Tata zabłysnął

- Tato! Zobacz. Sama ubieram koszulę!

- Wow! To ty już duża jesteś?

- Taaaak. Tylko mam jeszcze mało lat.

Marysiu. Nieważne , ile masz lat. Ważne, na ile się czujesz.

Specialite de la maison, part II

Do poprzedniej historyjki była jeszcze jedna puenta. Wymaga jednak drobnego wprowadzenia.

Mała Hania, odwrotnie niż ostatnio, uwielbiała jajecznicę. Był to jeden z jej codziennych posiłków. Jednak nasza pani doktor zauważyła, że Hani nadmiernie rosną piersi. Wytłumaczyła nam, że kury są w dzisiejszych czasach tak faszerowane hormonami, że dzieci spożywające kurze jaja w większych ilościach zaczynają rozwijać się za szybko. Zaleciła odstawić potrawy jajeczne. Tak też i uczyniliśmy co w efekcie doprowadziło do dzisiejszego jajowstrętu Hani.

Opowieść tę przytoczyła Edyta zrozpaczonej Hani, gdy zmuszała ją do ponownego zapoznania się ze smakiem jajecznicy. Próbowała też przy tym wykorzystać naturalną próżność kobiet:

- No i wiesz Haniu. Bo od jajek to rosną piersi...

Hania zrobiła na to naprawdę wielkie oczy.

- Mamo! To ile ty jajek zjadłaś?!

Specialite de la maison

Mama zdecydowała pewnego dnia, że najwyższy już czas wprowadzić jakieś bardziej zdecydowane posunięcia w zakresie różnicowania dziecięcej diety.

Dnia poprzedzającego godzinę W strzeliła pogawędkę o poznawaniu nowych smaków, porównując to zjawisko do poznawania świata i radości płynącej z dokonywania odkryć na miarę co najmniej Kolumba. Zaś nazajutrz...

Nazajutrz na obiad była jajecznica.
- Buuuuuu!!! - obie dziewczyny rozpłakały się już na sam widok. Było rozdzieranie szat, teksty o bolących brzuchach, rączkach oraz wszelkie stopnie odruchów wymiotnych. Słowem wszystkie te stare sztuczki, sprawdzające się dotąd niezawodnie.

Tym razem jednak mama pozostała nieugięta.
Pierwsza poddała się Marysia. Jednym zębem bo jednym, ale rozpoczęła konsumpcję.
Hania broniła się dłużej, ale bez moralnego wsparcia ze strony Marysi i ona musiała w końcu skapitulować. Przez łzy zaczęła jeść.
- Mamooooo. Ale jutro już tego nie zjem...
- Jutro nie - zapewniła mama bardzo znaczącym tonem. Hania chwyciła w lot tę aluzję.
- Nie? A co?!
- Zupę pomidorową.
- Buuuuu!!!! Nieeee!! Zupa pomidorowa jest okropna!
- To gołąbki.
- Buuuuu!!!! Nieeee!!
- Owoce morza....
- Nieeee!!! Ja nie chcę!!
- No to perpetuę....
- Buuuuu!!! Tylko nie perpetuę!!!!!
- To w takim razie co?
- Kulki z mlekiem.
- Kulki będą na śniadanie.
- To chleb.
- Na kolację. A na obiad?
- To niech już będzie ta jajecznica...

Gdyby wszyscy byli tacy jak Hania jest do jedzenia, to Ameryki do tej pory by nie odkryto.

100 lat temu w przemyśle zabawkarskim

Zwiedzamy sobie muzeum zabawek. Wiecie - muzeum jak to muzeum - same starocie na półkach. Wiecie też pewnie i to, że onegdaj ideał piękna był nieco odmienny od obecnego. Jak się okazuje miało to swoje odbicie i w zabawkach.
Komentuje Marysia:
- Mamo. Ale te lale to mi się nie podobają...
- A dlaczego?
- Bo to same grubasy.

No co fakt to fakt. Barbie wymyślono duuużo później.

Praktyka zarządzania zasobami ludzkimi

Hania i Marysia bawią się w zabawę, którą wymyślił dziadek. W burzę.
Role przydziela Hania:
- Marysiu! Ja będę piorunem, a ty małym dzieckiem.
- Dlaczego?
- Marysiu! Bo dla ciebie to nie będzie trudne zadanie.

Chcąc kierować ludźmi , musimy być przygotowani na takie pytania.
I Hania jest.

Wiek niewinności

Fredzia i Ziggi, dwa oswojone koty dachowe, odwiedziły nas pewnego wieczora całkiem znienacka.

Ogólne zamieszanie, jakie na tę okoliczność wybuchło, zmusiło je do pośpiesznego wycofania się na pozycje bezpieczne. Fredzia wlazła za szafę. Ziggi pod kanapę.

Niepocieszonym dzieciom trudno to było wytłumaczyć. Chciały przytulać, głaskać i całować. A koty nie chciały. Dlaczego!?
- Musicie zrozumieć. Kotki pewnie was jeszcze nie znają i trochę się boją.
- Jak to kotki mnie nie znają - oburzyła się na to Marysia - przecież ja jestem Marysia Zając!

Słodki czas, kiedy "ja" znaczy "świat".

Chodzi lisek koło drogi

MAMA: Szłam sobie przez rzeczkę, zgubiłam czerwoną wstążeczkę. Odnalazł ją tata.
TATA: Kto? Ja?
MAMA: Tak. Ty.
TATA: To nie ja.
MAMA: A kto?
TATA: Odnalazła ją Hania.
HANIA: Kto? Ja?!
TATA: Tak. Ty.
HANIA: To nie ja!
TATA: A kto?
HANIA: Odnalazła ją Marysia.
MARYSIA: Nieprawda!!!

Marysia będzie kiedyś świetnym adwokatem.

Smuga cienia

Kiedy nastaje wieczór i dzieci leżą już w łóżku, kiedy Marysia odpłynie już w objęcia Morfeusza a zmęczona mama właśnie też ma zamiar to zrobić - wtedy u Hani wzbiera nieodparta potrzeba rozmowy. Rozmowy na tematy poważne.

- Mamo? Ale ja to jeszcze krótko żyję, prawda?

- Śpij Haniu.
- Ale ty to już długo, tak?
- Długo...

- To ty już możesz umrzeć, mamo?

- Hę?

- Bo ja to jeszcze nie. Ja jeszcze krótko żyję.

* * * *

- Mamo...a jak na świecie jest stu ludzi...
- ...
- To co się stanie, jak wszyscy już umrą?

* * * *

- Mamo...a ty miałaś prababcię?
- Tak, Haniu. Każdy miał.
- Bo ja wiem, jak to jest w życiu.
- ...?

- Najpierw jest się dzieckiem. Potem mamusią. Potem ciocią, potem babcią a potem prababcią...

- No...

- A prababcie mają takie głęboookie zmarszczki.

- Mają?
- Tak. A ty teraz jesteś mamusią.
- Ja to już nawet ciocią jestem...

To nie miał być wesoły post. To miał być post o przemijaniu. Smutny to miał być post, bo nie ma nic wesołego w tym, że już w wieku lat pięciu zdajemy sobie sprawę z istnienia tego, co nieuniknione.

Prawie jak Galileusz

Pani przedszkolanka zdaje codziennie relację z dnia spędzonego przez dzieci w przedszkolu. Co sie wydarzyło, czego dzieci nie chciały robić, jak narozrabiały itp. Potem Niania przekazuje te nowiny nam.

- ...aha, no i Marysia nie zjadła dzisiaj jabłka.

- O! A dlaczego?

- No jeśli wierzyć temu, co mówiła przedszkolanka, to dlatego że nie było okrągłe...

Ty Marysiu jeszcze tego nie wiesz, ale był już taki jeden, co to gustował wyłącznie w okrągłych kształtach. I jak twierdzą historycy, nie cieszył się w swoich czasach zbytnią popularnością.

Ze słownika młodego lingwistyka

Dziś ciąg dalszy historii z długoludem, tym razem jednak w wykonaniu Marysi.

Trwa wieczorny sprawdzian wiadomości o ssakach. Pokazujemy Marysi obrazki z różnymi zwierzakami. Większość znanych zna. Nieznanych nie znamy nawet my, ale że możemy sobie przeczytać, to udajemy mądrych. Był już słoń, był nosorożec i łoś nawet już był. Dochodzimy do mrówkojada.

- Marysiu a to? Co to za zwierzę?

- To wciągacz! - wypala natychmiast.

- Błuhahahaha! - cała rodzinka zrywa boki. A przecież jakby się tak głębiej zastanowić, to jej odpowiedź, choć niepoprawna, jest wszak niepozbawiona logiki.

- Nie Marysiu. To mrówkojad - klaruje Hania głosem mądrej pani Sowy.

Kartkujemy dalej encyklopedię - foki, jakieś niedźwiadki, koala, cztery bobry.

Aż tu po bobrach...
- O!! To to jest wciągacz!!!

Nawet nie zdajecie sobie sprawy kochani, jak podobny do mrówkojada jest taki wciągacz...znaczy się tapir.

Zajęczy rasizm

Mama: Marysiu, powiesz nam wierszyk?
Marysia: Powiem.
Mama: Kto ty jesteś?
Marysia: Polak biały...

W nawiązaniu do powyższego rodzice Marii Zając oświadczają, że wychowują swoje dzieci w duchu tolerancji dla wszystkich grup etnicznych, poszanowania praw mniejszości narodowych i zdrowo pojętego patriotyzmu. Wszystkich, którzy być może spotkali się z pewną formą dyskryminacji ze strony naszej córki - przepraszamy. Jesteśmy głęboko przekonani, że ten młodzieńczy okres buntu, tak niefortunnie ukierunkowany, szybko minie.

Mama i tata

Adwentowy kalendarz

Te Święta Bożego Narodzenia były bardzo łaskawe dla adwentowego kalendarza Hani.

Zaczęło się od tego, że postanowiła sobie robić wszystko jak Pan Bóg przykazał - po jednej czekoladce dziennie. Nie więcej! Rodzice przyjęli to z niejakim pobłażaniem. Silna wola u Hani? Też coś.

Tymczasem minęło kilka dni i Hania konsekwentnie zjadała po jednej czekoladce. I trzeba było do tego pokazywać jej, jaki dzisiaj dzień, żeby mogła zjeść tą właściwą. Coś niewyobrażalnego. Rok temu adwentowy kalendarz zniknął już drugiego dnia po przywiezieniu ze sklepu. Podobnie jak następny. I jak następny...

A to jeszcze nie koniec. Któregoś z zakręconych dni Hania zapomniała zjeść przypisaną do niego czekoladkę! Na drugi dzień się zorientowała.

- Haniu. To dzisiaj możesz zjeść dwie. Bo sobie wczoraj zaoszczędziłaś.

Odpowiedzią był tylko błysk w oku. Za to następnego dnia tato usłyszał:

- Zobacz. Mam już trzy zaoszczędzone.

W ten oto sposób nieubłagany koniec adwentowego kalendarza sporo się wydłużył. Zafascynowana gromadzeniem zapasów Hania, z godną podziwu wstrzemięźliwością, co rusz powstrzymywała się od spożycia.

Niestety. Nie wyszło jej to wszystko na dobre. Ostatnie cztery zaoszczędzone czekoladki zeżarła jej rodzinka, wylegująca się w Nowy Rok w łóżku.

Żadna praca nie hańbi?

Z racji wykonywanych zawodów Jarek wraca do pracy po Świętach szybciej niż Edyta. Hania postanawia zmierzyć się z tym problemem.

- Mamo, a dlaczego tato idzie jutro do pracy, a ty nie idziesz?

- Bo ja jeszcze nie muszę. Mam świąteczną przerwę.

- A tata nie ma?
- Tata nie ma.
- Dlaczego?
- Taką ma pracę.
Zapada krótka cisza.

- Aaa! Ja już wiem, o co chodzi. Bo mama jest nauczycielką!

- I co z tego? - włącza się do rozmowy tato.

- Nauczyciele muszą dłużej odpoczywać, bo ich dzieci denerwują! A ty jesteś urzędnikiem - to nie to samo co nauczyciel.

Tata czuje się niedoceniany?

Model 2+1

W trakcie zapoznawania się ze świątecznymi prezentami Marysia robi nagle smutną minę. Nowa, gadająca, interaktywna lala ląduje na ziemi.

- Mamo! Ale ja nie mogę się opiekować drugą dzidzią, bo ja już się jedną opiekuję...

Tak. I właśnie takie są początki demograficznej klęski, która dotknie ten naród za lat dwadzieścia.

Ambasadorowie

Stosunki między siostrami ulegają z biegiem czasu stopniowemu pogorszeniu. To ponoć naturalne na ich etapie życia, więc aż tak się tym nie przejmujemy, pilnując jedynie, by sie nie pozabijały. Do tego między kolejnymi awanturami są i okresy pokoju.

A do pokoju dochodzi mniej więcej tak:

- Przepraszam Marysiu.

- Przepraszam Haniu. Ale nie będziesz już brać mojej dzidzi?

- Dobrze. Ale pod jednym warunkiem. Że ty nie będziesz burzyć mojego domku dla Gapcia.

- Dobrze. Ale pod warunkiem, że nie będziesz psuć moich zabawek.

- Zgoda, ale pod warunkiem, że nie będziesz układać moich puzzli.

- Dobrze. Pod warunkiem, że już nie będziesz mnie biła.

- Dobrze, ale pod warunkiem...

Uwierzcie. Negocjacje na unijnym szczycie to przy tym betka.

Porządek rzeczy

Edyta zagoniła dzieci do ubierania.

- Zakładajcie buty! Nie mamy czasu! Na pewno się spóźnimy!

Po krótkiej krzątaninie słychać z przedpokoju następującą wymianę zdań:

- Ale ja nie umiem założyć butów!! - to Marysia. Z żalem.

- A co to mamę może obchodzić? Mamę nic nie obchodzi. Tylko nasze zdrowie!

No to przynajmniej kwestie pryncypiów mamy z głowy.

Przewodnik stada

Była więc taka akcja:

Nasz kotek sympatyczny dopadł mysz. I jak to kotek po krótkiej i brutalnej zabawie rozpoczął myszy tej konsumpcję. Wszystko to na oczach dzieci.

Hania zaczęła wrzeszczeć i płakać i w ogóle dostała histerii.

Marysia zaś postanowiła kotka wychować. Poinformowała go ze spokojem w głosie, że niedobry jest kotek i że w domu najważniejsza jest mama. Nie do końca wiadomo, co miała na myśli ustalając tę hierarchię - może, żeby się kotek nie zabrał aby czasem za konsumowanie mamy? Nieważne.

Ważne, że na te słowa histeria Hani zgasła jak spadająca gwiazdka. Przestała ryczeć i stwierdziła po krótkim, trzysekundowym milczeniu, że najważniejszy jest tata...

Nim rzeczony tata zdążył jednak pęknąć z dumy, czy też chrząknąć znacząco do mamy, czy też zrobić cokolwiek - Hania zmieniła zdanie i oświadczyła: "to znaczy nie, w domu najważniejsza jest Hania...".

Ten rodzinny wyścig szczurów zakończył wyraźnie zdegustowany kotek, wypluwszy zaduszoną myszkę na trawę. Następnie z godnością machnął nam ogonem udając się na dalsze łowy.

Zły dzień

- Marysia wygląda dzisiaj jak krasnoludek.

- Nie jestem żaden krasnoludek!!!

- Powiedziałam, że wyglądasz jak krasnoludek a nie, że jesteś krasnoludek. A to różnica.

- Nie jestem żadna różnica!!!!

Post podwójny

W natłoku życiowych problemów nie zauważyłem, że dwa razy opisuję ten sam temat. Powstały, w różnych okresach, dwie notki, opisujące to samo. oprócz niewątpliwych walorów literackich obu, będzie więc jeszcze bonus, wynikający z zabawy w porównywanie...

---

Hania weszła w okres fascynacji kolekcjonowaniem. Zamierza kolekcjonować wszystko, co w ręce jej wpadnie. Zaczęło się od plastykowych kubeczków na wodę. Potem było już tylko gorzej. Obecnie już nic nie możemy wyrzucić nawet najmniejszego pojemnika po jogurcie ani papierka. Wszystko to zaś zalega po różnych kątach. Obserwująca starszą siostrę Marysia szybko przyswoiła sobie ideę kolekcjonowania. Z tej idei najbardziej zaś spodobało się jej to, że ma się czegoś dużo oraz, że ma się to dla siebie. Niestety. Wszystkie fajne kolekcje w domu zostały wcześniej zarezerwowane przez Hanię. Radość dziecka była więc wielka, gdy podczas kończących remont prac porządkowych mama wyłożyła, i nieopatrznie pozostawiła bez opieki, swój zapas świec. - Mamo!! - zapowietrzyła się natychmiast i przejęła pojemniki z woskowymi cudami. Łaziła potem z tym po domu, grzechocząc i na przemian to wysypując zbiór z pudła to pieczołowicie go tam z powrotem umieszczając. - Co ty tu masz, Marysiu? - To moja koleća. - A po co ci ona? - Będę ją kolećować.

Hania wpadła w nowy nałóg. Zbieractwo, zwane szumnie kolekcjonowaniem. Zbiera wszystkie śmieci - papierki po cukierkach, plastykowe kubeczki z dystrybutorów wody, stare rurki, kamyki, zużyte bilety. Kolekcjonowanie zaczyna się i kończy właściwie wtedy, gdy coś chcemy wyrzucić. - Mamo! Nie wyrzucaj tego!! Ja to będę kolekcjonować - po czym uratowany eksponat odkłada w pierwsze lepsze miejsce i zapomina o nim. Pozornie całkiem nieszkodliwe hobby, prawda? Pozornie. Obserwująca to wszystko Marysia załapała bowiem ogólną ideę. A że przerasta Hanię w skrupulatności, zbiera porozrzucane przez tamtą fanty i gromadzi w torebce. - Marysiu! A po co ci to? - Do kolekćowania! Kolekćować. Nowy synonim słowa "posiadać".

She's beautifull

Rodzinne przyjęcie. Dorośli przy stole. Dzieci w okolicy, nudzą się, orbitując dookoła stołu. Wymyślamy im więc różne zajęcia.

Jedna z kolejnych zabaw to malowanie buziek. Marysia jest tygryskiem a Hania jakimś bliżej niezidentyfikowanym stworkiem.

Tygrysek podchodzi kolejno do każdego i przeraźliwym "Hrrrrr" przyprawia nas o palpitację serca. Przerażenie u dorosłych wprawia Marię w doskonały humor. Głośno się śmieje po każdej udanej akcji.

Tę świetną zabawę z zazdrością obserwuje Hania. W końcu podchodzi do Edyty i szepce konfidencjonalnym tonem:

- Mamo. Musisz mi dać prześcieradło.
- A po co?
- Bo ja jestem za piękna i nikt by się nie wystraszył...