Góry, nasze góry

Czy Was też tak ciągnie w góry jak i nas? Gotowi jesteście, jak my, przejechać 1000 km tylko po to, żeby spędzić w nich dwa dni? Nawet nie w nich a pod nimi. Pod Tatrami. Tatry - śnieg na szczytach, ostrzejsze powietrze, góralskie klimaty. Nas to bierze. Porywają nas wspomnienia. Ośrodek ZHP na Polanie Głodówkowej jest dla nas miejscem szczególnym podwójnie. Właśnie na tym skrawku świata zaczęła się nasza historia...wciąż czujemy tu dym z wypalonych wtedy ognisk, poły namiotów jeszcze łopoczą na wietrze. Każdy ma, a jeśli nie to mieć powinien, takie swoje, magiczne miejsce. My je mamy, zabieramy do niego nasze dzieci i swoje wspomnienia. Chyba już zawsze będziemy tu powracać. Tu nawet stary, wypchany niedźwiedź jest nam jak brat. Macie takie miejsce dla siebie? Jeśli nie, to idźcie go szukać. Zaraz.

Greckie mity

Z morskiej piany...

Pamiętacie jeszcze mity starożytności? Te ze szkoły. Zebrane najpewniej przez pana Jana Parandowskiego. Nigdy jakoś szczególnie za nimi nie przepadałem. Były nudne, dziecinne i wszystkie pisane na jedno kopyto. Mam wrażenie, że nawet sami Grecy i Rzymianie podśmiewali się z własnych wierzeń. Ot, bajędy dla prostaczków.

Był tam taki jeden o bogini, o jej powstaniu. I to nic tak niesmacznego, jak wyskoczenie z głowy ojca rozłupanej toporem. Nic tak prozaicznego jak klasyczne narodziny. O nie. To był pomysł, jak na mity, dość niezwykły. Mówię o tej, która budziła zazdrość bogów. O Afrodycie. O Wenus. O tej, która wyłoniła się z morskiej piany...

...się wyłoniłam

Mała kobietka

Władca Pierścieni

Skąd 3-letnia dziewczynka wie, co wypada robić dziewczynce? Nie, nie "co wypada". Raczej "co jest przypisane do jej płci". Oglądanie się w lustrze, przebieranie w butach, torebki, bransoletki, kitki. Malowanie...skąd ten pęd do kosmetyków? Czy to tylko naśladowanie mamy? Jeśli tak, to dlaczego kopiować ją, a nie tatę? Czy aby na pewno tak jest? A może sami dopatrujemy się w dziecku takich cech, jakie byśmy widzieć chcieli? U dziewczynki zwracamy uwagę na jej kobiecość a widząc jej przejawy - aprobujemy to

zachowanie. Natomiast zabawa kombinerkami, owszem, niech się bawi. Ale nie okazujemy wielkiego entuzjazmu. Kto to widział dziewczynkę z kombinerkami? Malowanie się, może i bardziej kłopotliwe, ale jest jak najbardziej "po naszej linii".

Lady in green

Marysia prawie roczniaczek

To Ty, Lauro?

Widzisz tatko, jaka jestem mała?
Tylko na tobie mogę się oprzeć.
Bez ciebie tatko, gdzie dziś mogłabym dotrzeć?
Cóż dostrzegasz w mowie mego ciała?

Człowieczek taki jak ja, maluszek.
Bez prawa głosu i bez wyobraźni.
Nie to co ty i mama, tacy duzi, poważni.
A dla mnie przeszkodą jest już stos poduszek.

I to widać tu, na tej fotografii?
To w snach przychodzi w środku nocy?
Przecież to wiemy, spójrzmy wstecz, w głąb własnej biografii.

I nie do tych chwil wesołych, do strzelania z procy
Do tortu i świeczek i piątki z geografii.
Lecz do lęków własnych, tych z dziecięcej nocy.

I tak, i nie...

Drogowskazy

Nasze znaki cz. I

Popularne stało się ostatnio określenie "mapa drogowa". Mapa drogowa dla Palestyny, mapa drogowa wejścia Turcji do UE...Myśleliście kiedyś o mapie drogowej dla siebie? A dla swoich dzieci? Czyż ich życie nie będzie wyboistą drogą? Już jest im ciężko. Ciągle im czegoś nie wolno, ciągle się im czegoś zabrania z jakichś zupełnie niezrozumiałych powodów. Dlaczego nie wolno puszczać słomką bąbelków w swoim własnym kakao? No dlaczego? Dlaczego trzeba iść spać, skoro spać się jeszcze wogóle nie chce? No dlaczego? Kto im to wyjaśni jak nie my? Kto jak nie my ma być dla nich drogowskazem? Dlaczego dorośli tak zazdroszczą dzieciom "tego beztroskiego czasu"? Beztroskiego? Beztroskiego!? Przecież ono z samych trosk się składa. Ich życie. Nasze życie. Wyboista, jednokierunkowa droga...

Nasze znaki cz. II

Ta nasza wiara

Światło Krzyża

Pół roku temu tkwiliśmy przy telewizorach, czekając cudu. Cudu nie było i próśb naszych też nie wysłuchano. Nie uczynił Bóg wyjątku. Tak widać zadecydował...może to pozwoliło nam się zmienić?

Jak to jest z tą naszą wiarą? Wierzymy. Ale gdzieś tam jest to ziarno, ziarenko zwątpienia. A jeśli... Ile wiary trzeba, żeby uwierzyć? Ilu cudów?

Ponoć w Boga opłaca się wierzyć. Jeśli go nie ma nic nie tracimy, bo po śmierci i tak będzie nam wszystko jedno. Jeśli zaś jest...czysty zysk. Czy o to w tym chodzi?

Osierocone pokolenie, pokolenie JP2. Kto teraz poprowadzi Cię za rękę?

Jesienna zaduma

W czasie dzeszczu dzieci...

Piękna pogoda...była. Nagle ta jesień słoneczna taka, ukazała nam swe drugie oblicze. Zaczęły się jesienne słoty. W nocy deszcz budzi, stukając o parapety do wtóru odległym grzmotom. W dzień łzy spływają po szybach. Chłód zakrada się do kątów. Jaka właściwie powinna być jesień? Któa jest bardziej prawdziwa? Ta złota, czy ta z błota? W taki czas jesienny wracają do głowy słowa naszej piosenki, śpiewanej przy harcerskich ogniach:

Smutne klamerki

Nic nie mam
Zdmuchnęła mnie ta jesień całkiem
Nawet nie wiem
Jak tam sprawy za lasem
Rano wstaję poemat chwalę
Biorę się za słowa jak za chleb
Rzeczywiście tak jak księżyc
Ludzie znają mnie tylko z jednej...
Jesiennej strony

Deszcz

Nic nie mam
Tylko z daszkiem nieba zamyślony kaszkiet
Nie zważam
Na mody byle jakie
Piszę wyłącznie, piszę wyłącznie
Uczuć starym drapakiem
Rzeczywiście tak jak księżyc
Ludzie znają mnie tylko z jednej...
Jesiennej strony

Nie wszystek umarliście

Dziadek

Józef Woszczyński, mój dziadek. Malwina Woszczyńska z domu Orłowicz, moja babcia. Nie poznałem Was nigdy. Mówi się, że czego oczy nie widziały, tego sercu nie żal. Jakże nieprawdziwe. Nie wtedy, kiedy chodzi o rodzinę. Po Tobie, dziadku, mam chociaż zdjęcie, zżarte przez czas, obozowe. Może Twoje ostatnie. Stoisz, na wpół uśmiechnięty, w kapeluszu i przyciasnej marynarce. Mogę spojrzeć Ci w oczy. Ty patrzysz w moje. Po Tobie, babciu, nic nie mam. Kilka opowieści Twojej córki, kilkuletniej zaledwie gdy odchodziłaś. Te opowieści powiększają tylko pustkę. O co oprzeć mam swoje myśli, gdy myślę o Tobie? Rozpraszają mi się i już nie mogę ich pozbierać.

Ta stara fotografia, jedyna w rodzinnym zbiorze, jest kłamstwem. Daje złudzenie rzeczywistości. Sprawia, że istnienie dziadka wydaje się realniejsze od istnienia babci. To niezwykłe jak stary kawałek papieru może wpływać na naszą świadomość.

Dziakowie moi, jeśli macie gdzieś tam w niebie stałe łącze, wiedzcie, że choć przepadły Wasze groby, choć stara tylko fotografia jedna, to tutaj, na dole, wciąż się Was pamięta.

Józef Woszczyński:

• data urodzenia - nieznana
• miejsce urodzenia - nieznane
• miejsce śmierci - Warszawa
• data śmierci - sierpień/wrzesień 1944r.
• uciekinier z niemieckiego obozu, działacz ruchu oporu, uczestnik Warszawskiego Powstania

Malwina Woszczyńska:

• data urodzenia - nieznana
• miejsce urodzenia - wieś Świnka k. Smorgoni, powiat Oszmiana
  
• miejsce śmierci - Warszawa
• data śmierci - w czasie okupacji stolicy
• działaczka ruchu oporu, zastrzelona przez Niemców
  

Grypa

Oczy chorego dziecka

Jak można pomóc choremu dziecku? Przytulić? Nie pomaga. Lekarstwo? Pluje i płacze. Puścić bajki? A gdzie tam bajki. Nieba uchylić? Za wysoko...
Lepiej nie chorujcie nam dzieci. Lepiej w zdrowiu żyjcie. Wychorujecie się jeszcze. Na starość.

Młodsza siostrzyczka

Cóż rodzice mogą Ci na to poradzić? Tata jedynak i mama najstarsza z rodzeństwa. Oni nigdy nie byli młodszym bratem ani siostrą. Nie wiedzą, jak to jest, gdy wszystko robi się gorzej od tej starszej - mniej sprawnie chodzi, prawie nie mówi i jest się takim słabym. A człowiek tak by chciał, tak bardzo by chciał ją naśladować! Razem biegać, śmiać się i turlać. Nie wiedzą, jak to jest, gdy za niezręczną czułość dostajesz kuskańca albo upadasz popchnięta. Ah! Robić to co ona i bawić się jej zabawkami...

Niemożliwe córeczko. Cóż rodzice mogą Ci na to poradzić.

Marysiuuuu

Jestem sobie przedszkolaczek

Jesteś tam, tato?

Jak to się dzieje, że odważne, przebojowe dziecko, po kilku dniach w przedszkolu nie chce już do niego chodzić? Najpierw roznosi salę zabaw na kawałki a kilka dni później trzeba je dosłownie siłą wyciągać rano z domu. Czy to nagle uświadomiony strach przed zmianami, przed wyrwaniem z bezpiecznych zakątków domu i objęć rodziny rodziny czy też może przedszkole jest kiepskie? Czy to rozpieszczający córeczkę rodzice zawiedli, czy utrzymywana na siłę placówka działa bez polotu? Jedno jest pewne - w dobrym przedszkolu potrafią sobie radzić z takimi problemami. Potrafią przynajmniej być rzyczliwi dziecku i objąć go szczególną troską. W przedszkolu kiepskim sugerują przeczekać. "Jakoś to będzie". Poczekajmy więc do następnego września i spóbujmy w innej placówce.

Imieniny

Solenizantka

Co to w ogóle są imieniny? Skąd to się wzięło i po co? Wpisując w Googlach hasło "imieniny" otrzymujemy dwa milony stron, a wszystko są to listy imion i kalendarze, opisujące co kiedy świętować. Ale ja chcę wiedzieć, kto to ustalił, kiedy i jak? Skąd wiadomo, że Edyty obchodzić trzeba akurat 16 września. Takie urodziny to ja rozumiem - mija okrągły rok od dnia przyjścia na świat - mamy święto. Ale imieniny? Imieniny? I dlaczego niby raz do roku, skoro są w kalendarzu imiona występujące częściej. Nawet nazwa głupia. Imieniny. Kto za to odpowiada? Nie wiadomo. Tak czy siak. Edyty imieniny dopiero za rok.

Taki na przykład kapeć

Kapeć

W życiu małego dziecka jest jeszcze tyle przedmiotów do odkrycia. Wszystkie nowe i czekające na swego Kolumba. Nawet taki prozaiczny kapeć może się stać obiektem fascynacji. Marysia jeszcze nic nie wie o płytkości jego bytu, może więc cieszyć się tym, że po prostu jest. Widzi żywą barwę, w dotyku czuje ciepłą miękkość i kształt, tak różny od podrzucanych przez rodziców, nudnych już grzechotek. I jeszcze ta przemożna chęć poznawania rzeczy, które mają etykietkę zakazanego owocu - pilotów, sprzętu stereo, cyfrówki czy błyszczącej tafli piekarnika... Jakże ciekawym jest każdy dzień 10 miesięcznego człowieka

Jesień idzie, nie ma na to rady

Porządki w ogrodzie

Niby to dopiero początek września, a jesień już dosłownie czuć w powietrzu. I do końca nikt nie wie, po czym się to poznaje. Przecież ciągle jest ciepło a spadające od lipca żółte liście nie są żadnym wyznacznikiem. Co powoduje, że w ogrodach nagle zapalają się ogniska, koty nabierają sierści a dziadek i babcia (ci z piosenki, co to wiedzą najlepiej), zakładają cieplejszy sweter? A może to te zamglone poranki, krótsze dnie i zwyczajne zmęczenie latem? Może potrzebujemy odrobiny tej jesiennej zadumy. Eh "jesień idzie, nie ma na to rady..."

No to zaczynamy cz. 2

No tak, wrzuciliśmy już pierwsze zdjęcie, ale wypada chyba jeszcze parę słów powiedzieć o nas i o tym Blogu.

Otóż nigdy nie lubiłem blogów i całego z nimi zamieszania. Ekshibicjonizm jakiś nowomodny i tyle - uważałem. Nie bez kozery tradycyjne pamiętniki zamyka się na kłódeczki i chowa w dolnych szufladach. Z drugiej strony jednak zawsze radość sprawiało mi pokazywanie zdjęć naszych dzieci.

Google podsunęło nam pomysł i zaoferowało rozwiązanie, jak kompromisowo połączyć odrobinę jakichś tam przemyśleń i spostrzeżeń z prezentacją najbardziej aktualnych naszych zdjęć. Fotoblog niniejszy jest tym czymś. Nie wiemy jeszcze, jak to wyjdzie, ale dotychczasowe efekty przypadły mi do gustu. Jednocześnie Fotoblog niniejszy stanowi część naszej domowej strony. Link do niej macie po prawej stronie.

Może parę słów o bijącej z dotychczasowych zdań schizofrenii - jak można zauważyć raz piszę w liczbie pojedynczej, za chwilę w mnogiej. Wyjaśniam więc - generalnie strony nasze, w tym i tego Bloga, tworzę sam, jednak robię to w imieniu rodzinki. Proszę więc o wyrozumiałość w trakcie stawiania diagnozy i w trakcie lektury dalszych postów. W zależności od kontekstu raz będzie to coś ode mnie, raz od rodziny.

Fotoblog to efekt żalu w oczach mojej żony. Niedawno zmuszony byłem usunąć cały stos zdjęć z naszej domowej strony. Kończyło się ciężko opłacane miejsce na serwerze, na którym strona jest postawiona. Nie było wyjścia a żonie było przykro. Nie można było tak tego zostawić. Szukając alternatywnych rozwiązań - odkopaliśmy pomysł Google'a (będąc użytkownikami programu Picasy znaliśmy już koncepcję Hello i Bloga, ale dotąd nie wydawała się nam atrakcyjna). Od pomysłu do czynów krok - oto i macie Fotobloga.

Pokazywać zaś mamy co. Jak niektórzy wiedzą, a pozostali za chwilę się dowiedzą, naszym dzieciom zdjęcia robimy codziennie. Od urodzenia. Nie wspomnę, ile pracy kosztuje utrzymanie tego zbioru w jako takim porządku. Fakt, że wszyscy zarzucali nam brak możliwości oglądania najbardziej bieżących zdjęć - "ani odbitek, ani w necie nic a przecież tydzień temu byliście w takim ciekawym miejscu!" - narzekali. Oto i odpowiedź. Powierzchnia udostępniana na Blog wystarczy nam, według przybliżonych szacunków, na jakichś 15 lat działalności. Do tego czasu internet pięć raz zmieni swoją ofertę w tym zakresie. Dysponując tak dużym marginesem czasu nie pozostaje nam nic innego, jak zaprosić do oglądania!

No to zaczynamy

Hania na tle...Hani

"Patrz pan, jak te dzieci się szybko starzeją", powiedział kiedyś nasz sąsiad. Święta to prawda, chociaż taka bardziej ludowa. Chyba najlepiej widać to na tym zdjęciu. Raptem trzy lata minęły od mementu zrobienia tej fotografii widocznej w tle a widzimy już zupełnie innego człowiczka. Nosi kolczyki, w złości bije mniejszą siostrę, potrafi zrobić na złość rodzicom by za chwilę ich rozczulić. Staramy się pokazać ten cud obiektywami naszych aparatów. Czy to w ogóle możliwe...