Halloweenowo

Hania do mamy:

- Mamo!! A jak myślisz? Powinnam dzisiaj zjeść sobie oko?

- No nie wiem. Masz tylko jedno...

Z serii: Złote myśli Pani Marii

"Deszcz nie tylko przeszkadza ale tesz pomaga kwiatkom!"

Dowód

Marysia podchodzi i uśmiecha się w specyficzny sposób. Znamy ten uśmiech. Coś będzie chciała. I jak zwykle nas zaskoczy.

- A kupicie mi pendrive'a?
- A po co ci pendrive??!!

- No jakbym chciała pójść do sądu...

Od dzisiaj ograniczamy jej oglądanie sędzi Anny Marii Wesołowskiej.

Święto Edukacji Narodowej

Jarek stoi pod szkołą i czeka na Hanię i Marysię. Z placówki oświaty wychodzą co rusz jakieś dzieci. Jakieś takie wymęczone, nieszczęśliwe. Czasami złe. Słychać też ciekawe odgłosy:

- Wypisuję się z tej porąbanej szkoły!!! - wrzeszczy niewielkich rozmiarów chłopiec. Zdaje się, że donośność jego głosu jest odwrotnie proporcjonalna do postury.

- ...i ty wiesz co? Pani to na całą szkołę rozpowiedziała! - nie wiem co, bo nie słyszałem od początku. Ale obie dziewczyny są tą sytuacją święcie oburzone.

- Oooo!!! Moje biedne palce! Moje biedne, połamane palce! Nie będę mógł teraz chomiczka głaskać...

Nauczyciele to potwory.

Z serii: Złote myśli Pani Marii

"Gwiazdy nie tylko świecom ale tesz muwiom nam czy mamy słońce".

Inicjatywa legislacyjna

- Tato, a to jest skrzyżowanie! - stwierdza tonem odkrywcy Marysia, kiedy dojeżdżamy do świateł. 

- Tak. Bo tu się drogi krzyżują.

Jedziemy dalej. Dojeżdżamy do skrzyżowania w kształcie litery T. 

- A to nie jest skrzyżowanie, bo nie ma jednej drogi.
- Jest Marysiu. Tylko takie w kształcie litery T.
- To powinno być teżowanie!

Obietnice

Hania odrabia pierwsze w tym roku zadanie domowe. Ma napisać trzy postanowienia na cały szkolny rok.

- Mamo!!? Zachowywała jakie Ce Ha?

- Ce Ha!
- Aha.
Za chwilę:

- Mamo!!? A pisze się "będę odrabiać" czy "będę odrabiała"?

- I tak i tak.
- Aha.
Za chwilę:

- Mamo!!? A pisze się "będę się uczyć" czy "będę się uczyła"?

Nieco już zniecierpliwiona mama rzuca:

- Obojętnie jak napiszesz. Tylko dotrzymaj tej obietnicy!

Czas rozliczeń

- Maria! Ty już w ogóle nie dbasz o tego swojego bloga. Stracisz wszystkich czytelników!

Maria dobrze wie, że zaniedbała pisanie i ma pewne poczucie winy:

- No. Wiktorka na przykład już nie czyta...

- A co się dziwisz? Co ma czytać jak ty nic nie piszesz?

Oj tato, nie przeginaj. Nie przeginaj.

- Tak tato? Ale u mnie pod każdą wpiską są komentarze! A u ciebie pod niektórymi nie ma ani jednego!

Shame on you!

Tata tak nie ma

Marysia: Tata a ty też tak masz, że jak jesz loda to coś ci się w mózgu zamraża?

Tata: Nie.

Czego głuchy nie usłyszy

- Maria, ty to jesteś smieszna!!
- Jaka jestem??!!
- Śmieszna?
- A, bo usłyszałam, że grzeczna.

No nie śmiałbym...

Hania gra

Gry przeglądarkowe to wybawienie. Jarek bał się zawsze, że gdy dzieci zaczną interesować się komputerami, będzie musiał wydać majątek na kupowanie im gier. Jednak w międzyczasie rozwój internetu i różnego rodzaju gier on-line uratował rodzinny budżet. 

Dochodzi tu też jednak do pewnego paradoksu. Hania znajduje bowiem coraz to nowe i nowe gry. Tak było z kontem na NK (dopóki żeśmy go jej za karę nie skasowali), tak jest i teraz. A wszystkie te gierki fajneee... no ma dziewczę gust. 

Ma gust ale nie ma wytrwałości - zaczyna w coś grać. Mija dzień, dwa i czujni rodzice, pilnujący tego, co robi córka w necie, powoli się wciągają. A to pomogą zebrać plony. A to coś kupią za wirtualne pieniądze. Jarek nawet coś za prawdziwe dorzuci... Hania tymczasem wprost przeciwnie. Po tygodniu ma już nową pasję a my zostajemy i ciągniemy za nią farmę czy inne ZOO. 

Zirytowana Edyta wygarnia kiedyś Hani:
- Nie no! Znów wciągnęłam się w jakąś twoją nową grę. Znów się zaczyna!!

Hania odpowiada krótko, niby skruszona, ale w pełni świadoma swojej pozycji, z uśmiechem plączącym się na ustach, takim ledwo zauważalnym ale i ciepłym:

- Ale ja was o nic nie prosiłam.

Ta mowa ciała i to krótkie stwierdzenie mówi wszystko o tym, jak kolosalna przemiana odbyła się między wczorajszym siedmiolatkiem a dzisiejszym dziewięciolatkiem.

Ta budująca się głębia charakteru nas rozbraja.
I dużo łatwiej było pisać o małych dzieciach.

Władca Pierścieni

Siedzimy w kościele i czekamy na mszę. Jest niedziela, więc ludzie wystrojeni. My też. Ciuszki, fryzurki, torebki, butki. Biżuteria.

Maria na małym palcu ma pierścionek. Przygląda mu się jednak krytycznie. Obraca dłoń. Przybliża. Oddala. W końcu zwraca się do Edyty:

- Brzydko, nie?

- Ładnie - zapewnia mama - Bardzo ładnie.

Na Marysię takie teksty jednak nie działają. Spogląda znów krytycznie na swoją dłoń i stwierdza kategorycznie:

- Brzydko!

Po krótkiej szarpaninie pierścień ląduje na palcu serdecznym. Znów parę krytycznych spojrzeń, obracania dłoni, przebierania palcami.

- Brzydko, nie? - ni to pyta, ni stwierdza.

- Ładnie.

- Brzydko!

- Ładnie. Zobacz. Tak jak u mnie... - tu mama okazuje swą dłoń ze srebrnym pierścieniem władzy. Jako dowód ostateczny.

- U ciebie też brzydko!!

I pozamiatane.

Drobne radości życia

Jak wiadomo, spożywanie posiłków, w szczególności zaś napojów, w okolicy komputera jest karane. W firmie karą tą jest ironiczne spojrzenie pana informatyka, który wymienia Ci zniszczoną klawiaturę. W domu karą tą jest utrata laptopa.

Ponieważ cenimy sobie życie naszego ciężko zapracowanego laptopa, dzieciom spożywać przy nim niczego nie pozwalamy. Oczywiście z miernym skutkiem - dzieci wiedzą, że nie wolno. Wiedza ta jest naszym jedynym sukcesem. Co kilka dni wydmuchujemy więc tylko z klawiatury okruszki i ścieramy napoje z wyświetlacza, modląc się o zdrowie komputera.

Pewnego razu tata obserwuje, jak Marysia nalewa sobie chłodnej wody cytrynowej do szklanki, podczas jakiegoś ważnego czatu na NK. Szklanka stoi w bezpiecznej odległości, co tata docenia. Marysia zakręca butelkę i odstawia ją na bok, co tata docenia. A następnie zaaferowana konwersacją nieostrożnie przesuwa szkło bliżej maszyny. Część napoju wylewa się na blat, cudem omijając drogocenne układy elektroniki.

- No patrz co robisz!! O mało nie zalałaś klawiatury!! - tata wykrzykuje falsetem.

Marysia ze stoickim spokojem spogląda na plamę. Potem na tatę. Potem wraca do czatu, po drodze rzucając niedbale:

- No! Masz szczęście, że nie na klawiaturę...

Tata jest człowiekiem szczęśliwym.

Ortografia stosowana

Na urodzinach u jednej z koleżanek dziewczyny grały w Familiadę. Ponieważ było fajnie po powrocie Marysia natychmiast przeprowadziła własną wersję. Zabawa trwa już jakiś czas, gdy w pewnej chwili pada pytanie: 

- Czego dzieci najbardziej nie lubią, jak im się coś robi?

- Budzenia rano?
- Nie.
- Gilgotania?
- Nie.
- Krzyczenia?
- Nie.
- Sprzątania?
- Nie.
- Czesania kołtunów?
- Nie!

Zniecierpliwiona nieporadnością zawodników Marysia stwierdza z irytacją w głosie:

- Dobra. Podpowiedź: sz i g
Mama robi wielkie oczy:
- Sz i g???

Hania nie robi wielkich oczu tylko strzela bez namysłu:

- Szczypania!!!
- Tak!! Wygrywasz!!!

- Ale tam nie ma nigdzie G!! - protestuje jeszcze ograna zawodniczka. Bez powodzenia.

G może i nie ma. Ale Hanię to i tak naprowadziło na właściwą odpowiedź.

Dzieci mają jednak własny język.

Ad Nicomachum

Siedzimy sobie w centrum handlowym. Tak wypadło, że akurat na wprost kolektury totolotka. Jest tego dnia akurat spora kumulacja.

- Mamo, a ile to jest 6 zer? Milion? - pyta Hania

- Tak.

- To można wygrać 15 milionów! - szybko podlicza.

Marysia za to nie bawi się w niuanse. Wystarczy jej, że z tonu głosu siostry wynika, że kwota będzie spora.

- Mamo. A podzielisz się z nami, jak wygramy?

- Oczywiście!

- A ile byś mi dała z tych 15 milionów?

- Marysiu, tobie nawet 20 złotych.

- Wow! Super!! Dzięki.

Ocenę moralną postępowania Edyty pozostawiam waszemu uznaniu.

Pater Noster

Wieczorna modlitwa. Dzieci generalnie są w tym czasie nadaktywne. Tańcują, stają na głowie, wiercą się.

- Ojcze Nasz, który jesteś w niebie, święć się imię Twoje...

Marysi, pewnie z racji wieku, szczególnie trudno skupić się w czasie modlitwy. Ale brnie dzielnie: 

- ...chleba naszego poprzedniego...

Hę?

- ...jako i my odpuszczamy naszym współwinowajcom...

O! To akurat pasuje do niej jak ulał. 

Tymczasem przechodzimy jednak dalej - do Zdrowaśki:

- ...módl się za nami grzecznymi...

Te wyjątki z pacierza Marysi generalnie dobrze oddają jej talent do językowych lapsusów. Ale z tą grzecznością to już przegięła.

Wolny rynek

Nie może być tak, że Hania robi coś fajnego a Marysia to ignoruje. Nie. Marysia też musi to zrobić. W pięć minut po otwarciu restauracji przez Hanię pojawiła się konkurencja. Konkurencja nawiązująca przy tym do sukcesu "Ulubionego kotka".

Może nie mogła się pochwalić równie dobrym szyldem:

Ceny, hmm...65 zł za kromkę chleba z serem?

Ale przystawki były REWELACYJNE!

Zamówiłem pięć "psepssekonsek", sądząc, że pięć znajdę na talerzu. Kierowałem się ceną i zdrowym rozsądkiem. Ale nie. Dostałem pięć talerzy. Każdy inaczej udekorowany, elegancki, niepowtarzalny.

Był napiwek...

Ulubiony kotek

Na Poniatowie otwarto z hukiem nową restaurację!!! Właścicielka, pani Hanna Zając, zapewnia miłą atmosferę i sprawną obsługę. Ceny, rzekłbym, konkurencyjne np. sałatka za 50 gr. Pełna profeska - wszystko zgodnie z zaleceniami Magdy Gessler. Spójrzcie choćby na ten szyld:

A menu po prostu powaliło mnie na kolana:

Do tego mają firmowe kubki:

I tylko te potrawy...

Ktoś reflektuje na "wybredne kociaczki"?

Alleluja!

Jak pewnie wicie w niektórych rodzinach obowiązuje taki zwyczaj, że do dzieci przychodzi zajączek i przynosi prezenty. U nas zwyczaj ten obowiązuje od zawsze, przyćmiewając nieco rzeczonym dzieciom całe misterium wielkanocne. Ale uznajemy, że warto. Dzieci szukają prezentów w ogrodzie - tam bowiem zajączek zostawia swoje upominki. Trochę było strachu tego roku, że go nasz piesek przegoni. Ale jak się okazało, zajączek pieska się nie wystraszył. Przeciwnie - prezenty zostawił w nieużywanej, psiej budzie.

Pół godziny po odnalezieniu koszyka, po pierwszych emocjach i radościach, napotkaliśmy na Hanię siedzącą na komputerze. Nie, nie. Nie grała w żadne gry...ona sprawdzała na Allegro ceny prezentów...

Przerażające.

Doktor House z Wałbrzycha

Podczas ostatniej choroby Marysia (a trzeba przy tym przyznać, że minionej zimy chorobom się nie dawała), uważnie obserwowała towarzyszące jej objawy.

- Masz gorączkę, córciu.

- Gorączka - stwierdza z mądrą miną - Najcieplejsze oczy i pupa.

Pupa to ja rozumiem. Ale jak zdiagnozowała te oczy?