga. Szła więc z butem zsuniętym, tak jakby w klapku, z przydepniętą cholewką. Skręciliśmy akurat w złym kierunku, schodząc ze Starego Książa w kierunku Pełcznicy. Przewodnik stada zorientował się pierwszy i zatrzymał rozglądając czujnie. Było lekko pod górkę. Hania zatrzymała się za nim nagle, wykonując jednocześnie obrót w stronę mamy. But oczywiście zsunął się jej ze stopy. Uniosła więc odruchowo bosą nogę i straciła równowagę. Chwyciła się mamy i pochyliła, by sięgnąć po obuwie. Wybita z rytmu mama zachwiała się lekko i odruchowo chwyciła mocniej prowadzoną za rękę Marysię, która pod górkę może tylko iść, bo jak stanie, zaczyna staczać się w dół. Aby chwycić ją pewnie, również nieco się pochyliła. Hania pochwyciła but ale chyba ją przeważył. Żeby utrzymać równowagę machnęła drugą ręką, którą trzymała się dotąd mamy. Palcami trafiła w okulary mamy, nieco je przekrzywiając. To był czwarty kilometr i trzecia godzina. Mama była już u kresu wytrzymałości.

- K.... mać! – rzuciła z pasją.

- Mama powiedziała k.... mać! – potwierdziła Marysia z takim jakby zaskoczonym uśmiechem.

- Marysiu! Dzieciom nie wolno mówić k.... mać – skarciła ją natychmiast Hania.

- K.... mać! – nikt nie będzie Marysi mówić co wolno a co nie. A już szczególnie Hania.

Edyta poprawiła tylko okulary i wszyscy ruszyli w kierunku wskazanym przez dziwnie poczerwieniałego przewodnika. Dobrze, że to las był i ścieżka pusta.

Humor sytuacyjny

Marysia ma to do siebie, że podróżując popołudniem samochodem, lubi przysnąć. Jest to o tyle kłopotliwe, że potem wieczorem spać nie chce... Najlepszym lekarstwem na to jest rozśmieszyć ją do łez. Nieważne jakim sposobem.

Jedziemy więc sobie całą rodzinką, jest popołudnie. Mama stroi miny i coś tam gulga do Marii. Ta zaś wręcz zanosi się śmiechem.

I na to wypala Hania:
- Mamo?! A czemu Marysia się śmieje a ja się nie śmieję?
- Eee...

Właściwie jak tu w kilku słowach streścić pojęcie poczucia humoru i tego, że w różnym wieku śmieszą nas różne rzeczy i że w ogóle różnych ludzi co innego śmieszy i że... eh.