Zamiast podsumowania

Zamiast drętwego podsumowania roku, chciałbym przytoczyć coś z zamierzchłej przeszłości. Zresztą trochę á propos.

Działo się to w niesławnym, XX wieku. Komuna już była upadła, Jarek znalazł właśnie pracę, a do wojska brali, po długiej, blisko 10-letniej przerwie, pierwszy rocznik studenciaków. Wzięli i Jarka, buciorami przerywając świetnie rozwijającą się karierę.

W trakcie służby, zwanej długoterminowym przeszkoleniem wojskowym każdy ze świeżo zaciągniętych studenciaków miał zaszczyt pełnić rolę oficera dyżurnego kompanii. Oficer taki nie miał wiele do roboty - sprawdzić porządki w rejonach, zliczyć stan, który telefonicznie podawało się potem oficerowi dyżurnemu jednostki i w końcu miał też z samego rana złożyć raport przybywającemu dowódcy kompanii.

Raport ten to była prawdziwa, lingwistyczna perełka. Brzmiał mniej więcej tak:

- Kompania baczność!!! Panie pułkowniku. Oficer dyżurny kompanii, starszy szeregowy podchorąży taki to a taki melduje, iż w nocy na terenie kompani nic ważnego nie wydarzyło się!" - wszystko obowiązkowo na jednym wdechu i jak z kałacha - bez zająknięcia. Żeby siary nie było przed majtkami, którzy w ilościach hurtowych, niby przypadkiem, akurat pojawiali się w okolicy i zastygali w pozycji na baczność, licząc na widowisko.

W sumie nic wielkiego. Tekst standardowy. Wystarczy poćwiczyć, ze dwa razy stanąć przed lustrem i jakoś to będzie. Gdy przyszła kolej Jarka, był gotów. Regułka wyuczona. Stany podliczone. Majtki biegają po żarcie do kantyny. Na frontach spokój. Po ogłoszeniu ciszy nocnej oficer dyżurny zapadł więc w słodkie lenistwo.

Tego dnia oficerem dyżurnym jednostki był jednak pewien kapitan. Nie wspomnę jego funkcji ale z pewnością był to oficer środowiskowy, dawnej zwany politycznym a w cywilu kaowcem. Sukinsyn zamyślił sobie, rzecz niesłychana, przyjść do nas na inspekcję.

W okolicach godziny 23:00, kiedy strudzony oficer dyżurny Zając przysnął był na chwilę, wpadł do budynku, a następnie do kilku pokoi. Pokoi w których panowie podchorążowie spożywali, jak co wieczór, różne napoje.

- Panie podchorąży, zobowiązuję pana do złożenia raportu dowódcy kompanii. Sprawdzę wykonanie tego rozkazu!" - i poszedł. A oficer dyżurny nie zmrużył już tej nocy oka, układając sobie w myślach rzeczony raport. A im bliżej było świtu, tym mniej z tego wynikało. Czas uciekał nieubłaganie, w głowie pustka, serce w gardle. Panika rosła aż do momentu kulminacyjnego. W drzwiach zamajaczyła sylwetka dowódcy.

- Kompania baczność!! - tym razem gapiów były tłumy. Wszyscy już wiedzieli, że rano będą niezłe jaja.

- Panie pułkowniku! Oficer dyżurny kompanii, starszy kapral podchorąży Jarosław Zając melduje, iż w dniu wczorajszym o godznie 23:00 oficer dyżurny jednostki podczas inspekcji plutonów stwierdził fakt spożycia alkoholu przez podchorążych!".

Oddech. I cisza. Dowódca zachowuje kamienną twarz. Chciałoby się zamknąć oczy i czekać na wyrok. Cisza się przedłuża a oczy dowódcy jakby czegoś oczekiwały.

- Poza tym nic ważnego nie wydarzyło się!!.

Salut, graba i pułkownik znika w swojej kanciapie. Nie zastrzelił.

O 9:00 zdałem służbę.

Mikołaj jest za miękki

"Kochany Mikołaju! Marzę o małej toaletce dla dziewczynek. Bardzo Cię o to proszę. Obiecuję, że będę grzeczna, będę sprzątała zabawki i pomagała Mamusi. Hania Zając"

List tej treści, przy pewnej pomocy Niani, spisany został czerwoną kredką, niby cyrograf. Zamiast podpisu jest rysunek Mikołaja bez twarzy. Uroczy.

Hania o toaletce mówiła nam już od jakichś dwóch miesięcy. Nachalnie, nieustępliwie, z pasją i czułością. Wypatrzona w reklamówe z marketu stała się prawdziwym obiektem marzeń. Tak jak to stoi w liście.

Hania nie była grzeczna (przynajmniej nic się w tym zakresie nie zmieniło w ostatnim okresie), mamie nie pomagała a o sprzątaniu słyszała tylko, że coś takiego istnieje. W Niemczech czy coś...

Toletkę dostała. I powiem wam szczerze, te dwie minuty szalonej radości, utrwalone za zdjęciu, warte są trzysta razy więcej niż największa nawet grzeczność, sobotnie wspólne porządki czy pomoc przy lepieniu pierogów.

Dlatego też drogi Mikołaju nie oczekuj, że znajdziesz tu jakieś grzeczne dzieci w przyszłym roku. Gdybyś jednak szukał szczęśliwych...

Efekt skali

- To się Haniu robi tak - kładziesz na ziemi kredkę, w poprzek kredki linijkę. Na tym końcu stawiasz ludka a tu robisz...pach!

Figurka czarodzieja, coś á la Gandalf, wzlatuje z wdziękiem pod sufit a ogniki w oczach Hani dowodzą, że pomysł na nową zabawę był udany.

- Tato, teraz ja! - Hania bez zwłoki bierze się do roboty, ale niezbyt zgrabnie jej to idzie. To jej jednak nie zniechęca.

W międzyczasie Marysia zgłasza wniosek o wyjście do łazienki, gdzie też natychmiast się udaje, ciągnąc za sobą tatę. Po kilku minutach wracają.

Na wyrzutni stają właśnie: weteran powietrznych podróży Gandalf, drweniana kaczka w koszyczku, trzy ułomki świecowych kredek, jedna cała kredka oraz szklana kulka (trochę nieposłuszna, zgodnie z regułą równi pochyłej). Za chwilę wszystko to wzlatuje w powietrze, efektowną kaskadą wracając potem na ziemię. Hania od razu przystępuje do ponownego ładowania katapulty.

W ten oto prosty sposób mała Hania udowodniła znane twierdzenie ekonomiczne, zgodnie z którym grupa jest więcej warta od prostej sumy elementów na nią się składających. Więcej jest bowiem frajdy z jednokrotnego wystrzelenia pięciu peirdułek niż z pięciu wzlotów jednego Gandalfa.

Kwestia czasu

Na czwartym chyba spotkaniu, na którym w okresie od 6 grudnia pojawił się Święty Mikołaj, Hania przeżywała prawdziwe katusze. Rzecz w tym, że Mikołaj się spóźniał. Towarzystwo głodne, skupiło się na konsumpcji, potrzeby dzieci odsuwając na dalszy plan.

- Tato! Czekam, czekam i czekam. Czekam i czekaaam. Już chyba całe dwie minuty!

Jak pisał pewien autor, czas jest najprostszą rzeczą.

Z cyklu "Wielcy Polacy i ich losy"

Dywizja Generała Maczka

Sto tysięcy licencjonowanych zboczeńców

Jak podaje prasa, jest ich legion, 100 tysięcy albo więcej. Zdają egzamin, mają swój związek i działają zgodnie z literą prawa. Ale to im nie wystarcza. Szczycą się swoją dewiacją, celebrują zboczone rytuały i przekonują świat, że są pożyteczni. Ani im do głowy przyjdzie wstyd.

W dawnych czasach miejski kat, ten od parszywej roboty, mieszkać musiał za miastem, w lesie na pagórku. I nikt mu ręki nie chciał podać a żonę miał brzydką jak noc. Był potrzebny, a jakże. I za tę potrzebną, parszywą robotę dostawał od miasta godziwą zapłątę. Dlatego też kaci nie wyginęli. I tak być powinno. Od parszywej roboty są opłacani parszywcy.

A nie, że będą mi się tu zboczeńcy tłumaczyć, że do zwierząt trzba strzelać, bo zwierząt za dużo jest i równowagi w ekosystemie brak. Może i brak i trzeba strzelać, ale do roboty takiej powinno się wynajmować sparszywiałych katów, a nie robić sobie z tego fajerwerki. Myśliwi z zabijania mają radość, adrenalinę i coś w rodzaju poczucia wyższości. Zboczeńcy.

Jeden zboczeniec rzekł onegdaj w ramach takiego jakby wytłumaczenia, że on wcale nie chce zabijać, ale żeby polować, to trzeba zabijać.

Zboczeńcy. I idioci też.

Cykl "Wielcy Polacy"

Generał Maczek

Prosta rzecz

Po dłuższej przerwie swoje wnuczki odwiedziła babcia Natalia.

Podekscytowana Hania sprzedaje jej różne newsy z ostatnich miesięcy.
- I wiesz, babciu. S. już nie kocha A. Tak się stało.

Pomijając sam udział Hani w wydarzeniach świata dorosłych, i pomijając to, czy czteroletnie dziecko wie, co mówi, gdy opowiada o uczuciach dorosłych, pomijając to wszystko to jest to jedna z najbardziej trafnych opinii na temat tego, co wydarzyło się między A. i S.

Tak się stało.

Lepidoptera: Parnassius apollo

- Tato! To dla ciebie!
- Dziękuję! Ty to namalowałaś?
- Tak.
- Super! A co to jest?
- Motyl.
- Ach motyl!

- Tak...tylko się nie wyspał...i poszedł do doktora i doktor mu powiedział, że musi się bardziej wyspać.

- Aha...

Co się wydarzyło dwa lata temu

Dwa lata temu taty nie było w domu. Przebywał około stu kilometrów na zachód od Wałbrzycha, gdzie brał udział w stypie po przegranych zawodach (wprost katastrofie), zwanych oficjalnie konkursem wiedzy zawodowej.

Stypa jak to stypa. Wódka, zakąski i smutne buzie gości. Tata jednak nie pił nic, zręcznie markując toasty i niby słuchając towarzyskiego gwaru. Nie był tego wieczora w humorze. Nic dziwnego. Jego załoga dostała baty największe w historii, przy stole zabrakło dla niego miejsca i musiał szukać sobie krzesła, zastawy i kieliszka. Nie dostał nawet pamiątkowej plakietki.

Stypa jak to stypa. Rozkręcała się. Powoli acz nieuchronnie humory podchmielonego towarzystwa się poprawiały. Dowcipy padały coraz grubsze a w szkle pojawiło się pierwsze dno. Tata postanowił więc nieco odsapnąć psychicznie od tej sytuacji. Co to bowiem za zabawa z pijanymi. Wyszedł z piwnicy, w której odbywała się stypa i poszedł na piętro, do swojego pokoju. Tym samym wszedł w zasięg sieci komórkowej.

Pik-pik. Nadszedł sms. Wiadomość na poczcie głosowej? W środku nocy? Cóż, posłuchajmy co to za pilne wieści.

- No fajnie! - zabrzmiał pełen pretensji głos małżonki – Ty się tam bawisz a u mnie się zaczęło!!

Było trzydzieści minut po północy, 20 listopada 2004 roku. Za oknem sypnęło pierwszym śniegiem i ściął mróz.

Tacie opadły ręce. Zadzwonił do domu, ale leżąca w bólach żona nie pomogła mu w niczym. Chwilę stał jak sparaliżowany po czym odtrąbił odwrót. Wyciągnął z imprezy trójkę pasażerów swojego samochodu i przedstawiając propozycję nie do odrzucenia, zalecił pośpieszne pakowanie. Dziękując intuicji za jej niechęć do alkoholu pochwycił torbę, pożegnał nieuprzejmą obsługę i wybiegł na parking, wprost w środek nagłej zimy.

Cała czwórka przez następnych piętnaście minut pazurami skrobała zamarznięte szyby, bo kierowca zapomniał skrobaczki. Potem pomknęli do Wałbrzycha. Pasażerowie nieco bali się, że kierowca zaśnie po drodze. Nie wiedzieli, jak napakowany adrenaliną jest kierowca. W takim stanie nie zasnąłby przez najbliższych siedem lat.

Dzielny Matiz przebił się przez zaspy przełęczy na izerskim rozdrożu, pokonał oblodzony zakręt śmierci, z niewinnym uśmiechem przemknął obok policjantów z jeleniogórskiej drogówki i jak bolid formuły 1 wpadł na rogatki Wałbrzycha. Trzeba było jeszcze rozwieźć pasażerów a potem już prosto do Edyty! Zdążę!

Trzydzieści minut po trzeciej, w trzy godziny od odebrania sms-a tata stawił się na porodówce.

Marysia przyszła na świat dwa lata temu. W środku nocy.
Dwie minuty po trzeciej.

Stygmat Matuzalema

Zaczęła Edyta.
- Haniu, a ile ty masz lat?
- Cztery - Hania, podobnie jak większość dzieci, dobrze zna odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania dorosłych.
- A Marysia?
Hania robi minkę, jakby usiłowała zgadnąć albo sobie przypomnieć. Rezygnuje jednak.
- Ile mamo?
- Dwa. Marysia ma dwa latka.
No i tu się zaczyna - Hania przechodzi do ofensywy.
- A ty mamo? Ile masz lat?
- Oooo! Haniu. 35!
- A tata?
- 36.
- A ciocia Ania?
- 26.
- A dziadek?
- Dziadek ma 60 lat.
Chyba nie brzmi to zbyt poważnie ani zbyt nobliwie, bo Hania robi niedowierzającą minkę po czym stwierdza:
- Chyba nie mamo. Dziadek ma 100 lat!

Dziadka pozdrawiamy.

Kwestia przyzwyczajenia

- Haniu, jakie mamy dzisiaj święto?
- ...
- Noo, Haniu.
- ...
- Przecież wiesz...
- ...
- Święto...
- ...
- ...Niepodległości. Święto Niepodległości. Powiedz.
- ...
- Powiedz jakie dzisiaj mamy święto.
- ...
- Czemu nie chcesz powiedzieć?
- Mamo, bo się wstydzę.
- Dlaczego?! Czego ty się wstydzisz?
- Bo mamo, do nowych słów trzeba się najpierw przyzwyczaić.

Il faut mourir en brave!

Umrzeć trzeba odważnie. Te słowa księcia Poniatowskiego, wypowiedziane niedługo przed śmiercią w zimnej Elsterze, oddają nastrój naszego święta 11 listopada.

Poniatowski, bawidamek zwany czule Pepim, który w ramach zakładu przejechał nago Warszawę, podczas gdy obok obradował sejm konstytucyjny. Ten "prince charmant", lew wyłącznie salonowy, odkrywa w sobie nagle patriotę - porzuca wygodne życie, staje na czele wojsk, walczy o Księstwo Warszawskie, w pierwszym szeregu prowadząc swoich ludzi. U boku Napoleona, świadomy klęski, do końca broni przegranej sprawy. Ileż trzeba chartu ducha, ile wiary i zatracenia, by po jednej, dwóch, czterech ranach, wycofując się przed napierającym wrogiem, odrzucić ofertę poddania, odrzucić ofertę korony księstwa i półprzytomnie skoczyć do rzeki. Umrzeć trzeba odważnie gdy tylko honor pozostał do stracenia.

90% Polaków uważa się za patriotów. I niech dziennikarz nie wątpi w to z krzywym uśmieszkiem, licząc rzadkie flagi na balkonach. Owszem, na codzień jesteśmy raczej jak ten Pepi. Ale gdy wróg u bram...według innej legendy, błagany przez adiutantów o oddanie się w niewolę i ratowanie życia, Poniatowski mówi: "Bóg mi powierzył honor Polaków, Bogu go tylko oddam". Na takich tradycjach wyrośliśmy i tacy już jesteśmy. Po cóż by Polacy istnieli na świecie, jak nie po to, by ich wysyłać na pewną śmierć.

I dlatego dziś, 11 listopada, świętujmy to, że od 60 lat nie musimy już udowadniać, żeśmy Polacy. Krew z krwi takich, jak Książę Józef.

1001 ofert

Dziecko umiarkowanie rozgarniętych informatycznie rodziców, w wieku czterech lat radzi sobie z komputerem już całkiem nieźle.

Włącza, wyłącza, gra w gierki, umie nawigować w przeglądarce a na stronach dedykowanych dzieciom porusza się swobodnie, intuicyjnie wybierając właściwe komendy. Ma własną, malutką myszkę i wie, że podłączony internet to takie dwa telewizorki na dole po prawej i że często te telewizorki telekomunikacja nam psuje.

Wracając z pracy słyszę już z daleka:
- Mamo, kupisz mi to?! A to mi kupisz? Chcę to!!
Czyżby blok reklam przedświątecznych? A może znów jakaś gazetka z marketu?

Gdzie tam. To tylko Hania odkryła Allegro. Dział dla dzieci. Grupa zabawki. Podgrupa lalki i akcesoria. 3873 oferty sprzedaży. Ogląda aukcje, powiększa sobie zdjęcia przedmiotów i podekscytowana tym rogiem obfitości co rusz atakuje mamę o zakup kolejnego cuda.

Chyba wprowadzimy jakąś kontrolę rodzicielską internetu. Bo zaczyna być niebezpiecznie.

Isia też

- Mamo pić!
- Isia też.
- Haniu, kolacja!
- Isia też!
- Haniu, ubierz skarpetki.
- Isia też.
- Poczytać ci bajkę?
- Isi też.
- Niegrzeczna jesteś!
- Isia też!

Isia poradzi sobie w życiu. Nauczyła się tego przy starszej siostrze - zazdrośnicy, która wszystko jej zabiera prawem kaduka, czyli przemocą.

Kiedy dajemy dziewczynkom pić, Isia najpierw patrzy, czy aby nie dostała mniej, niż Aja. Kiedy Hania dostaje kokardkę na włosy jest awantura, jeśli drugiej takiej samej nie dostanie Isia. Sprawiedliwość musi być!

I żeby nie było, że Isia nam tu wyrasta na jakiegoś egoistę. Wszystko co dostaje, i jest tego akurat więcej niż jedna sztuka, dzieli się tym z Ają. Do tego nie wolno ruszać rzeczy Aji. Bo sprawiedliwość musi być i porządek. Takie nasze rodzinne PiS.

Pozdrawiam Was przedwyborczo.
I Isia też.

Kombinuje jak bóbr

Proces rozwoju dziecka jast dla nas, rodziców-laików, czymś zupełnie niepojętym. Dziecięca umiejętność nauki poprzez samą obserwację przerasta wyobraźnię dorosłych. Szczególnie zaś językowe manifestacje tego procesu zwalają z nóg.

Edyty nie było cztery dni i po powrocie zdębiała. Nie poznała Marysi. Ilość nowych słówek przyswojonych w tym czasie była dla niej szokująca. Poczynając od uroczego "błiszczik" a na rodzinnej mantrze "Buka, Buka, berbelucha" kończąc, nawet jeśli w wykonaniu Marysi brzmi to bardziej jak "Buka, Buka, bebebuba".

Hania wybrała się raz z tatą do sąsiada za miedzę, do którego wichura wywiała nasz namiot. Poszli, wrócili a Hania podsumowała krótko całą wyprawę: "Ja z tobą tato współpracowałam". Jakbym miał gdzie, to bym sobie usiadł. Kto ją tego słowa nauczył!? I umiejętności jego właściwego użycia? Dobrze, może usłyszała u rodziców i przyswoiła. Można to zrozumieć. Ale pewnych zwrotów się po prostu nie używa. Przykładowo: "Płacze jak łysy koń pod górę". OK. Pomyliła się trochę. Ale znaczy to również, że słyszała oba powiedzonka - i to o koniu i to o bobrze - a do tego zdaje sobie sprawę, że umęczony koń może nie tylko kombinować, ale i popaść w rozpacz. I skąd taka wiedza?

A już nie daj Boże użyć przy dziecku łaciny. Zapada w pamięć na amen. A potem trzeba oszukiwać, że mama powiedziała kurka mać. Kurka mać.

Organizacyjna kultura

W stosunkowo niedługim przedziale czasu dwóch naszych znajomych starciło posadę. Obaj kierowali samodzielnymi jednostkami polskich firm, obaj osiągali świetne wyniki, obaj żyli swoją pracą, tyrając za trzech.

Pierwszy z nich musiał zwolnić miejsce dla człowieka bez kwalifikacji za to z szerokimi jak wrota do stodoły plecami. Drugi przyjął do pracy człowieczka, który popsuł mu opinię donosami.

W Toyocie przyjęto do pracy dziewczynę jakich tysiące na rynku pracy. Dziewczę to, w obawie przed odmową zatrudnienia, ukryło przy angażu swoją chorobę - padaczkę. Wszystko się oczywiście szybko wydało, gdy na hali produkcyjnej dostała ataku. Co zrobiła Toyota? Stworzono specjalne stanowisko pracy tak, aby mogła bezpiecznie wykonywać obowiązki.

Wszystko jest kwestią kultury organizacji. Do podobnych standardów zgniły kapitalizm dochodził przez kilka pokoleń. Dla naszej kadry zarządzającej to wciąż za wysokie progi. A tutaj nie będzie niestety drogi na skróty. Co boleśnie odczuwają teraz nasi ziomkowie.

Ileż wdzięku ma ten stan

Edyta wyjechała. Jarek i dzieci zostali sami na świecie, po raz pierwszy w historii tego domu.

Sytuacja jest więc następująca:

Najbardziej stresuje się Edyta - wydzwania co 15 minut czy aby wszystko w porządku. Przeżywa bowiem katusze i cierpienia związane z wyrzutami sumienia. Po nocach śnią się jej koszmary z obrazami głodujących dzieci, zapuszczonego mieszkania i ogólnej katastrofy.

Stresuje się Niania - ma więcej pracy i pewno boi się, że dzieci będą jej płakać za mamą. Poza tym musi kontaktować się z tym gburowatym ojcem rodziny, którego normalnie nie ogląda, bo ten jest w pracy kiedy ona zaczyna i kończy dyżur.

Troszeczkę stresują się dzieci - bardziej Marysia, bo to jednak maluch jeszcze i czasami przypomina sobie o mamie, szczególnie przed spaniem. Hania za to twarda jest i wszystko rozumie. Poza tym mama nakładła jej do głowy, że nie może tęsknić, bo musi teraz pomagać tacie, bo tata to zapominalski jest i w ogóle taki życiowo niezaradny. No i teraz przejęte rolą dziecko nawet komendę do spania samo sobie wydaje, bo tata na pewno nie wie, że to już pora spania.

A rzeczony tata?

Cóż...pozwólcie, że zacytuję za niezapomnianym Ludwikiem Sempolińskim:

"Słomiany wdowiec, słomiany wdowiec, ileż wdzięku ma ten stan..."

Kampania ziemniaczana

Domowe przedszkole przygotowało program tematyczny. Wszystko o ziemniaku.

Po powrocie rodziców do domu wszędzie było tego pełno - na patelni smażyły się ziemniaczane placki, po stołach i podłodze walały się stempelki z ziemniaków, na półce stał Gapcio, ludek z ziemniaka. Nawet w słoiku zanużony ziemniak na patyku czekał na wypuszczenie pędów.

Jak relacjonuje Niania, dzieci nawet nie miały czasu na zabawę zabawkami. Nawet na chwilę nie stanęły w swoim pokoju, tak były zaaferowane ziemniaczanymi pląsami.

Trzeba wysłać jakiegoś meila do redakcji czy coś. Ziemniaków mamy w piwnicy 50 kilo, to jakoś przeżyjemy tę epidemię. Ale nie daj Panie Boże przyjdzie im w tej telewizji do głowy zrobić coś, dajmy na to, o suszonych śliwkach. Pójdziemy z torbami jak nic.

40 minut do kawy

Zapisy sekifowe na wszystkich trzech poziomach szczegółowości odbywają się przy zachowaniu zgodności między poziomami - zapisy na poziomie pierwszym i drugim bilansują się z rozliczeniem trzeciego poziomu. Rozliczenia odbywają się w ramach przydzielonych priorytetów a w obrębie tego samego priorytetu dzielone są proporcjonalnie. Rozliczenia zobowiązań na trzecim poziomie szczegółowości nie są obecnie prowadzone...

Siedząc na nudnym wykładzie uciekam myślami ku swoim dzieciakom. Wyobrażam sobie, co mogą teraz robić. Hania biega pewnie po mieszkaniu w swojej księżniczkowej sukience z bistoru i wymyśla rzeczy, których nikt nigdy jeszcze nie wymyślił. Marysia? Siedzi pewnie w kąciku tuląc misia i pilnie obserwuje starszą siostrę, żeby móc ją potem naśladować.

I pomyśleć, że w kwadrans po powrocie do domu po raz pierwszy przemknie mi przez głowę myśl: "A może by tak dzisiaj położyć dzieci spać godzinę wcześniej".

Do kawy jeszcze 35 minut.