Świat według Marii

Piosenkarka...
Baletniczka...
Kombojka...

I w proch się obrócisz

Tata razem z dziewczynami pasjami oglądają pewien program. Jest to znany cykl stacji Discovery "Jak to jest zrobione". Przeróżne rzeczy tam pokazują, jedne ciekawsze, inne mniej. 

Jeden z odcinków opowiada o sposobie produkcji luksusowych trumien. Od przygotowania desek po jedwabną wyściółkę i ozdobne okucia. Hania przygląda się uważnie poszczególnym etapom. Lektor zaznacza przy tym kilka razy, iż produkowana trumna jest produktem wysokiej jakości, nienajtańszym.

W trakcie napisów końcowych Hania rzuca zdziwionym tonem osoby, która nie pojmuje:

- Tato. Ale po co wydawać tyle pieniędzy na trumnę? Przecież i tak się ją zakopuje...

No tato. Nie licz na jakiś ekstrawagancki pochówek...

Czym się różnią nasze dzieci

Mama z w okolicach ferii zaczyna myśleć już o wakacjach. Tego roku postanawia przeprowadzić wśród rodziny sondę.

- Maria i Hania, co wybieracie na wakacje? Do Mileny nad morze, do Moniki na wieś czy do Warszawy? Proszę bardzo - głosowanie! Maria? 

- Do Mileny albo do Moniki.
- Hania?

- Do Mileny, do Moniki i do Warszawy!

- Tata?
- W Bieszczady!
Mama nawet nie komentuje takich głupot. 

Hani za to rozbłyskują oczy:

- I w Bieszczady też!
 Marii za to wprost przeciwnie:
- Ja nie chcę w żadne PIESZCZADY!!!

41

Życzenia nie muszą być jak wiersze, panowie w średnim wieku. Niczego więcej nie dostaniecie, panowie w średnim wieku. Na nic więcej nie zasługujecie. Ale też i nic więcej nam nie trzeba...

The Next Generation cz. 2

Publikując poprzedni filmik z tego cyklu, naraziłem się na oskarżenia o stronniczość. Może i słusznie, bo Marysia w swoim pierwszym dniu na planie oprócz poprzedniego kawałka popełniła i taki, jakże cukierkowy epizodzik...

Lewa noga

Rano. Koniec przerwy świątecznej. Szkoła wzywa. 

Mama prowadzi pobudkę:
- Marysiu, jak Ci się spało?
- W ogóle mi się nie spało!!

Wiwat Nowy Rok!

The Next Genaration

Marysia doczekała się w końcu na swoją wymarzoną kamerkę. I oto co z tego wyszło...

Horror w internecie

Hania wysłuchała z przerażeniem starej opowieści o złym dziecku i matce, straszącej je po śmierci. Ludzie z naszego pokolenia na pewno znają tę historię od własnych rodziców. Ja przynajmniej znam. 

- Tato! Ale mama nam wczoraj straszną historię opowiedziała. O złej córce i jej mamie. I potem jak ta mama umarła to z jej grobu wystawała ręka... 

- O, to ja to znam, moja mama też mi tę historię opowiadała. 

- A to jest prawdziwa historia? 

- Nie wiem. Może być prawdziwa. 

- A zrobili o niej film? 

- Film? Chyba nie. Ja przynajmniej nie widziałem. 

- To ja poszukam na YouTube. Na pewno będzie...

Z serii: Złote myśli Pani Marii

"Ślimaki zjadajom kfiat ale tesz czszeba je lubić"

Halloweenowo

Hania do mamy:

- Mamo!! A jak myślisz? Powinnam dzisiaj zjeść sobie oko?

- No nie wiem. Masz tylko jedno...

Z serii: Złote myśli Pani Marii

"Deszcz nie tylko przeszkadza ale tesz pomaga kwiatkom!"

Dowód

Marysia podchodzi i uśmiecha się w specyficzny sposób. Znamy ten uśmiech. Coś będzie chciała. I jak zwykle nas zaskoczy.

- A kupicie mi pendrive'a?
- A po co ci pendrive??!!

- No jakbym chciała pójść do sądu...

Od dzisiaj ograniczamy jej oglądanie sędzi Anny Marii Wesołowskiej.

Święto Edukacji Narodowej

Jarek stoi pod szkołą i czeka na Hanię i Marysię. Z placówki oświaty wychodzą co rusz jakieś dzieci. Jakieś takie wymęczone, nieszczęśliwe. Czasami złe. Słychać też ciekawe odgłosy:

- Wypisuję się z tej porąbanej szkoły!!! - wrzeszczy niewielkich rozmiarów chłopiec. Zdaje się, że donośność jego głosu jest odwrotnie proporcjonalna do postury.

- ...i ty wiesz co? Pani to na całą szkołę rozpowiedziała! - nie wiem co, bo nie słyszałem od początku. Ale obie dziewczyny są tą sytuacją święcie oburzone.

- Oooo!!! Moje biedne palce! Moje biedne, połamane palce! Nie będę mógł teraz chomiczka głaskać...

Nauczyciele to potwory.

Z serii: Złote myśli Pani Marii

"Gwiazdy nie tylko świecom ale tesz muwiom nam czy mamy słońce".

Inicjatywa legislacyjna

- Tato, a to jest skrzyżowanie! - stwierdza tonem odkrywcy Marysia, kiedy dojeżdżamy do świateł. 

- Tak. Bo tu się drogi krzyżują.

Jedziemy dalej. Dojeżdżamy do skrzyżowania w kształcie litery T. 

- A to nie jest skrzyżowanie, bo nie ma jednej drogi.
- Jest Marysiu. Tylko takie w kształcie litery T.
- To powinno być teżowanie!

Obietnice

Hania odrabia pierwsze w tym roku zadanie domowe. Ma napisać trzy postanowienia na cały szkolny rok.

- Mamo!!? Zachowywała jakie Ce Ha?

- Ce Ha!
- Aha.
Za chwilę:

- Mamo!!? A pisze się "będę odrabiać" czy "będę odrabiała"?

- I tak i tak.
- Aha.
Za chwilę:

- Mamo!!? A pisze się "będę się uczyć" czy "będę się uczyła"?

Nieco już zniecierpliwiona mama rzuca:

- Obojętnie jak napiszesz. Tylko dotrzymaj tej obietnicy!

Czas rozliczeń

- Maria! Ty już w ogóle nie dbasz o tego swojego bloga. Stracisz wszystkich czytelników!

Maria dobrze wie, że zaniedbała pisanie i ma pewne poczucie winy:

- No. Wiktorka na przykład już nie czyta...

- A co się dziwisz? Co ma czytać jak ty nic nie piszesz?

Oj tato, nie przeginaj. Nie przeginaj.

- Tak tato? Ale u mnie pod każdą wpiską są komentarze! A u ciebie pod niektórymi nie ma ani jednego!

Shame on you!

Tata tak nie ma

Marysia: Tata a ty też tak masz, że jak jesz loda to coś ci się w mózgu zamraża?

Tata: Nie.

Czego głuchy nie usłyszy

- Maria, ty to jesteś smieszna!!
- Jaka jestem??!!
- Śmieszna?
- A, bo usłyszałam, że grzeczna.

No nie śmiałbym...

Hania gra

Gry przeglądarkowe to wybawienie. Jarek bał się zawsze, że gdy dzieci zaczną interesować się komputerami, będzie musiał wydać majątek na kupowanie im gier. Jednak w międzyczasie rozwój internetu i różnego rodzaju gier on-line uratował rodzinny budżet. 

Dochodzi tu też jednak do pewnego paradoksu. Hania znajduje bowiem coraz to nowe i nowe gry. Tak było z kontem na NK (dopóki żeśmy go jej za karę nie skasowali), tak jest i teraz. A wszystkie te gierki fajneee... no ma dziewczę gust. 

Ma gust ale nie ma wytrwałości - zaczyna w coś grać. Mija dzień, dwa i czujni rodzice, pilnujący tego, co robi córka w necie, powoli się wciągają. A to pomogą zebrać plony. A to coś kupią za wirtualne pieniądze. Jarek nawet coś za prawdziwe dorzuci... Hania tymczasem wprost przeciwnie. Po tygodniu ma już nową pasję a my zostajemy i ciągniemy za nią farmę czy inne ZOO. 

Zirytowana Edyta wygarnia kiedyś Hani:
- Nie no! Znów wciągnęłam się w jakąś twoją nową grę. Znów się zaczyna!!

Hania odpowiada krótko, niby skruszona, ale w pełni świadoma swojej pozycji, z uśmiechem plączącym się na ustach, takim ledwo zauważalnym ale i ciepłym:

- Ale ja was o nic nie prosiłam.

Ta mowa ciała i to krótkie stwierdzenie mówi wszystko o tym, jak kolosalna przemiana odbyła się między wczorajszym siedmiolatkiem a dzisiejszym dziewięciolatkiem.

Ta budująca się głębia charakteru nas rozbraja.
I dużo łatwiej było pisać o małych dzieciach.