Przewodnik stada

Była więc taka akcja:

Nasz kotek sympatyczny dopadł mysz. I jak to kotek po krótkiej i brutalnej zabawie rozpoczął myszy tej konsumpcję. Wszystko to na oczach dzieci.

Hania zaczęła wrzeszczeć i płakać i w ogóle dostała histerii.

Marysia zaś postanowiła kotka wychować. Poinformowała go ze spokojem w głosie, że niedobry jest kotek i że w domu najważniejsza jest mama. Nie do końca wiadomo, co miała na myśli ustalając tę hierarchię - może, żeby się kotek nie zabrał aby czasem za konsumowanie mamy? Nieważne.

Ważne, że na te słowa histeria Hani zgasła jak spadająca gwiazdka. Przestała ryczeć i stwierdziła po krótkim, trzysekundowym milczeniu, że najważniejszy jest tata...

Nim rzeczony tata zdążył jednak pęknąć z dumy, czy też chrząknąć znacząco do mamy, czy też zrobić cokolwiek - Hania zmieniła zdanie i oświadczyła: "to znaczy nie, w domu najważniejsza jest Hania...".

Ten rodzinny wyścig szczurów zakończył wyraźnie zdegustowany kotek, wypluwszy zaduszoną myszkę na trawę. Następnie z godnością machnął nam ogonem udając się na dalsze łowy.

Zły dzień

- Marysia wygląda dzisiaj jak krasnoludek.

- Nie jestem żaden krasnoludek!!!

- Powiedziałam, że wyglądasz jak krasnoludek a nie, że jesteś krasnoludek. A to różnica.

- Nie jestem żadna różnica!!!!

Post podwójny

W natłoku życiowych problemów nie zauważyłem, że dwa razy opisuję ten sam temat. Powstały, w różnych okresach, dwie notki, opisujące to samo. oprócz niewątpliwych walorów literackich obu, będzie więc jeszcze bonus, wynikający z zabawy w porównywanie...

---

Hania weszła w okres fascynacji kolekcjonowaniem. Zamierza kolekcjonować wszystko, co w ręce jej wpadnie. Zaczęło się od plastykowych kubeczków na wodę. Potem było już tylko gorzej. Obecnie już nic nie możemy wyrzucić nawet najmniejszego pojemnika po jogurcie ani papierka. Wszystko to zaś zalega po różnych kątach. Obserwująca starszą siostrę Marysia szybko przyswoiła sobie ideę kolekcjonowania. Z tej idei najbardziej zaś spodobało się jej to, że ma się czegoś dużo oraz, że ma się to dla siebie. Niestety. Wszystkie fajne kolekcje w domu zostały wcześniej zarezerwowane przez Hanię. Radość dziecka była więc wielka, gdy podczas kończących remont prac porządkowych mama wyłożyła, i nieopatrznie pozostawiła bez opieki, swój zapas świec. - Mamo!! - zapowietrzyła się natychmiast i przejęła pojemniki z woskowymi cudami. Łaziła potem z tym po domu, grzechocząc i na przemian to wysypując zbiór z pudła to pieczołowicie go tam z powrotem umieszczając. - Co ty tu masz, Marysiu? - To moja koleća. - A po co ci ona? - Będę ją kolećować.

Hania wpadła w nowy nałóg. Zbieractwo, zwane szumnie kolekcjonowaniem. Zbiera wszystkie śmieci - papierki po cukierkach, plastykowe kubeczki z dystrybutorów wody, stare rurki, kamyki, zużyte bilety. Kolekcjonowanie zaczyna się i kończy właściwie wtedy, gdy coś chcemy wyrzucić. - Mamo! Nie wyrzucaj tego!! Ja to będę kolekcjonować - po czym uratowany eksponat odkłada w pierwsze lepsze miejsce i zapomina o nim. Pozornie całkiem nieszkodliwe hobby, prawda? Pozornie. Obserwująca to wszystko Marysia załapała bowiem ogólną ideę. A że przerasta Hanię w skrupulatności, zbiera porozrzucane przez tamtą fanty i gromadzi w torebce. - Marysiu! A po co ci to? - Do kolekćowania! Kolekćować. Nowy synonim słowa "posiadać".

She's beautifull

Rodzinne przyjęcie. Dorośli przy stole. Dzieci w okolicy, nudzą się, orbitując dookoła stołu. Wymyślamy im więc różne zajęcia.

Jedna z kolejnych zabaw to malowanie buziek. Marysia jest tygryskiem a Hania jakimś bliżej niezidentyfikowanym stworkiem.

Tygrysek podchodzi kolejno do każdego i przeraźliwym "Hrrrrr" przyprawia nas o palpitację serca. Przerażenie u dorosłych wprawia Marię w doskonały humor. Głośno się śmieje po każdej udanej akcji.

Tę świetną zabawę z zazdrością obserwuje Hania. W końcu podchodzi do Edyty i szepce konfidencjonalnym tonem:

- Mamo. Musisz mi dać prześcieradło.
- A po co?
- Bo ja jestem za piękna i nikt by się nie wystraszył...

Sado maho?

Wezwani pod groźbą grzywny, stawiliśmy się z Hanią w naszej znienawidzonej przychodni. Na szczepienie - tężec, Heinego-Medina i takie tam. Edyta pamiętała z własnych doświadczeń, że pije się jakieś świństwo i z głowy.

W poczekalni tłum. Szum, płacz, pokrzykiwania zdenerwowanych rodziców. Wezwali chyba połowę wałbrzyskich pięciolatków. Za drzwiami, za którymi znikają kolejne przedszkolaki odbywają się jakieś dantejskie sceny. Piski, krzyki, płacze, wołania o pomoc. Potem drzwi się otwierają. Wychodzą przez nie dzieciaczki roztrzęsione, sponiewierane, z żalem w spoconych oczach. Za nimi umęczeni rodzice. Dziwne. Pewnie to jakieś inne szczepienia.

Wreszcie przychodzi czas i na Hanię. Edyta znika z nią w strasznym pomieszczeniu.

Cisza...
Cisza...
Cisza...

Tata zaczyna gryźć palce ze zdenerwowania. Zostawione pod jego opieką tamagotchi cichutko popłakuje. STRACH.

Potem wychodzi Hania. Na odsłoniętych ramionach, z obu stron, plastry. O Jezu! Nie było kielonka tylko zastrzyk. Dwa zastrzyki!! Ale co to? Hania idzie zadowolona, rozgląda się, nieco zadziwiona, po spłakanych rówieśnikach.

- Mamo. Ale fajnie było, nie?

Karna kompania

- Mamo? A ile ty masz przerw w pracy? - pyta Hania

- Kilka. Czemu pytasz?

- Mamo! Bo ja w przedszkolu mam tylko jedną!

Normalnie obóz pracy, no.

Nowe porządki

Marysia zapowiada się na bardzo porządnego człowieka.

Lubi mieć wszystko uporządkowane i poukładane.

Jak gdzieś jest otwarta szuflada, to ją zamknie.

Jak gdzieś coś się rozsypie, to pozbiera.

Jak jej się coś wysmyknie z rąk, to płacze ze złości i żalu, że się zrobił bałagan.

Zupełne przeciwieństwo starszej siostry, która gdzie stanie, tam robi bałagan. Jak się okazuje, być może będzie musiała to sobie jeszcze raz przemyśleć. W trudnym zadaniu uczenia Hani porządku rodziców wspiera bowiem Marysia.

Zaczęła od rzeczy podstawowej po powrocie z podwórka:

- Hanka!! Oślałaś!? Bludne buty!?

Tak tak, Haniu. Koniec z wbieganiem do kuchni prosto z pola. Normalnie koniec.

Patologiczna rodzinka wybywa z domu

To był czwarty kilometr. Hanię bolała otarta na pięcie noga. Szła więc z butem zsuniętym, tak jakby w klapku, z przydepniętą cholewką. Skręciliśmy akurat w złym kierunku, schodząc ze Starego Książa w kierunku Pełcznicy. Przewodnik stada zorientował się pierwszy i zatrzymał rozglądając czujnie. Było lekko pod górkę. Hania zatrzymała się za nim nagle, wykonując jednocześnie obrót w stronę mamy. But oczywiście zsunął się jej ze stopy. Uniosła więc odruchowo bosą nogę i straciła równowagę. Chwyciła się mamy i pochyliła, by sięgnąć po obuwie. Wybita z rytmu mama zachwiała się lekko i odruchowo chwyciła mocniej prowadzoną za rękę Marysię, która pod górkę może tylko iść, bo jak stanie, zaczyna staczać się w dół. Aby chwycić ją pewnie, również nieco się pochyliła. Hania pochwyciła but ale chyba ją przeważył. Żeby utrzymać równowagę machnęła drugą ręką, którą trzymała się dotąd mamy. Palcami trafiła w okulary mamy, nieco je przekrzywiając. To był czwarty kilometr i trzecia godzina. Mama była już u kresu wytrzymałości.

- K.... mać! – rzuciła z pasją.

- Mama powiedziała k.... mać! – potwierdziła Marysia z takim jakby zaskoczonym uśmiechem.

- Marysiu! Dzieciom nie wolno mówić k.... mać – skarciła ją natychmiast Hania.

- K.... mać! – nikt nie będzie Marysi mówić co wolno a co nie. A już szczególnie Hania.

Edyta poprawiła tylko okulary i wszyscy ruszyli w kierunku wskazanym przez dziwnie poczerwieniałego przewodnika. Dobrze, że to las był i ścieżka pusta.

Humor sytuacyjny

Marysia ma to do siebie, że podróżując popołudniem samochodem, lubi przysnąć. Jest to o tyle kłopotliwe, że potem wieczorem spać nie chce... Najlepszym lekarstwem na to jest rozśmieszyć ją do łez. Nieważne jakim sposobem.

Jedziemy więc sobie całą rodzinką, jest popołudnie. Mama stroi miny i coś tam gulga do Marii. Ta zaś wręcz zanosi się śmiechem.

I na to wypala Hania:
- Mamo?! A czemu Marysia się śmieje a ja się nie śmieję?
- Eee...

Właściwie jak tu w kilku słowach streścić pojęcie poczucia humoru i tego, że w różnym wieku śmieszą nas różne rzeczy i że w ogóle różnych ludzi co innego śmieszy i że... eh.

Dwa lata

Prawie dokładnie w drugą rocznicę założenia tego fotobloga przeczytałem artykuł. Nie, żeby było to coś nadzwyczajnego u mnie, ale tym razem artykuł był o blogach właśnie. Autor wywodził, że osobnicy piszący blogi, to nie tylko, jak mogłoby się wydawać, jakieś teens'y bez wyrobionego gustu i ortografii, ale w większości prawdziwa elita. Dobrze wykształceni, dobrze zarobkujący, inteligentni, oczytani, spostrzegawczy. Nieprzeciętni. Idealny wprost target dla różnego rodzaju marketingowców...

No słysząc takie komplementa serce rośnie. Nic - tylko pisać. A może z czasem i jakaś reklama się wypnie, co? Państwo marketingowcy? Wiem, wiem. O kasie też tam było napisane - że liczyć na nią mogą tylko tzw. gwiazdy. Minimum ileś tam tysięcy odsłon miesięcznie.

To nam na razie nie grozi - jest co prawda poprawa - nawet do kilkunastu wejść miesięcznie. Ale gdzie tam mowa o gwiazdorstwie. Blog nie zaginie jednak, bowiem jego pisanie to przede wszystkim wielka frajda.

A następny post to będzie już okrągła 100.

I kto tu rządzi?

Od: Rutecka, Agnieszka
Wysłano: 7 września 2007 11:44
Do: Zając, Jarosław
Temat: ?

Hej
i jak dzieciaki w przedszkolu?


Od: Zając, Jarosław
Wysłano: 7 września 2007 13:58
Do: Rutecka, Agnieszka
Temat: ODP: ?

Póki co spoko.

Nie licząc drugiego dnia w którym Marysia odmówiła współpracy w zakresie wykonywania podstawowych czynności fizjologicznych. W rezultacie spanikowane przedszkolanki zadzwoniły do tatusia. Tatuś w ekspresowym tempie opuścił stanowisko pracy, w 20 minut przebił się przez miasto i wpadł do przedszkola.

W przedszkolu następnie przez 30 minut doprowadzał dziecko do stanu używalności ze stanu, za przeproszeniem, totalnego obesrania.

Marysia, jak już pokazała, kto tutaj rządzi, w następnych dniach odstąpiła od protestu i obecnie nie ma problemów z załatwianiem czegokolwiek...

U ciebie też ciekawie?

Kolega wielkoluda

W jednym z prezentów towarzyszących (to takie dawane Marysi przy okazji urodzin Hani), pod strzechę trafiła gra "Zagadki Smoka Obiboka". Pomijając durnowatą nazwę sama gierka okazała się fajna. Na karteczkach są takie rysunki a każdy opisany wierszykiem.

Okazuje się, że te gry rzeczywiście rozwijają - poznaliśmy zdolność Hani do słowotwórstwa. Przy obrazku węgorza, nie znając właściwej nazwy, bez zająknięcia wypaliła:

- Łatwe! To długolud!
Rzeczywiście. Łatwizna.

Morski chrzest

Chyba nie ma co ukrywać, że byliśmy sobie nad morzem. Naszym. Bałtyckim.

Był to pierwszy raz od wielu lat (a dla dziewczynek w ogóle pierwszy w życiu), dlatego zapomnieliśmy o atrakcjach, jakie nas czekają.

I tak: woda w morzu zimna jak szlag, w wodzie meduzy a wieje tak, że nawet w słoneczny dzień ma się gęsią skórkę. Plaży nie sprząta nikt, ratownicy zaś to pojęcie wyłącznie wirtualne. Ceny kosmiczne. Z lewej na kocu dwa kaszaloty, którym wszystko przeszkadza. Z prawej towarzystwo z IQ wyraźnie poniżej normy, używające normalnych wyrazów ze słownika tylko w formie przerywników – reszta to bluzgi – przed południem wszyscy są już pijani. W barach siedzą sobie gangsterzy – strach słuchać tego, co sobie opowiadają. Zapchane parkingi, ryby paskudne w smaku a gofry tekturowe. Syf, kiła i mogiła.

W przyszłym roku też pojedziemy nad morze. Bo normalnie super było. SUPER!

Tato, z zoologii pała!

Oglądając z Marysią stare zdjęcia napotykamy na jedno takie, z 2003r. Jest na nim prawie roczna Hania, Edyta i napotkany pies.

- Lew tato. - mówi Marysia
- Słucham?
- Lew był.
- To? To taki piesek Marysiu.

Marysia milknie. Trwa analiza obrazu. Zakończona smutną dla autorytetu taty konkluzją:

- To lew!

Królowa kortów

Na pewno znacie takie rakietki dla dzieci, którymi odbija się gąbkową piłkę? Ta gąbka to taka z tych twardszych jest przy tym...

Babcia Natalia wspierając nas w remoncie stulecia opiekowała się czasami dziećmi i w czasie, gdy deszcz nie lał się z nieba, chodziła z nimi do ogrodu. W ogrodzie zaś były rakietki.

Któregoś razu Hania mistrzowskim backhandem umieściła gąbczastą piłkę prosto w oczodole babci. W trakcie udzielania pierwszej pomocy, babcia pyta Hanię (dla rozładowania stresu):

- Nie mam przypadkiem lima?

Hania uważnie obserwuje twarz babci. Z lewej. Z prawej. Znów z lewej...

- Wiesz co babciu. Ja się na tym nie znam.

Od razu widać, że rodzina niepatologiczna jest. Lima występują u nas nader rzadko a jeśli już to i tak raczej z przyczyn naturalnych niż społecznych.

Dyplomatyczny kryzys

- Pawełku, Pawełku! Choć do naszego domu.

- Oć Pawełku. Do nas oć.

Dziewczyny zaczynają sprowadzać sobie facetów. Pierwszy jest sąsiad zza nieistniejącego płotu. Lat 3,5. Brak płotu, nie ma co ukrywać, znacząco ułatwia wymianę kulturalną. Choć są i problemy...

- Pawełku. Trzeba ściągnąć buty!

- Ale mi babcia nie pozwala ściągać butów.

Hę?

- Mamo! Mamo! Czy Pawełek może wejść w butach?

- Nie, Haniu. Jeśli chce wejść, musi zdjąć buty.

- Ale jemu nie wolno!

- Trudno. Jeśli chce być naszym gościem, musi się dostosować do naszych zasad.

Hania wraca do przedpokoju i oznajmia ponurym tonem:

- Pawełku. W naszym domu jest taka zasada, że się ściąga buty.

- Ale mi babcia...

Dobra, to już było. Ostatecznie pan ambasador z sąsiedniego domu zostaje odwołany na konsultacje do ojczyzny i jak na razie wizyta nie doszła jeszcze do skutku.

O czym donosi dziwnie zadowolony tatuś.

Fucking desc

Kiedy na scenę wychodziło Genesis, kiedy już pierwszy kawałek wybrzmiał a Collins przywitał się z publicznością i obraził deszcz, pod Strzegomiem zginęła Basia. Kiedy ja skakałem razem z innymi, zmokniętymi ludźmi, jej mąż walczył o życie w wiejskim szpitalu.

Trudno uwierzyć, że to się przydarzyło właśnie jej, tej, która zawsze przypominała kierowcom o ostrożnej jeździe, bo ona do dzieci musi wrócić. Jak to tak? Tutaj stadion pełen muzyki a tu śmierć na drodze? Jak?

Kronika policyjna z dnia 21 czerwca 2007r.: "Kierujący samochodem Opel Astra lat 49 podczas wyprzedzania nie zachował należytej ostrożności i zderzył się czołowo z jadącym z przeciwka samochodem ciężarowym marki Lexus. W wyniku zderzenia pasażerka Opla lat 46 poniosła śmierć na miejscu."

Samoocena

- Co tak patrzysz, mamo?

Pytanie oznacza, że Edyta odwróciła uwagę od swojego dziecka.

- Patrzę, Haniu, na tamtą dziewczynkę w różowym. Ładna, prawda?

Pada krótkie, taksujące spojrzenie w kierunku obiektu.

- Ja i tak jestem ładniejsza.

Czy to jeszcze poczucie własnej wartości czy już narcyzm?

Kolorowa prasa

- Tato, jak będę miała czarodziejską różdżkę, to wszyscy będą robili to co będę chciała i wszystko będę miała.

- Żeby to było takie proste córeczko. Też chciałbym mieć taką różdżkę...

- Tato! Ale ty przecież nie zbierasz "Księżniczek".

- No tak.

Koniec z kupowaniem dziecięcych brukowców.

"Rób to co ja..."

W piątym tygodniu remontu Edyta wezwała szefa ekipy budowlanej na poważną rozmowę. Był wieczór. Pomyte dzieci zaległy na naszych rękach, bo podłogi brudne i trzeba by je jeszcze raz myć.

Rozmowa była istotnie poważna i prowadzona stosownym do sytuacji tonem. Marysi na ten przykład włączył się odruch alarmowy. Bezbłędnie wyczuwając matczyny nastrój rozpoczęła strojenie swoich asekuracyjnych uśmiechów, upewniając się, czy aby nadal ją kochamy i przekonując świat o tym, że ona sama nie ma sobie nic do zarzucenia.

Hania zaś niby się nie przejęła. Tylko co jakiś czas spoglądała to na mamę, to na budowlańca. Niby nic.

Po rozmowie dzieci poszły się usypiać z mamą. Hania ułożyła się na wznak na łóżku, wielkie oczy skierowała ku sufitowi. Zamyśliła się. A potem rzekła:

- Mamo! Powiedz to jeszcze raz!

Uważaj tato. W konkursie na idola straciłeś właśnie jakieś dwieście tysięcy punktów.