wtorek, kwietnia 28, 2009

Wysoki jak brzoza

Dziewczyny szykują jakąś zabawę. Chyba wyścig. Hania rzuca w stronę Marysi:
- Tylko się wyluźnij!
- Chyba wyluzuj - poprawia mama polonistka
- Nie. Wyluźnij jest na start a wyluzuj na koniec - wtrąca się Ciotka Klotka, chcąc w ten nieudolny sposób stanąć po stronie kaleczących ojczystą mowę dzieci.
- Ciocia... - nieśmiało wtrąca się sama zainteresowana, czyli Marysia. - Na koniec to bym powiedziała stop.

Jakież dziecinne są te ciotki.

czwartek, kwietnia 16, 2009

Mąka

W ramach retrospekcji zapodajemy dziś starą przypowieść o dzieciach i mące...czyli z tej mąki chleba nie będzie.

W roli głównej Hania A.D. 2004. Dokładnie 28 listopada. Mamy nie ma - pojawia się na końcu po uspaniu 8-dniowej Marysi.

niedziela, kwietnia 12, 2009

Nieszczęścia chodzą parami

- Tato!? Kto jest ładniejszy?
Marysia przytula się do nowej laleczki, którą Zajączek przyniósł jej na Wielkanoc. Tata niby coś się tam zastanawia, coś tam mruczy, by i tak w końcu oznajmić:
- Ty, córeczko!
Córeczka uśmiecha się zalotnie. Nie zamierza przy tym zakończyć zabawy.
- A teraz sprawdzimy kto jest ładniejszy - i przykłada lalkę do wielkiej głowy taty.
- I co? Kto ładniejszy? - pyta tata.
- Lalka!!

To przez tę ospę. Normalnie bym wygrał.

środa, kwietnia 08, 2009

W sklepiku inflacja

Mama wpadła na pomysł, że dzieci mają sobie odłożyć pieniążki na wakacyjne atrakcje - takie wiecie lody, karuzele i inne skakalnie. Ale jak tu coś odłożyć, kiedy się nie ma swoich dochodów? Proste - trzeba otworzyć sklep.

Sklep ma kasę, ladę, dwie ekspedientki. Handel dotyczy wyrobów rękodzielniczych - obecnie dominują zaś motywy świąteczne. Klientów nie ma dużo - tata, mama, Niania. Czasami ktoś jeszcze. Ale interes się kręci.

Niestety prawidłowości gospodarki nie omijają nawet tej rodzinnej działalności. Otóż w sklepiku szaleje inflacja. Dziewczyny zorientowały się bowiem szybko - że te żółte pieniążki nie rekompensują im nakładu pracy. Podniosły więc ceny. 10 - 20 grosików za produkt niedługo je jednak satysfakcjonowało. Znów podniosły ceny. Większe rzeczy kosztowały już złotóweczkę a skarbonka nabrała miłego dla duszy ciężaru.

Wczoraj pracując w ogrodzie Hania zażądała za pięknie zasadzony w doniczce kwiatek 5 złotych. Po długich targach opuściła co prawda do dwóch, ale nie o to chodzi. Chyba trzeba dzieciom przyswoić kolejne pojęcie z zakresu ekonomii - deficyt budżetowy.

niedziela, marca 15, 2009

Tata jest na tak

Na mszy dla dzieci jest taki moment, gdy stojąca na środku, przed ołtarzem, zgraja maluchów wykrzykuje do mikrofonu intencje, sprawy, za które wszyscy się modlą. Dzieci co niedzielę mają podobne pomysły: za mamę, za tatę, za dziadka, za pieska itp. Oczywiście nie każdy dzieciak dopcha się do mikrofonu.

Pewnej niedzieli Hania miała szczęście i ksiądz podsunął i jej mikrofon.

Za kogo by się tu pomodlić? Rodzice byli, dziadkowie byli. Dziewczynka tuż przed nią pomodliła się za siostrę. Hmm...
- Za braciszka!

Haniu! Chyba o braciszka! O braciszka!

piątek, marca 06, 2009

Jak tata nie został modelem

Marysia przez większą część wieczoru skrobie coś w kąciku. Cienkopis popiskuje, Marysia się marszczy z wysiłku, my oglądamy doktora House'a.
- Tato, przyniesiesz mi pić? - pyta nagle.
Wezwany do tablicy krzywi się z niechęcią - na pewno przegapi jakiś ważny moment w pędzącej jak galopujące suchoty akcji filmu. Ale posłusznie zwleka się z kanapy i idzie po to picie i przynosi pełny kubek.
- Masz, to dla Ciebie rysunek. Ale jakbyś mi nie przyniósł picia, to bym ci go nie dała.
No ładnie.

Na rysunku pełno różnych postaci.
- To tato jest nasz Mruczek - zaczyna opisywać Marysia.
- A to?
- To ja. A tu Hania. I mama. Wujek Mateusz i ciocia Ania. O, a tu niania.
- A tu?
- To nasz dom.
- A tu?
- To Kicia co mieszka w piwnicy. A tu dziadek.
- Dobrze. A gdzie jest tata, co?
- Hmmm. Miałeś być tu, ale za ładnie mi wyszło i zdecydowałam, że to będzie Oliwka Sówka.

Tata ma w związku z tym pytanie, czy Oliwka Sówka ćwiczy już przynoszenie wody Marysi, bo on ogłasza bojkot.

poniedziałek, marca 02, 2009

Migrena

Do pokoju wchodzi Marysia. Rękę, uniesioną w teatralnym geście, trzyma na czole. Spod palców wystają jej zaś jakieś białe farfocle.

Prawie po omacku, ostrożnymi kroki, kieruje się w stronę kanapy. Będąc już przy niej gwałtownym ruchem rzuca się całym ciężarem na plecy. Ręka cały czas przy czole.
- Tato. Zobacz, jaki mam kompromis!

Rany! Kompromis jak się patrzy.

niedziela, lutego 22, 2009

Rozmiar ma znaczenie

Marysia lubi zasypiać ze swoimi zabawkami. Czasami z więcej niż jedną. Czasami natomiast przesadza i zgromadzona liczba zabawek nie pozostawia już dla rodziców i Hani żadnego miejsca.
Pewnego razu...

- Zwariowałaś!- irytuje się Edyta - Gdzie ja mam się położyć?!
- Ale mamooo...
- Uciekaj mi z tymi gratami!
W tym czasie tata po cichutku spycha większość gratów ze swojej części łóżka w stronę dyskutujących dziewczyn, przykrywa po uszy kołderką i zasypia. Albo udaje, że zasypia.
- Mamooo! One muszą ze mną spać!
Zdradzona przez męża postanawia zawrzeć jakiś kompromis.
- No dobra. Ewentualnie w nogach je możesz położyć.
Marysia zaczyna przekładać.
- GDZIE TY JE KŁADZIESZ!!!!
- No w nogach!
- TAM SĄ NOGI!
- Ale mamo! Moje są tu...

Święta prawda. Każdy ma takie nogi, na jakie sobie zasłużył...czy coś w tym rodzaju.

poniedziałek, lutego 16, 2009

Krótka rozmowa między panem, wójtem i plebanem

W telewizji puszczają reklamę gierki. Mniejsza o to jakiej.
Tata: O!! To bardzo fajna gierka jest!
Mama: Na pewno.
Hania: Tato, ty się nie ciesz, bo mama mówiła to ironicznie...

Rili?

poniedziałek, lutego 09, 2009

Wstęga Mobiusa

Tata zadaje niewinne pytanie:
- Dziewczyny...podoba wam się ta bajka?
A leci właśnie taka o słoniu, nudnym jak flaki z olejem.
- Tak! - to Maria.
- Taaak... - podejrzewając podstęp dużo ostrożniej stwierdza Hania.
- Bo mi, jak byłem w waszym wieku, to się nie podobała.
Konsternacja na twarzach dzieci nie wiadomo czy dotyczy faktu, że uznałem bajkę za nudną czy tego, że w ogóle oglądałem bajki.

Niezręczne milczenie szybko jednak przełamuje Marysia:
- Tato! Nie przejmuj się! Jak ja byłam w twoim wieku, to też mi się nie podobała.

poniedziałek, stycznia 26, 2009

Hania odkrywa prawdy życia

Muszę to niestety opisać, bo za kilka lat tej reklamy nikt już nie będzie pamiętał. Jest więc sobie mrówcza księżniczka, którą cztery inne mrówki ratują z opresji. Księżniczka utknęła gdzieś wysoko w łazience - ratownicy rozciągają więc płachtę z papieru toaletowego i każą jej skakać. Po krótkim wahaniu mrówka skacze - leci, leci, leci. Następnie przebija płachtę i uroczo rozplaskuje się na kafelkach. Słyszymy głos: "Dwie warstwy to za mało?", po czym następuje reklama jedynego w swoim rodzaju papieru o trzech warstwach. Typowe.

Hania zna tę reklamę na pamięć. Kiedy tylko, jak w dniu świstaka, księżniczka znów pojawia się na krawędzi by skoczyć, Hania puentuje: "dwie warstwy to za mało". Można nawet powiedzieć, że darzy całą historyjkę jakimś rodzajem sympatii. Na tym jednak nie koniec. Otóż to ciągłe myślenie o warstwach, chyba to, doprowadziło ją do pewnych głębszych refleksji.

Po jednej z kolejnych emisji rzuciła w stronę ojca:
- Tato. Ale trzy warstwy, to też czasami za mało.

Oj tak, córeczko. Bywa, że i trzy warstwy nie wystarczą...

sobota, stycznia 17, 2009

Solidarność czy interes?

Siedzimy we trójkę w pokoju: mama, tata i Marysia. Mama jak zwykle zajęta papierkową robotą, tata przegląda żółte gazety a Marysia, jak to Marysia, grzecznie bawi się jakimiś konikami. Hania zaś od dłuższego już czasu kombinuje coś w łazience.
- Marysiu? - pyta mama - A ty nie wiesz przypadkiem co twoja siostra tam kombinuje?
- Mamo. Moja siostra prosiła, żebym ci nie mówiła.

Hmmm. Dziwna ta nagła solidarność, bo zazwyczaj jedna siostra z drugą siostrą myślą tylko o tym, jak tu przechytrzyć przeciwnika we wzajemnym donoszeniu na siebie.

poniedziałek, stycznia 12, 2009

Sława to ulotna rzecz

Jak już kiedyś pisaliśmy, Hania bardzo ceni sobie występy niejakiej Hannah Montana. Lubi też przeboje niejakiej Madonny. Obie te panie siłą rzeczy przewijają się więc co jakiś czas na ekaranach w naszym domu - słychać je i widać je. Ta obecność skłoniła Hanię do pewnej konkluzji.
- Mamo. Ta Madonna śpiewa tak samo fajnie jak Hannah. Tylko Madonna jest mniej znana, prawda?

I co na to Madonna?

poniedziałek, stycznia 05, 2009

Melduj się!

Dzień pracy Edyty zbliżał się właśnie do uroczego końca gdy zadzwoniła komórka. Na wyświetlaczu "Niania" - znaczy się coś z dziećmi.
- Halo?
- Halo, mama!
- Hania?
- Mamo! Wracaj szybko do domu, bo mi się chce pić!
- ???
- Musisz mi przynieść pić!
- Co?! A gdzie ty w ogóle jesteś?
- Idziemy z przedszkola do domu i jak przyjdziemy, to będzie mi się chciało pić. Wracaj.

@##@!&$#%@!!!

czwartek, grudnia 25, 2008

Pewne rzeczy się nie zmieniają

Do kuchni wchodzi Marysia. Kątem oka spogląda na tatę, siedzącego przy stole. Wiecie, to takie spojrzenie typu "wcale nie patrzę ale wszystko widzę". Uśmiecha się zalotnie po czym oświadcza:
- Tato...widzę pryszcza na twoim czole.
- Nie no! Trochę szacunku dla ojca!
Marysia jakby nie usłyszała. Odwróciła się, pokręciła, zajrzała do lodówki. Wychodząc z kuchni znów rzuciła swoje tajniackie spojrzenie, tylko tym razem z drugiej mańki.
- Tato...ciągle go widzę...

Cóż. Jak pisał pewien autor -utrata przyjemnych cech młodości - jakiekolwiek by one nie były - nie zapewnia w ślad za tym utraty cech paskudnych.

Wpis niniejszy wpisuję sobie sam jako prezent urodzinowy ku własnej, słabnącej z wiekiem, pamięci.

sobota, grudnia 20, 2008

Cicha noc

Środek nocy. Gdzieś tak między drugą a trzecią godziną słychać następującą konwersację.
- Mamo...
- Yyyy!
- Mamo...
- Eeeeyyyyhhh!
- Mamo. A co to są bydlęta?

Hania dostała rolę w przedszkolnych jasełkach.

poniedziałek, grudnia 15, 2008

Gdzie kucharek sześć

- Gdzie mi tu ten gaz skręcasz!!
- Co ty robisz z tymi pieczarkami?! W plasterki miały być!! W plasterki!!
- Jajko na końcu się dodaje, kobieto!! Przez ciebie mi teraz nie wyjdzie!!
- Czy ty musisz po sobie taki burdel zostawiać? Trudno zetrzeć od razu?!
- Aaaaaaa! Gdzie z tą solą!!

Hania obserwuje miotających się po kuchni rodziców, co rusz włażących sobie pod nogi, warczących, sapiących i żywo machających rękoma. W końcu rzuca z dezaprobatą:
- Wy to nie umiecie wcale współpracować jak razem gotujecie...

Sześć lat. To już ten wiek, kiedy dzieci zaczynają krytycznie oceniać rodziców?
A obiad pyszny był...