Obowiązkowa rezerwacja miejsc

- Marysiu! Podaj Hani gąbkę do mazania, dobrze?
- Mamo! Nie mogę.
- O! A dlaczego?
- Bo mi Hania zajmie ręce.
- Słucham? Jakie ręce?
- Mamo! No twoje ręce mi zajmie.

Władcy pilota

Tata ogląda właśnie bardzo ważne wiadomości. Bardzo ważne i ciekawe. Jednocześnie w tym samym czasie w kuchni robią się gofry, których trzeba pilnować, żeby się nie spaliły. Tak więc oglądanie rzeczy ważnych i ciekawych przerywane jest co rusz wizytą przy gofrownicy.

Po jednym z powrotów w telewizorni leci Mini Mini. Hania jak gdyby nigdy nic, popatruje sobie na jakieś skaczące potworki.

- A co tu się wyprawia? Co to ma być?!
- Mini Mini.
- Jak to Mini Mini?
- A co tato? Wolisz Disney Channel?

A czort tam z wiadomościami.

Czeski film

W czasie ostatniej wakacyjnej wyprawy trafiliśmy do czeskiego sanktuarium. Byliśmy nieco zaskoczeni, bo przecież już od czasów Husa wszyscy wiedzą, że bracia Czesi innowiercy są. a ostatnio to w ogóle wszystko ateiści. Tak czy siak sanktuarium jednak zwiedziliśmy.

Pod jedną ze ścian, wśród licznych zabytków, figur, obrazów i relikwii stała też sobie szopka. Ani największa, ani najmniejsza. Ot, taka zwykła.

Dzieci nasze, które zwiedzaniem dość były znudzone, akurat szopce przyglądały się w skupieniu i to przez dłuższą chwilę. Po chwili jednak Hania podniosła na nas zawiedzione oczy:

- A dlaczego ona nie jest ruchoma?

- Taką już ktoś ją zrobił - staraliśmy się odpowiedzieć w miarę mądrze.

Po chwili namysłu Hania zapytała dość retorycznie:

- Po co robić taką nieruchomą szopkę?

Hmmm...no właśnie.

Fizyka nie mistyka

Jednym z rozlicznych efektów rocznego uczęszczania Hani do przedszkola było przyswojenie sobie pewnych nowych pojęć.

Ci, którzy liczą na kolejną opowieść o wulgaryzmach, zawiodą się jednak. Pojęciem, które zrobiło furorę w słowniku Hani jest "nieskończoność".

Wszelkie licytacje na zdolności, licytacje na przedmioty, licytacje na wydarzenia kończą się obecnie ostatecznym podsumowaniem:

- A ja mam/byłam/umiem nieskończoność!

Nieskończoność lalek będę miała. Nieskończoność rysunków wyrysowałam. Zjem cukierków nieskończoność.

Jak widać z przykładów trudne pojęcie nieskończoności ma u Hani na razie wymiar czysto fizyczny. Strach jednak pomyśleć, co będzie, gdy w jej umyśle zagości i mistyka.

Dzieci Stirlitza

Jak świat długi i szeroki, jak świat światem, jak na całym świecie tak i w Wałbrzychu dzieci uwielbiają, jak się im coś kupuje. Nieważne co. Może być drogie, może być tanie, potrzebnie-niepotrzebne, duże lub małe. Niech tylko rodzice to kupią. Bo dziecko bardzo chce!

A rodzice zazwyczaj kupić nie chcą...

Hania radzi sobie z tym w najbardziej chyba rozpowszechniony sposób - zamęczając (najczęściej mamę) na śmierć.

- Mamusiu, kupisz? Kupisz mi?? Mamusiu, proszę. Kup mi. Mamusiu. Mamusiu? Mamusiu kup! - efekt tych zaklęć jest zazwyczaj dość marny.

Marysia stosowała tę metodę - z podobną do Hani skutecznością. Ostatnio jednak, mimo, że ponad dwa lata młodsza od Hani, wprowadziła własne modyfikacje.

- Mamusiu. Nie kupimy tego, prawda?

Majstersztyk!! Po pierwsze zwróćcie uwagę na zmianę osoby - już nie "kupisz" ale "kupimy". Przecież o takich zagrywkach najwcześniej na studiach uczą! A tu szkrab trzy i pół roku mamie wodę z mózgu próbuje robić. Po drugie ta cudowna, zawarta w podtekście prośba, wyrażona zaprzeczeniem. Normalnie sam się portfel otwiera.

Przypomina się kabaretowa puenta pewnego serialu szpiegowskiego:

- Ja wiem, że on wie.
- On wie, że ja wiem, że on wie.
- Ja wiem, że on wie, że ja wiem, że on wie - itd.

A więc czy Marysia już wie, że jej mama wie, że córeczka wie, że Edyta nie ma zamiaru kupić jej szesnastego z kolei pluszowego misia?

A imię jego...

Kiedy rodzice lub rodzeństwo mają do Marysi jakieś anse, wtedy zwracają się do niej per "Maria" - bez zwyczajowego zdrobnienia.

- Maria! Chodź tu!
- Maria! Cicho bądź!
- Maria, przestań!

Maria to i Maria tamto. Rzeczona Maria, wciąż przecież trzylatek przyjmujący świat takim, jaki jest, uznała ostatnio, że pora zaprotestować. Siedzieliśmy sobie akurat w grodzie królewskim gdy padło to oświadczenie:

- Po raz ostatni wszystkim wam mówię - NIE JESTEM MARIA!!!

Zaborcy powracają!

Dzieci bawią się w przebieranki.

Hania dociera w pewnej chwili do podkolanówek Edyty - na niej wyglądają jak rajstopy.

- Zobacz mamo, jak na mnie pasują te twoje.

- No. Pasują.

- To teraz już będą moje - brak znaku zapytania w tym zdaniu jest nieprzpadkowy.

- Noooo, nie wiem...

- Mamo!! Niedługo i tak wszystkie będą moje!

Pierwszy rozbiór Polski też wyglądał niewinnie.

Człowiek demolka

Tata stłukł lampę.

Hania (w panice): Ale nie wyrzucicie jej?

Mama: No jak nie, Haniu. Przecież ona jest w kawałeczkach. Trzeba będzie kupić nową.

Hania (smutna mina): Ja na tę nowa wcale nie będę patrzeć. Bo ta nowa jest brzydsza od tej starej!!

Tak. A tata 10 minut później poszedł rąbać drewno. I przy pierwszym zamachu złamał siekierę.

Przyjemne z pożytecznym

Każdy naturalnie wie, jakie jedzenie dzieci lubią najbardziej na świecie. Słodycze. Dzieci wiedzą też, że słodycze nie są zdrowe. Wiedzą też, że zdrowe są owoce, za którymi to jednak nie przepadają... mama polonistka nazwałaby to konfliktem tragicznym.

Tak czy siak do pokoju wchodzi Hania z talerzykiem. Na widok jego zawartości Edyta reaguje właściwie automatycznie:

- Hanka! Co ty jesz?
- Cukier.

- Cukier!!?? Wiesz jakie to niezdrowe?

- Mamo! Ale to jest cukier z truskawkami!

Rzeczywiście. Jak się dobrze przyjrzeć, widać tam coś czerwonego...

Nowy członek rodziny

Ni stąd, ni zowąd, mama pojawiła się z kotkiem. Pomijając zupełny brak rozsądku u pani domu trzeba przyznać, że kotek jest milusiński. Przynajmniej póki nie urośnie. Nowy mieszkaniec miał jednak pewien feler - brak imienia.

- Mruczuś!! - oświadczyła autorytarnie Hania i kot został Mruczusiem.

W tym czasie Marysia jednak spała. Po przebudzeniu i pierwszej radości, okazało się, że kotek ma imię. Może i nienajgorsze, ale wybrane przez siostrę...

- Ja nie chcę, żeby tak miał na imię!

- A jak ty byś chciała go nazwać?

- Berhan!

- Że co?

- No Berhan!

- A co to za imię? Berhan?

- Berhan!!

Wiecie co? Jeśli miałbym wybierać, to wolę, żeby to był Berhan.

Po co ma się dzieci

Edyta lubi czasami tak się trochę z dziećmi poprzekomarzać. A że jest w tym dobra, dzieci dość często dają się wpuszczać.

- Dziewczyny. Wy mi nie jesteście potrzebne...

- ...???
- Sprzedam Was.
- Mamo...

- No po co wy mi jesteście potrzebne. Normalnie wezmę i was sprzedam.

Tu Marysia robi już podkówkę.

- Mamo nie sprzedawaj nas!

- Sprzedam.
- Mamooooo, nie sprzedasz?

- Sprzedam. Do czego wy mi jesteście potrzebne?

- Mamo. Do kochania!

Gdyby to był sitcom, w odpowiedzi na ten tekst Hani z widowni usłyszelibyśmy głośne westchnienie widzów. Ale nie. To nie sitcom i to jeszcze nie koniec.

- E tam! I tak was sprzedam.
- Nieeee!

- Sprzedam i już. Do czego wy mi jesteście potrzebne?

Marysia, widząc, że miłość się nie sprawdza, rzuca:

- Mamo! Do ubierania!

Jak mamie zabrakło języka

Należymy do tej grupy dziwaków, którzy na co dzień posługują się w miarę poprawną polszczyzną i tego samego wymagają od swoich dzieci. Czy to wina wykształcenia Edyty, czy jakiaś inna skaza - to nieważne. Ważne jest, że dzieci nasze, mimo roku spędzonego w przedszkolu, nie nabawiły się jeszcze żadnych lingwistycznych skaz.

Tym niemniej święci nie jesteśmy i czasami wymsknie nam się coś grubszego. Zresztą było już o tym...

Takoż i dzieciom naszym również czasami coś się wplecie z łaciny podwórkowej. Tym razem padło na Hanię.
- Haniu!! Co ty powiedziałaś!? - natychmiast reaguje Edyta.
- ...
- Wiesz, że to jest brzydki wyraz?
- Wiem, mamusiu.
- No i co?
- ...
- To teraz musisz wybrać sobie karę.
- Mamoooo...
- Znasz zasady. Za brzydki wyraz musi być kara.
- Mamoooo!! A ty sobie nie dajesz kary za brzydkie wyrazy!
- ...

Mamo? Mamo?? Hej, mamo?!

Tata zaciera ręce

- Mamo! Idę kupić marchewkę!
- Dobrze Haniu. Idź.
- Mamo! Idę zbierać arbuzy!
- Dobrze Haniu!
- Mamo!! Robale zjadły marchewkę!!
- Ojej!
- Mamo! Powiedz ile mam już pieniędzy...
- Dużo Haniu. Siedem tysięcy.

Tata, który właśnie wrócił z pracy, z ciekawością nasłuchuje tej wymiany zdań.

- A co ty tu robisz? Haniu?

- Tato! Nie możesz mi przeszkadzać, bo tu jest czas, który ucieka!

- Aha. - i to nie takie zdawkowe aha, ale aha pełne zrozumienia i nadziei.

Nadszedł bowiem czas gier strategicznych. Na razie Hania bawi się w farmera ale, w co tata mocno wierzy, już niedługo przyjdzie pora i na Panzer Generala.

Życie to jest teatr...

- Mamo? Pobawimy się?
- Marysiu, a w co chcesz się bawić?

- W dom, dobrze?

Edyta niechętnie odrywa się od pasjonujących niewątpliwie prezentacji maturalnych.

- Dobrze.

- Mamo. To ty będziesz mamą. Ja i Hania córkami a tata tatą, dobrze?

Rodzinka. Zabawa na całego, mówię wam.

Chodzi lisek koło drogi cz. III

MAMA: Szłam sobie przez rzeczkę, zgubiłam czerwoną wstążeczkę. Odnalazła ją Marysia.

MARYSIA: Kto? Ja?
MAMA: Tak. Ty.
MARYSIA: To nie ja.
MAMA: A kto?
MARYSIA: Odnalazł ją tata.
TATA: Kto? Ja?!

MARYSIA: Tak. Ty.

TATA: To nie ja!

MARYSIA: A kto?

TATA: Odnalazła ją Hania.

HANIA: Kto? Ja?!

MARYSIA: Tak. Ty!

HANIA: Nie ty teraz mówisz!!!

TATA: Tak. Ty.

HANIA: To nie ja!

MARYSIA: A kto?

HANIA: Maryśka!!!!

Poprzednie części opowieści:

Część I

Część II

Magia nie zadziałała

Do niedawna jeszcze z kolczykami Marysi był problem. Nie pozwalała dotknąć sobie uszu. Nie było mowy o żadnej zmianie kolczyków. Był wrzask, płacz, chowanie się pod stół itp. itd. Jeszcze zdjąć pół biedy, ale żeby potem założyć - absolutnie.

Trzeba więc było użyć podstępu.

Wieczorem Maria z Hanią położyły się spać. Doszło do kolejnej nieudanej próby nawleczenia metalu na uszne ciałko. Po krótkiej szarpaninie nastąpiła pozorowana kapitulacja.

- Dobra. Niech one sobie tutaj koło ciebie, Marysiu, leżą. Może same wskoczą?

Potem trzeba było tylko odczekać, nie zasypiając, dość długi okres czasu. I do boju. Tylko nie myślcie, że zakładanie kolczyków po ciemku, przyświecając sobie mdłym światłem komórki, to prosta rzecz. A że mąż, zdecydowany przeciwnik kolczyków u przedszkolaczków, pomagać ani myślał - nie było łatwo.

W końcu jednak Edyta dopięła swego i nowe kolczyki znalazły się na marysiowych uszach. Rano doszło na tym tle do pewnego sporu.

- Marysiu! Zobacz jakie czary mary. Kolczyki same wskoczyły na twoje uszka!

Podczas gdy Marysia ostrożnie sprawdzała prawdziwość tego newsa, głos zabrała Hania.

- Nieprawda!
- Jak to. Popatrz. To czary.
- Ja nie wierzę w czary!
- Wiesz co Hanka. Ty to już stara baba jesteś!

Szczęśliwie zajęta sobą Marysia nie słyszała tych haniowych herezji. Tak czy siak jedno z naszych dzieci definitywnie odwróciło już oczy swej duszy od krainy czarów...

Najnowsza emigracja

- Mamo?
- Słucham?
- A gdzie mieszka Hannah Montana?
- W Ameryce.
- To ja chcę tam pojechać!

Chodzi lisek koło drogi cz. II

Dziś powtórzymy opisany kiedyś pląsik (warto sobie przypomnieć przed przeczytaniem części drugiej):

MAMA: Szłam sobie przez rzeczkę, zgubiłam czerwoną wstążeczkę. Odnalazła ją Hania.

HANIA: Kto? Ja?

MAMA: Tak. Ty.

HANIA: To nie ja.

MAMA: A kto?

HANIA: Odnalazła ją Marysia.

MARYSIA: Kto? Ja?!

HANIA: Tak. Ty.
MARYSIA: To nie ja!
HANIA: A kto?
MARYSIA: Odnalazł ją Tata.
TATA: Kto? Ja?!
MARYSIA: Tak. Ty.
TATA: To nie ja.
MARYSIA: TO TY!!!

Marysia będzie kiedyś świetnym prokuratorem.

Fizyka cieczy

Marysia umie już wiele rzeczy. W tym również sama umyć ręce. Ma jednak przy tym brzydki zwyczaj, że po skończonym myciu nie zakręca wody. Na tym tle doszło do konfrontacji z mamą:

- Marysiu, umyłaś ręce?

- Tak
- Wytarłaś?
- Tak

- Marysiu, a zakręciłaś wodę?

- Nie
- To idź zakręć.

- Ale mamo. Jak zakręcam, to znowu są mokre...

Hmm. Tę lekcję nauk ścisłych tata chyba przegapił.

Na Wielkanoc

Pewnego razu Marysia wybrała na wieczór, spośród 743 innych bajek, katechizm dla dzieci.

Kończąc czytanie Edyta pyta:

- Marysiu. A dlaczego my się modlimy?

Marysia nie zastanawia się długo.

- Bo musimy.

- A dlaczego musimy? Po co się modlimy?

Tym razem przerwa trwa dłużej.

- Hmmm... bo musimy iść spać?

I nie śmiać mi się tutaj. Każdy ma własne powody do modlitwy.